(Bolivia, Sucre) Potosi & Fijne Feestdagen

Hoi allemaal,

het is gelukt hoor! Geheel volgens plan met slechts een half uur vertraging is het vliegtuig vertrokken van Rurrenabaque naar La Paz met ons er in! Het blijft een geweldige belevenis zo'n betrekkelijk klein vliegtuigje (max 17 personen) op een grasmat/stuk landbouwgrond dat ze hier vliegveld noemen. Zie de foto's voor een indruk. Het enige dat gecontroleerd wordt is de grote rugzak voor een indicatie van het gewicht (max 20 kg). Verder kun je alles meenemen wat je wilt want rontgen apparatuur en dergelijke hebben ze niet. Ook vreemd dat het vliegtuig begint op zo'n 200m boven zeeniveau, dan enorm veel stijgt en amper hoeft te dalen om te landen (La Paz ligt op bijna 4000m). Het grootste verschil van allemaal is de klimaatverandering... van 40graden in een klein uur naar 15 graden is toch wel even wennen.

Toen we eenmaal alle broekspijpen aangeritst hadden en sandalen voor bergschoenen hadden verruild zijn we naar het busstation gegaan en hebben tickets gekocht naar Potosi. 20:30 vertrekken en de volgende ochtend om 6:00 uur aankomen. Bij het verlaten (te voet) van het busstation begon het enorm te regenen en hebben we snel een restaurantje opgezocht om te gaan lunchen. Voor 8 bolivianos (bijna een euro) een salade, gevolgd door een soep en een hoofdgerecht gegeten; en niet alles opkunnen omdat het veel te veel is... Dat was toch wel het goedkoopste eten tot nu toe. 's Middags hebben we de tijd gedood met internetten (Wifi in de Burger King ;) en als avondeten hebben we gegeten in restaurant Vienna... een grote schnitzel voor Berend en pasta-parmaham-met-champignons voor Angela.

De busreis ('s nachts) was niet zo best dit keer, allebei niet al te best geslapen (veel herrie in de bus) en in Potosi hebben we een hostal opgezocht. De stad sliep nog helemaal om 7:00 uur 's ochtends, een grote tegenstelling tot alle andere steden tot nu toe waar alles om 5:00 uur 's ochtends al volop leeft. Het hostal was gelukkig open en we konden daar zelfs nog mee op een tour naar de mijnen om 9:00 uur. Tot die tijd hebben we ontbijt gezocht in de stand, maar niet gevonden (wat een tegenstelling tot eerdere ervaringen!). Toen maar wat broodjes gekocht bij een lief vrouwtje en wat bananen op een klein marktje dat inmiddels wel was geopend. De stad begon zo tegen 9:00 uur toch te ontwaken.

Om 9:00 uur werden we opgepikt voor de tour naar de mijnen en werden we eerst in een klein huisje in mijnwerkers-kleding gehesen. Vervolgens werden we bij een winkeltje gedropt waar we uitleg kregen over het mijnwerkers leven en waar we vervolgens de noodzakelijke cocabladeren, alcohol (95% drinkbaar), drankjes en natuurlijk het belangrijkste "dynamiet" konden kopen. Het was bedoeld als gifts voor de mijnwerkers in ruil voor het binnenmogen in de mijnen (en om ze blij te houden met die toeristen die het werk ophouden). Voordat we de mijn echt binnengingen mocht mijn persoonlijk gekochte stukje dynamiet nog even het luchtruim gaan verkennen... Eindelijk een keer echt dynamiet de lucht in zien vliegen :) [Happy Berend]

In de mijnen was het voor ons al enigszins afzien; het was er laag (er kon af en toe net een wagonnetje onderdoor), benauwd, nat, heet en er hing veel stof in de lucht. We waren ook blij met onze helmen want anders hadden we toch meermalen ons hoofd gestoten. Gelukkig hoefden wij er niet voor een paar euro per dag te werken zeg!

Het bleef eigenlijk maar regenen in Potosi en we hadden niet veel zin om daar veel langer te blijven. We zijn daarom naar de bus terminal gegaan en hebben daar de bus naar Sucre genomen. Rond 18:00 uur waren we in Sucre en hebben daar HI Hostel Sucre opgezocht. Ze hadden nog maar een kamertje vrij en dat hebben we genomen. Later bleek het een klein kamertje met stapelbed te zijn, maar goed. We hadden geen zin om weer iets anders te gaan zoeken, hoewel het voor de begrippen hier best duur is. We blijven hier toch maar even hangen voor de Kerst en de 26e nemen we wel de bus weer, dit keer naar Uyuni voor een tour over de zoutvlakte. 's Avonds hebben we gegeten met een Argentijn die we in het hostel leerden kennen, hetgeen erg gezellig was. Daarna op tijd naar bed gegaan.

Vandaag hebben we lekker uitgeslapen en daarna ontbeten met zijn drieen. Nu zitten we in een internetcafe om alles weer eens online te zetten :=)

Via deze weg wensen we iedereen fijne feestdagen doormiddel van dit kaartje gemaakt in Rurrenabaque:

Groetjes,

Berend en Angela

(Bolivia, Rurrenabaque) Pampas

Hoi Allemaal,

zoals we al hadden laten weten was Berend na een nachtje slapen weer helemaal de oude. We zijn de volgende ochtend dan ook meteen weer de stad ingegaan om een pampas-tour te boeken die we meteen de volgende dag zouden kunnen beginnen om 5:30. Na eerder al verhalen gelezen te hebben dat vluchten regelmatig uitvallen leek het allemaal goed te gaan. Bagage ingecheckt op het militaire vliegveld van La Paz en gewacht op de boarding... Jammergenoeg bleek dat we toch pech hadden, wegens bewolking en later een nat vliegveld in Rurrenabaque (bestemming) kon het vliegtuig die dag niet vertrekken.Na een trip op en neer naar het vliegveld hadden we dan nog een halve dag in de grote stad La Paz. Dit is een grote stad net zoals vele andere, maar dan op zo'n 4000m boven zeeniveau. Het is er erg druk met verkeer en de brutaalste auto die het hardste toetert mag eerst. Meestal gaat dit kris kras door elkaar zoals we op foto hebben proberen vast te leggen. Tussen het verkeer vind je allerlei kraampjes van mensen die hun spullen willen verkopen (je vindt er echt alles). Dan heb je ook nog kruiwagens met kruiden en kaneelstokken die voorbij rijden (puur natuur tot een halve meter lang); ook te koop natuurlijk. Schoenpoetsers hebben bivakmuts en pet op om niet herkend te worden (zorgt voor slechte naam van de familie) en proberen zo wat bij te klussen voor de familie. Het Cocamuseum vertelt alles over het kauwen van Coca tot het maken van cocaine. Ze beschrijven ook weer dat alles goed ging totdat de spanjaarden kwamen... Ze kauwen hier al zo'n 5000 jaar coca, en sinds de blanken kwamen is het in een slecht daglicht gezet en mogen er amper nog cocaplanten worden verbouwd. Op de heksenmarkt worden allerlei mysterieuze dingen verkocht met voor ons als toppunt alpaca-foetussen die je onder de fundering van je huis moet leggen voor geluk als offer. Ter tijdbesteding hebben we nog het Muziekinstrumenten museum bezocht met alle instrumenten uit de omgeving. Veelal gemaakt van wat er te vinden is in de natuur (zoals schildpadden en dergelijke). Na deze bezichtiging was het tijd voor poging 2 en er was goed nieuws, de kleinere vliegtuigen van Amaszonas vlogen wel... Het reisbureau had ons omgeboekt van TAM naar Amaszonas die met kleinere vliegtuigjes vliegt (17 persoons). Dit kostte natuurlijk wel iets meer, maar dan konden we tenminste nog dezelfde dag naar Rurre zoals ze het hier noemen. Daar begrepen we wel dat grotere vliegtuigen meer problemen hebben met landen op een natte grasmat met mist is natuurlijk lastig, zeker als het niet verlicht is.

Donderdagochtend begon onze pampas-tour dan (een dagje later dan gepland), maar niet nadat de organisatie de grootst mogelijke moeite had moeten doen om gasolina te regelen voor de jeep (alles was op in het dorp en in de nabije omgeving en zou pas 's avonds om 17:00 uur weer geleverd worden per truck uit La Paz). Benzine prijzen waren die dag gestegen van 2 bs tot 15 bs per liter (9 bolivianos is ongeveer een euro). Na een 3 uur durende rit over een zandweg vol met kuilen, hobbels en plassen water volgde een gemotoriseerde kanotrip van nog eens 3 uur naar de Jungle Lodge. Tijdens de kanorit kwam al vanalles aan ons voorbij: Kaaimannen, aligators en grote vogels (roofvogels, aasgieren, reiger-achtigen en de grootste van de pampa; bijna zo groot als de struisvogels). Eindelijk werd Angela ook nog gelukkig gemaakt met het zien van capibara's, hele families en echt in het wild :) Eenmaal gesetteld in de lodge werden we geroepen omdat er een grote kaaiman voor de deur lag, altijd leuk natuurlijk. ´s Avonds hebben we nog meer Kaaimannen gezocht en gevonden (in het donker). Je kunt ze vinden door de rode weerkaatsing van hun ogen in het licht van je zaklamp net zoals bij kattenogen en andere nachtdieren het geval is.

De tweede dag zouden we anacondas gaan zoeken, maar gevonden hebben we ze helaas niet. Dat wil zeggen, alleen een paar verbrande exemplaren. Ook hier speelt geld weer een rol... De regering wil mensen naar Rurrenabaque verplaatsen omdat daar nog ruimte is. Mensen willen grond om van te leven en krijgen dat ook. Met jungle kun je niks en dus brandt men de boel plat. Op zich nog ok, maar de nieuwkomers houden geen rekening met harde wind en dergelijke en dus fikt niet alleen hun stukje grond af, maar ook de rest van het regenwoud. Gevolg: wij vonden tientallen dode koeien, 5 dode anacondas, en nog een hoop andere dode beesten. Dit is allemaal van 2-3 maanden terug; erg triest. We hopen dat ze er iets aan kunnen doen, want er blijft niets over hier.

De derde dag hebben we op piranhas gevist, helaas ook zonder resultaat. Doordat het water begint te stijgen (regenseizoen begint langzaam te komen) beginnen de piranhas de gevaarlijke rivier te verlaten en de ondiepe meren in te zwemmen. Piranhas zijn het lievelingseten van de roze rivier dolfijn die we regelmatig voorbij zagen komen en die proberen natuurlijk ook te overleven :) Om 12:00 uur vertrok de boot en 3 uur later de auto weer richting Rurrenabaque. Onderweg zijn we nog 10 min gestopt met de auto om nog even te vissen. Als eerste haalde Berend nog een visje uit het water dat helaas meteen terugrolde, maar direct erna slaagde onze gids om dezelfde vis toch te vangen. Het was een broertje van de piranha, met enkele vergelijkbare tandjes. Leuk om toch nog gezien te hebben.

Inmiddels zitten we in Rurre liters te zweten (40 graden in de schaduw; amper wind en super vochtig) te wachten op het vliegtuig van morgen vroeg. Om een of andere vage reden is ons ticket een dag verlaat en moeten we wachten. Het vliegtuig van vandaag zat helaas vol. We hebben nog amper geld om van te leven (geen bankautomaat hier) dus we hopen dat we morgen echt weg kunnen! We zullen proberen zo snel mogelijk de foto's online te zetten, maar dat zal waarschijnlijk moeten wachten tot in Potosi, onze volgende stop.

Groetjes weer en tot de volgende blog!

Berend en Angela

(Bolivia, La Paz) Berend beter

Hoi Allemaal,

Voor alle bezorgde mensen bij deze nog even het berichtje dat ik (Berend) weer ok ben. Gisteren heb ik waarschijnlijk iets verkeerds gegeten en toen eenmaal alles eruit was ging het snel beter (gisterenavond al).

Angela had gisteren al een uitgebreide blog geschreven. Vandaag hebben we ook nog wat foto´s online gezet. Er zijn nu drie nieuwe albums bijgezet, dus dat geeft alvast weer een indruk van wat wij gezien hebben. Je kunt de foto´s vinden door op de link onder onze foto´s te klikken (links op de pagina) of in dit berichtje op deze link:
http://picasaweb.google.com/BPBerge

Veel plezier en tot de volgende keer,

Berend en Angela

(Bolivia, La Paz) Cusco, Machu Picchu, Puno en Copacabana

Hoi Allemaal,

Eigenlijk hadden we al eerder een berichtje achter willen laten, maar we hebben tot nu toe geen internet beschikbaar gehad. Hopelijk is niemand van jullie ongerust geweest!!

Even terug in de tijd...

Cusco + Inca jungle
De nachtbus naar Cusco is best goed bevallen, het was een behoorlijk luxe bus met ruime stoelen en goed zicht (we zaten bovenin EN vooraan). 's Ochtends vroeg meteen naar het hostel van onze keuze gegaan en daar de spullen afgegooid. Vervolgens zijn we met Michiel, een KLM-piloot die met dezelfde bus mee was gekomen, naar het Plaza de Armas gegaan voor een ontbijt. Heerlijk in het zonnetje op een balkonnetje gegeten en toen op zoek gegaan naar een leuke tour tot aan Machu Picchu. Die hebben we gevonden en de volgende ochtend ging onze trip van vier dagen van start.

's Ochtends begon het meteen goed, we werden een uur te laat opgehaald (niet 7:00, maar 8:00u), maar ach, het is natuurlijk Zuid-Amerika en de bus vertrekt vast ook te laat. Dit bleek ook zo gelukkig (hadden we best wat meer uit kunnen slapen :/). Onderweg werden we voorzien van een bekertje met bonensap (we zijn er nog niet uit of het nu wel of niet lekker is) en een snack (cake met aardbeienvulling) en zo'n vier uur later kwamen we aan in Alfamayo.
Daar werden wij en een aantal mountainbikes de bus uitgeladen en mochten we beginnen aan onze boxed-lunch. Die zakjes met etenswaren die ze je dan meegeven zijn vaak een stuk beter dan de standaard ontbijtjes die je hier krijgt, zo ook dit keer. Terwijl wij lekker genoten van alle etenswaren, waren onze twee gidsen hard aan het werk om alle mountainbikes weer van wielen te voorzien en klaar te maken voor de afdaling. Deze zou zo'n 4 tot 6 uur gaan duren.
Onze groepsgenoten gingen snel van start, maar wij deden het iets rustiger aan. Helaas had Berend al na een kwartier een lekke band te pakken en toen was het wachten op de gidsen die ons als een soort veeg-ploeg achterna zouden komen. Waarschijnlijk hebben ze ook eerst lekker gelunched want dat duurde even, maar toen ze er eenmaal waren werd Berend´s fiets verruild en mochten wij verder. Intussen zouden zij de boel wel fixen (wat een luxe; maar goed, wij hadden dan ook niks aan pomp oid meegekregen). Na grotendeels afgedaald te hebben met af een toe een stijginkje als afwisseling en een korte pauze tussendoor, kwamen we zo'n 3,5 uur later aan in Santa Maria, de eindbestemming voor die dag. Dit was dus een stuk sneller dan de planning, maar we begrepen later dat slechts een lekke band toch wel erg weinig was, normaal ging er meer tijd in het plakken zitten :).

De volgende ochtend was het de dag van het vele wandelen. 6:00 uur op, 6:30 ontbijt (het beste ontbijt tot nu toe in Zuid-Amerika met lekkere broodjes, vers fruitsap, verse fruitsalade en pannenkoeken met banaan en chocolade) en 7:00 uur aan de wandel. Het was een flinke wandeling, van 2 uur vlak (zoals ze dat hier dan noemen) en daarna 3 uur stijgen. Dit was een behoorlijke klim en iedereen was dan ook blij toen we bij de rustplaats aankwamen. Dit was een boerderijtje op de weg naar boven, helemaal ingericht op de passanten, met hangmatten, fonteintje, neusbeertje, aapje, kat, honden, eenden, cavias en kippen. Het neusbeertje en het aapje zaten aan een touwtje en waren bedoeld om de toeristen blij te maken. Wij zien ze toch liever in de vrije natuur.
Na een uur rusten, drinken en luieren zijn we doorgelopen over het inca pad totdat we het hoogste punt bereikt hadden en vervolgens zijn we afgedaald tussen de koffie, coca en nog vele andere planten naar de lunch plek. Ook daar hadden ze weer hangmatten, maar vooral ook een grote boomgaard met limoenen, mangos, bananen, koffie, cacao, enz, enz. Daar mochten we naar believen plukken. Na het plukken was de lunch geserveerd en na nog even lekker luieren was het tijd voor het laatste stuk. Nog zo'n 3 tot 4 uur vlak (hun definitie van vlak is nog steeds niet gelijk aan onze definitie van vlak) langs een riviertje lopen. Op zo'n drie kwart kwamen we nog een brug tegen die openlag. Men was hard aan het werk om alles weer dicht te maken. Met vereende krachten hebben we geholpen planken aan te dragen totdat we konden oversteken en verder konden tot aan de kabelbaan. Daar 2 aan 2 over gestoken (alles op eigen handkracht aangedreven natuurlijk) en het laatste half uurtje tot aan de thermale baden gelopen. Toen was het eindelijk tijd voor een plons in het heerlijk hete water... Puur natuur, komt geen verwarming aan te pas daar. Wel sandflies (of zoals ze ze hier noemen: kleine muggen), maar daar hadden we weinig last van dachten we. We hadden met onze Nieuw-Zeeland ervaringen beter moeten weten...
Het laatste stukje met zijn allen in een te kleine collectivo gepropt naar het centrum van het dorpje (Santa Teresa) gereden en bij het hostel afgezet. Na het diner was het vrij snel naar bed.

Om er 's ochtends achter te komen dat de sandflies bij de thermale baden de tijd van hun leven gehad hadden. We zaten (en zitten nog steeds) helemaal onder de bulten! Deze derde dag stond er weer een uurtje of 6 lopen op het programma. Het eerste deel werd echter vervangen door een stuk in een andere collectivo, dit keer met nog 3 mensen extra. De twee gidsen mochten op het dak mee (buiten het oog van de politie dan). Stel je voor: over een hobbelweg, zonder asfalt met een hoop keien en gaten en dan over een bergpas. Op de rechte stukken had de chauffeur er ook nog eens plezier in om lekker te slingeren. Wij waren blij dat wij niet bovenop zaten in ieder geval :).
Boven op de berg begon het wandeldeel van die dag en dat viel uiteindelijk toch wel tegen. Het was redelijk vlak allemaal, maar alleen maar over het spoor van de trein daar. De bielzen liggen daar zeer onregelmatig dus je bent continu aan het opletten waar je je voeten neerzet. En als je naast de bielzen of het spoor loopt, zakken je voeten steeds weg in de net iets te grote kiezels (vooral fijn als de blaren nog niet helemaal weg zijn!). De zware klim van de dag ervoor was bijna prettiger :/.
Na een lange tocht met een korte picknick en iets verder nog een plons in een bergriviertje kwamen we eindelijk aan in Aguas Calientes, ook wel Machu Picchu dorp genoemd. Iedereen werd weer gesplitst over verschillende hostels en wij mochten natuurlijk in het hostel boven op de berg slapen... Het was wel een erg net hostel dus dat was dan wel weer positief. 's Avonds als afwisseling eindelijk eens een keer geen aspergesoep en alpaca biefstuk, maar mexicaanse burritos, quesedillas en tacos :).

Machu Picchu
De vierde dag was het nog vroeger opstaan, 4:30 op, 5:00 uur naar beneden en om 5:30 met de eerste bus omhoog naar Machu Picchu (MP vanaf nu). Boven was het even wachten totdat het openging, maar dan mochten we toch binnen. Helaas liet onze MP-gids dit keer bijna een uur op zich wachten. Toen hij er eenmaal was bleek hij gelukkig wel goed te kunnen vertellen en op alle vragen had hij een antwoord, dus dat maakte het wachten dan toch weer waard. Na een rondleiding van zo'n 2 uur mochten we zelfstandig MP gaan bekijken. Angela, Ruben (een spanjaard uit onze groep) en ik zijn de MP-berg gaan beklimmen. MP heeft eigenlijk drie mogelijke beklimmingen: Huayna Picchu (jonge berg; 2700m), Machu Picchu (oude berg; 3000m) en Intipunku (zonne-poort; 2700m). Het dorp MP ligt op 2500m. Na een klim van 1 uur en 50 min kwamen we boven op de top en een uur lang waren we de enige drie daarboven. We hebben lekker ontbeten/geluncht en een hoop foto's gemaakt. Daarna zijn we weer aan de afdaling begonnen.
We zijn daarna met zijn tweeen nog naar de zonnepoort gelopen (weer een 20 min omhoog). De bewaker daar vertelde dat het leuk was om een stukje van het inka pad te volgen tot aan het uitkijkpunt, zo'n 15 min verder. We hebben dat gedaan en kregen even een blik op het pad dat we de dag ervoor gelopen hadden, hetgeen trouwens ook vanaf de top van MP berg te zien was. Hoe dan ook, we kunnen nu in ieder geval ook zeggen dat we over HET inca pad MP zijn binnengekomen. En Marloes&Yuri en Leo&Christien, we weten nu hoe de laatste minuten van jullie zware tocht eruit hebben gezien! Wat een machtig mooie eerste aanblik van MP zeg!
Na ook deze korte klim en weer afdaling, was het tijd om terug te keren naar Aguas Calientes om met de trein (tot Ollantatambo) en de bus weer terug te keren naar Cusco.
In Cusco, waar we ´s avonds laat bekaf aankwamen, hebben we weer geslapen in hetzelfde hostel waar gelukkig onze spullen nog lagen en heel luxe onze was voor ons gedaan was (op aanvraag natuurlijk). De volgende ochtend stond om 7 uur een taxi voor ons klaar die ons naar het busstation bracht waar we onze tocht naar Puno zijn begonnen.

Puno
De rit naar Puno was met een touristenbus die onderweg bij verschillende interessante bezienswaardigheden stopte. Zo zagen we een hele oude kerk, een aantal inca-ruines en een museum. Ook zagen we hoe de mensen hier ¨bakstenen¨ maken en hoe ze daarmee hun huizen bouwen. We hebben een paar mooie foto´s voor je gemaakt papa (Adriaan)! De omgeving tussen deze twee plaatsen was overigens zowiezo een bezienswaardigheid op zich: prachtig!

Aangekomen in Puno stond de eigenaar van ons nieuwe hostel (aangeraden en geboekt door het hostel in Cusco) al op ons te wachten. Een hele aardig man met een prachtig hostel, waarvan de naam ¨jouw huis¨ betekent. We hebben wat te eten gezocht in een echt local-kiphuis (lekker kluiven voor Angela!) en een tour geboekt om de Uros eilanden te bekijken.

De volgende dag, gisteren, zijn we in de ochtend naar de Uros eilanden geweest. In eerste instantie waren ze ons vergeten op te halen, maar zoals altijd alles weer goed komt, kwam ook dit op zijn pootjes terecht. Met een andere boot en via een ander eiland (gelukkig hebben ze zelf op de eilanden bereik op hun mobiele telefoons!) kwamen we uiteindelijk bij de juiste groep terecht. Het was erg leuk om de rieteilanden te bekijken en om daar zelf bovenop te staan. Berend had het natuurlijk al eens gedaan, voor Angela was het allemaal nieuw.
Een groot nadeel vonden we wel dat het erg commercieel is allemaal. De bewoners van ieder eilandje hebben een kraampje voor hun huisje staan en proberen er alles aan te doen om je iets te verkopen. We konden het niet over ons hart verkrijgen om helemaal niks aan te schaffen en hebben uiteindelijk een mooi kralenkettinkje gekocht. Ook zagen we daar de school. Heel grappig, want die drijft los aan een touw dat verbonden is met een van de eilandjes. Pas als het tijd is voor de kinderen om naar school te gaan, wordt hij ¨binnengehaald¨ (de school dus) en mogen de kinderen ¨instappen¨. Heel grappig.

Copacabana, Bolivia
Na ons bliksembezoek aan de eilandjes, zijn we op de bus gestapt naar Copacabana, Bolivia. Bij de grensovergang moesten we de bus uit om te voet een ¨uit¨stempel van Peru en een ¨in¨stempel van Bolivia te halen in de politiekantoortjes aldaar, waarna we dezelfde bus weer in mochten stappen om onze reis te vervolgen.
Aangekomen in Copacabana hadden we wat moeite om een hostel te vinden. Uiteindelijk zijn we voor 15 bolivianos per persoon (2 US dollars en ongeveer 1,5 euro) blijven slapen op een 7-persoons dorm room die we voor ons samen hadden.
We hebben geld gewisseld, pinnen ging daar niet, en een busticket geboekt om naar La Paz te gaan. Verder hebben we ontzettend lekker gegeten: (vegatarische) lasagna en een chocolade fondue als toetje! En dat alles voor 150 bolivianos (ongeveer 16 euro)! Dat is natuurlijk ontzettend luxe en duur voor de mensen hier, maar voor ons prima te betalen.

La Paz
Na een nacht in Copacabana (en een restaurant dat speciaal voor ons een half uur eerder open ging om ontbijt te serveren) zijn we vandaag rond half 12 in La Paz aangekomen. De busreis verliep niet zo goed: Berend heeft een paar keer moeten overgeven. We besloten daarom tijdens de reis om niet volgens plan meteen door te vliegen naar de pampa´s in Rurrenabaque, maar om toch in La Paz te gaan overnachten.
Aangekomen in LaPaz checkte de vreemdelingenpolitie eerst de taxi die wij uit hadden gekozen en legden ze de chauffeur ervan nogmaals uit waar wij precies heen wilden, voordat we erin mochten stappen. Dat geeft aan de ene kant natuurlijk een veilig gevoel, maar aan de andere kant ook weer helemaal niet. De taxi zette ons voor de afgesproken prijs netjes af voor het hostel (hoe kon hij ook anders, al zijn gegevens zijn bekend bij de politie!) en in het hostel werden we verwelkomd door een supervriendelijke oude dame die ons ervan verzekerde dat we haar hostel vooral als ons thuis moesten zien zolang we er zouden verblijven. Leuk!

In onze kamer aangekomen, is Berend meteen op bed gaan liggen, waar hij nu nog steeds ligt. Na wat voor de tv te hebben gehangen (Engels gesproken, Spaans ondertiteld; handig!) had ik besloten op zoek te gaan naar een internetcafe, zodat we eindelijk weer wat aan ons thuisfront kunnen laten weten!

Dus, bij deze! Alles gaat goed met ons, nou ja, bijna alles dan. Hopelijk is Berend na een paar uurtjes slaap weer opgeknapt!

Hiermee sluit ik dit bericht af. Leuk dat jullie met ons meelezen/leven!

Groetjes en tot de volgende blog!
Berend & Angela

Ps: Wij willen bij deze de mensen die in de kerstvakantie op skivakantie gaan, een hele fijne tijd toewensen!!! (En Peter: geniet er maar lekker van, volgend jaar gaat het vast nog een stuk soepeler!!!)

(Peru, Arequipa) Juanita en Colca Cañon

Beste lezertjes,

we begrijpen dat niet iedereen die ellelange verhalen wil lezen. Voor hen: We hebben onze grote vriend de Condor mogen ontmoeten! Zie de foto-pagina voor nieuw materiaal. Voor degenen die meer details willen weten... lees vooral verder!

Na onze vlucht naar Arequipa zijn we naar het hostal gegaan dat ons aansprak. Ik was natuurlijk allang weer vergeten dat dat hetzelfde was als een paar jaar terug, maar herkende het meteen toen we binnen kwamen. Helaas hadden ze geen plek, maar na een paar telefoontjes hadden we zo een ander hostel van dezelfde familie (ze hebben er inmiddels 4). We hadden voor een nacht een kamer gedeeld met nog een andere jongen, maar die hebben we niet veel gezien. Daarna konden we een twee-persoons kamer krijgen.

We hebben Arequipa centrum bekeken, Juanita bezocht (meisje dat aan de goden is geofferd door de Inca's en is gemummificeerd boven de 5000m hoogte op de Ambopata vulkaan) en we hebben het Santa Catalina klooster bezocht, hetgeen ik de vorige keer niet heb kunnen doen omdat ik ziek was geworden van het eten. Gelukkig hebben we nu allebei nergens last van gehad tot nog toe en dat zouden we eigenlijk zo willen houden :)

Arequipa wordt door vele mensen gebruikt als springplank naar de Colca Cañon, de op een-na-diepste canyon ter wereld waar de Condor (grootste vogel ter wereld) gespot kan worden. Onze kamergenoot was alleen naar de condors wezen kijken, dat is dan 6 uur in de bus heen, 6 uur terug als je het goed doet. Wat er mis was gegaan bij hem weten we niet, maar condors had hij niet gezien na een lange dag hobbelen in een bus. Dat zou ons niet gebeuren hadden we voorgenomen en we begonnen onze tour dan ook erg vroeg (5:30 de taxi en om 6:00 uur de bus) op weg naar Yanque, een dorpje in de Colca vallei. Daar hebben we lekker rondgelopen en het locale museum bezocht (was verrassend leuk voor het miniscule dorpje waar het in lag). Daar hadden ze ook hun eigen Juanita nagemaakt, die dus wel op de foto mocht. Dat was bij de echte in het museum in Arequipa streng verboden en ze hielden haar op -20 C om haar zo goed mogelijk te preserveren. 's Middags hebben we een rondwandeling gemaakt door de omgeving en de colcas bekeken. Dit zijn gaten naast de Colca rivier die voorheen als koelkast gebruikt werden. Daar komt de naam dus ook vandaan.

De tweede dag zijn we weer erg vroeg opgestaan om de bus van 4:30 te nemen naar Cabanaconde, een dorpje op het einde van de canyon. Daar hebben we ontbeten en zijn van 3200m naar 2000m de vallei in afgedaald tot in het dorpje Oasis. Het dorpje is dan ook echt een Oase tussen de woestijnachtige omgeving. Onderaan had Angela 6 blaren te pakken, niet zo handig als je nog zoveel moet lopen. Ze heeft echter stevig doorgebikkeld en we hebben alles volgens plan gevolgd. Na Oasis zijn we weer 600m geklommen en via de dorpjes Malata en Cosñirhua naar San Juan de Chuccho gelopen. Daar was na een hele lange dag (vooral voor Angela met die blaren) de rust in het welverdiende hostel Roy. Het was inmiddels 3 keer zo groot als toen ik het 4 jaar geleden had gezien, maar we waren toch de enige gasten die avond. Angela heeft haar blaren doorgeprikt en is gaan slapen. Ik heb eerst nog een bord soep gegeten. Onderweg zagen we weer hoeveel de mensen hier eten. Voor ons zou of een bord soep, of een parillada (bord met veelal alpaca vlees, rijst, aardappels en groente) genoeg zijn. We waren er weer getuige van dat de meeste mensen het liefst 2x soep hebben, en als het kan ook nog 2 parilladas. Wat een eet-monsters hier.

De derde dag (vandaag) was het meest extreem. We zijn om 2 uur opgestaan en hebben ontbeten - pannenkoeken, want ze hebben daar geen brood (Lekker!) - en om 2:30 zijn we aan de wandeling begonnen. Dit keer was het weer 1200m omhoog en dat merk je als je op 2000m begint en zeker als je nog blaren onder de voeten hebt (Angela). Midden in de nacht is het hier natuurlijk ook gewoon nog donker, dus we hadden onze hoofdlampjes op om de weg te kunnen zien. Als je ze uit deed was het ook stikdonker, alleen een hoop sterren in de lucht. Het is wel een erg aparte ervaring zo in het donker! Iets voor 7.00 uur waren we helemaal tot het centrum van Cabanaconde gelopen waar we de bus genomen hebben naar Cruz del Condor om de condors te spotten. Binnen 10 min werden we staande gehouden vanwege een politie controle. Toch wel een beetje spannend als zo'n overmacht de bus binnenkomt. Omdat de bus erg druk was werd iedereen die in het gangpad stond (ik dus ook) eruit gejaagd. Angela zat, en mocht ook blijven zitten. Buiten en binnen werden alle tassen van de locals doorzocht, maar van de tassen van de touristen bleven ze af gelukkig. Na een kwartier of zo was dan alles toch in orde, mocht iedereen weer instappen en kon de bus weer verder zoals ze gezegd hadden. Bij Cruz del Condor hebben we een uur moeten wachten, maar toen hebben we toch nog 6 condors gezien. 2 ver boven ons, 2 op oog hoogte en nog 2 ver beneden ons. Het zijn net zweefvliegtuigen; ze slaan nooit met hun vleugens en stijgen op de termiek. Prachtig gezicht!

Om 9:30 hadden we de bus weer terug; nou ja, die kwam dus ook een half uur te laat, waarschijnlijk door dezelfde controle. Twee uur later kwamen we in Chivay waar we een uur lunchpauze hadden en toen ging dezelfde bus weer verder voor nog eens 4 uur tot aan Arequipa. Daar zitten we nu weer in hetzelfde hostal waar we ook onze grote tassen hadden achtergelaten. Morgen nog eens rustig door Arequipa wandelen en dan 's avonds de nachtbus naar Cuzco (9 uur reistijd).

Tot het volgende bericht,
Berend en Angela

(Peru, Lima) Etappe Peru van start *updated*

Hoi Allemaal,

dit keer een kort berichtje om even te laten weten dat alles nog goed met ons gaat! We hebben na drie dagen duiken 5 dagen rondgedobberd op een bootje waar vroeger vele piraten (zo`n 1500) de wateren onveilig maakten... De Galapagos. Zogenaamd vanwege de schildpadden die daar woonden (dezelfde piraten hebben de meeste eilanden hun schildpadden ontnomen door ze op te eten). Van de 30 soorten zijn er nu nog 13 over, niet zo heel veel dus. Eentje daarvan is ook een aflopende zaak daar er nog maar een van leeft, Lonesome George genaamd. Arme gozer...

Wij hebben het in ieder geval erg naar de zin gehad, met allerlei moois dat we eerst met duiken al te zien kregen, zoals trompetvissen, zeeleeuwen, roggen, manta`s, zeeschildpadden, Galapagos haaien, white-tip haaien, en zelfs hamerhaaien. Teveel om op te noemen eigenlijk.

Op land hebben we zo mogelijk nog meer gezien, van blue footed boobies (vogels dus), schildpadden, iguanas, hagedissen, zeeleeuwen en zelfs albatrossen (tweede grootste vogel ter wereld). Nu vergeet ik nog vanalles (bv fregatvogels) maar dat hopen we met de foto`s goed te maken.

Zie voor de foto's de gebruikelijke site:

>>> http://picasaweb.google.com/BPBerge <<<

Wat ons het meeste op viel in de Galapagos waren twee dingen. Fietsen (waaronder de nieuwste mountainbikes) stonden aan de kant van de weg, zonder sloten. Dat moet je in NL en de de rest van Ecuador echt niet proberen. Het was vooral prettig om weer eens niet 24 uur per dag op je hoede te moeten zijn. Het tweede wat ons opviel was dat de beestjes die we tegenkwamen absoluut niet bang waren van ons. Van een tiental haaien om je heen bij het snorkelen kun je dat misschien verwachten, maar van Blue-footed-boobies, Iguanas (die grote hagedissen), schildpadden, zeeleeuwen, en al het andere hadden we dat toch niet zo verwacht (een foto maken van een iguana op 10 cm afstand bijvoorbeeld maakte geen indruk op het beestje; wel op ons ;).

We hebben overnacht in Barrancos Backpackers Inn in Lima (Guido je krijgt de groeten terug!) waar ik zelf al eens eerder heb overnacht. We zijn rond 22:00 uur aangekomen en vandaag na een overnachting met ontbijt vliegen we door naar Arequipa om daar weer een paar dagen de omgeving te verkennen en hopelijk de grootste vogel ter wereld te ontmoeten... de condor. We zijn allebei erg blij Lima te verlaten want een veilig gevoel is ver te zoeken. Daarom hebben we ook op zo'n 45 min van het vliegveld geslapen (aan zee) waar we de omgeving nog enigszins vertrouwen. Voor ons is Lima niet veel meer dan een stinkende stad, maar we hebben dan ook geen poging gedaan om mooie dingen te gaan bekijken. Zoals ik gehoord heb zijn de musea erg interessant en is de wijk Miraflores erg mooi. Wij laten dat echter over aan anderen om dat uit te vinden.

We hebben allebei nog steeds het gevoel dat we op de boot zitten, we zijn benieuwd hoe lang het duurt voordat onze evenwichts organen weer normaal werken :)

Nog een paar minuten en we mogen aan boord van LAN 0105 van Lima naar Arequipa. Toch fijn die wifi-zones op de vliegvelden!

Groetjes,
Berend en Angela