Hoi Allemaal,
Inmiddels zijn we weer heelhuids aanbeland op Nederlandse bodem en een aantal mensen hebben we alweer ontmoet. Maar als je een blog begint moet je het natuurlijk goed afmaken en daarom in deze allerlaatste blog de laatste belevenissen van Buenos Aires (Bs As) tot aan Eindhoven.
Estancia Santa Susana
Zoals in de vorige blog was geschreven keken we uit naar een prachtige allerlaatste dag in Argentinie met een bezoek aan een Estancia genaamd Santa Susana waar we de echte gauchos aan het werk zouden zien. Hoewel we het van de Argentijnen niet mogen zeggen zijn het eigenlijk gewoon cowboys, maar dan uit Argentinie. We hadden hoge verwachtingen, maar die werden dezelfde ochtend ook alweer snel bijgesteld toen we zagen dat de gemiddelde leeftijd op de 60 jaar lag. Ze hadden ons verteld dat er een paardrijrit inbegrepen was, en wij vroegen ons toch een beetje af hoe dat zou moeten als je met een stok loopt, maar goed. De ochtend begon een beetje stroef, en na 2 uur rondjesrijden in Bs As (mensen oppikken) ging het eindelijk richting de Estancia, waar we 12:00 uur pas aankwamen. Daar bleek het een grote toeristenattractie te zijn, niet echt wat we zochten, maar we hebben het beste er maar van gemaakt.
We begonnen met een rondje paardrijden, waar we in stap een rondje wei mochten maken (kleine tegenvaller als je 8 jaar hebt paardgereden) en de mensen met stok en andere hinderingen mochten hetzelfde rondje maken in een huifkar. Eigenlijk zagen we de humor van alles ook wel weer in :) Verder was er een erg goede lunch inbegrepen met een hoop vlees, wijn, bier en fris, en daarbij werd een showtje gegeven van tango en dergelijke. De lunch maakte het alweer redelijk goed allemaal. Na het eten was het tijd voor de rodeo, dit klinkt erg spectaculair, niet?! Waar het op neer kwam was dat de gauchos een paar paarden van links naar rechts moesten drijven (ze hadden enkel paarden en geen koeien of ander vee) gevolgd door ringsteken in galop door de gauchos. Dit hadden we ook wel willen doen, maar helaas. Hoe dan ook was het best leuk om te zien. Als ze een ring gevangen hadden (prikkend met een stokje in de vorm van een balpen, mikkend op een ring van 2 cm doorsnee, in galop!), dan ruilden ze de ring in voor een kus bij een dame uit het publiek (kun je voorstellen? Jonge gauchos die ringen geven aan dames die hun moeder hadden kunnen zijn :). Tot slot mochten geinteresseerden (dames en kinderen) een rondje achterop meemaken (ook in galop). Zo ook Angela, en die wist te vertellen dat het stiekem toch wel leuk was :).
Terug naar huis
De vlucht naar huis ging redelijk naar wens. We vertrokken weliswaar met een uurtje vertraging, maar dat heeft de piloot bijna weer goed weten te maken. In Madrid moesten we toch nog rennen voor onze aansluiting, maar toen bleek dat de tweede vlucht ook vertraging had hebben we nog een half uur bij de gate moeten wachten totdat we aan boord mochten. Op Schiphol werden we onthaald door de familie met bloemen en flessen drank heel erg leuk! Tot slot ook nog even bij pa langs geweest die thuis moest blijven na een heupoperatie met complicaties, het onverwachte bezoek was in ieder geval een verrassing (zoals bedoeld) :)
Terugblik
Als we terugkijken op de reis hebben we het allemaal erg goed gehad. Ondanks dat we in het regenseizoen zaten hebben we maar weinig regen gehad, volgens de locals te wijten aan de klimaatverandering. We zijn slechts een dag echt natgeworden (doorweekt) en dat was op de gletscher. Tijdens het reizen zijn onze rugzakken steeds zwaarder geworden (door de souvenirs), terwijl wij steeds lichter werden (beiden 3-5 kg eraf). We vonden het erg leuk om jullie reacties te lezen op onze blogs en foto’s en hebben alles met veel plezier bijgehouden. We gaan de komende tijd werken aan een mooi album om te laten afdrukken en als herinnering en natuurlijk om te laten zien aan geinteresseerden. We hebben voor de laatste maal foto’s geselecteerd en online gezet, dus vergeet niet te kijken op onze fotopagina als je dit gelezen hebt (http://picasaweb.google.com/BPBerge).
Rest ons nog alle trouwe lezers te bedanken en we hopen jullie allemaal snel weer te ontmoeten om bij te kunnen kletsen over wat wij gemist hebben toen we weg waren :)
Mocht je onze verhalen nog eens terugwillen lezen dan kan dat voorlopig nog op onze site die nog steeds te vinden is op http://blog.vdberge.net
O ja, zodra je ons tegenkomt vergeet dan niet te vragen wat we hebben verzwegen op onze site ;)
Nogmaals bedankt voor alle leuke reacties, kaartjes en dergelijken,
Tot snel,
Berend en Angela
zondag 8 februari 2009
woensdag 4 februari 2009
(Argentinie, Buenos Aires) Tango, voetbal, ziekenhuis en kerkhof
Hoi Allemaal,
Hierbij alweer de laatste blog vanuit Zuid-Amerika...snifff... Het zit er voor ons bijna op hier en we hebben de tassen al weer voor de laatste keer ingepakt hoewel we nog een hele dag te gaan hebben. Voordat we het daar over gaan hebben eerst even een paar dagen terug in de tijd, terug naar vrijdag 30 januari 2009...
Zoals beloofd hebben we ´s ochtends erg rustig aan gedaan , zo rustig dat het ontbijt al weer was opgeruimd en we moesten smeken om nog wat te mogen ontbijten! Nou zo erg was het nu ook weer niet, ze haalden gewoon erg vriendelijk alles weer te voorschijn : )
Onze ophaaldienst meldde telefonisch dat onze vlucht twee uur later ging dan wij dachten, hetgeen men nagelaten had om aan ons door te geven. Wij waren natuurlijk vooral blij dat het niet twee uur vroeger was! Met de vlucht ging verder alles goed gelukkig, en we kwamen mooi op tijd in Buenos Aires (Bs As) aan, waar we werden opgepikt en naar onze slaapplaats Hostel Dreams vervoerd. Een erg goed hostel dat net 3 maanden bestond met erg enthousiaste eigenaren van in de twintig, zeker een aanrader! Na een gesprek met de staff hadden we een heel overzicht van wat we konden doen in de tijd die we hadden.
We zijn de volgende dag (zaterdag) begonnen met een bezoek aan de wijk Palermo en hebben rondgewandeld totdat het tijd was om naar een tango show te gaan zoals ze hier bij bosjes aanbieden. Wij hadden de show in El Viejo Almacen die erg goed aangeschreven staat. Het is iets duurder dan sommige andere shows, maar dan heb je ook eten, drinken en vervoer inbegrepen hetgeen erg handig is omdat we wat verder uit het centrum zitten. Het was een erg leuke show met onder andere tango dansen, bekende lokale zanger en zangeres (zij was 85 jaar!), moderne tango muziek (uiteraard), maar ook de bekende Andes muziek (panfluit enzo). Wij vonden vooral de afwisseling erg leuk in de show.
Eergisteren (zondag) hebben we Sam, Donna en Emma opnieuw ontmoet, die we hadden leren kennen op ons boottochtje (cruise?) naar Kaap Hoorn. Zij wonen hier in Bs As en samen met hen zijn we naar La Boca gegaan. Een erg leuke wijk waar enorm veel tango wordt gedanst en waar je allerlei straatartiesten kan vinden van muzikant tot goochelaar. Uiteraard hebben we het voetbalstadion bezocht van de Boca Juniors (CABJ, Club Atlético Boca Juniors) hetgeen de beste club van Argentinie is volgens de kenners. La Boca heeft spelers voortgebracht zoals Diego Maradona en Messi en is ook in het afgelopen seizoen van 2008 kampioen geworden. Bs As kent in totaal zo´n 20 voetbal clubs waarvan La Boca en River Plate de best-presterende twee zijn. Nou ja, van River Plate is dat nu niet echt meer te zeggen: Dit seizoen is La Boca kampioen geworden, maar voormalig concurrent River Plate is als laatste in de rij geeindigd... niet al te best dus! Van La Boca hebben we een taxi gepakt naar San Telmo waar we hebben geluncht en rondgewandeld. San Telmo is ook zo gezellig en heeft allerlei leuke kraampjes er bij en zo. Tot slot zagen we nog acrobaten in actie tijdens straatcircus, waarvoor ze speciaal een grote straat hadden afgesloten.
Maandag (gisteren) was een soort werkdag voor Angela. We hebben de hele dag in ziekenhuizen doorgebracht. Een collega van haar, German, nam ons mee op zijn werkdag en heeft ons laten zien wat de Field Service Engineers zoal te doen hebben op een standaard werkdag. Dit zijn de mensen die Angela in de cursus krijgt in haar dagelijkse leven. We hebben gezien hoe problemen werden opgelost en als bonus mochten we meekijken bij twee kijkoperaties, waar de rontchen apparatuur in werking te zien was. Erg interessant, en voor Angela misschien een manier om alvast een beetje weer te wennen aan hetgeen dat weer komen gaat (werken enzo). ´s Avonds zijn we door German weer afgezet bij ons hostel en zijn we naar de muziek-show La Bomba de Tiempo geweest. Dat is een show met allerlei percussie instrumenten met geimproviseerde muziek, eigenlijk een grote jam-sessie. Deze show is erg populair en we hadden al van verschillende mensen gehoord dat we het moesten zien. We vonden het op zich wel leuk, maar waren niet zo enthousiast als sommige anderen. Van ons had het wel iets korter mogen duren, hoewel het erg knap is wat ze allemaal weten te improviseren. Vooral tussen het publiek staan dat continu (wiet) rookte was voor ons een beetje overbodig, maar goed, je moet er wat voor over hebben om het te kunnen zien.
Dinsdag (vandaag) hebben we gerelaxed. Het is natuurlijk ook nog wel een beetje vakantie voor ons, dus na het ontbijt zijn we pas na 12:00 uur op pad gegaan om een bezoek te brengen aan Eva Peron (Evita) op de begraafplaats van La Recoleta, waar haar graftombe is. Deze begraafplaats is enorm groot en zo ook de graftombes van de mensen die hier rusten. In La Recoleta liggen zo’n beetje alle bekende (overleden) Argentijnen begraven, met name oud-presidenten. Toen we alles zo’n beetje gezien hadden was het inmiddels ook al weer 18:00 uur geweest en gingen ze sluiten. We hebben de rest van de dag dan ook maar besteed aan nog een beetje rondlopen in La Recoleta en later in Palermo.
Morgen (woensdag) is het alweer onze laatste dag in Zuid-Amerika en die wilden we goed besteden. Een bezoek aan Argentinie is uiteraard niet compleet, als je niet bij de gauchos (cowboys) op bezoek bent geweest en die gaan we daarom morgen nog bezoeken. Wat we daar allemaal gaan doen weten we zelf nog niet precies (en zouden we anders ook nog niet vertellen), maar het is een dagvullend programma. Daarom hebben we onze tassen al kant en klaar staan, zodat we die naderhand alleen maar hoeven op te pikken om naar het vliegveld te gaan. Voor nu gaan wij in ieder geval slapen; we laten later nog weten hoe het geweest is en hoe de reis verlopen is!
Zie voor foto’s van de afgelopen dagen onze foto site:
http://picasaweb.google.com/BPBerge
Groetjes uit Buenos Aires,
Berend en Angela
Hierbij alweer de laatste blog vanuit Zuid-Amerika...snifff... Het zit er voor ons bijna op hier en we hebben de tassen al weer voor de laatste keer ingepakt hoewel we nog een hele dag te gaan hebben. Voordat we het daar over gaan hebben eerst even een paar dagen terug in de tijd, terug naar vrijdag 30 januari 2009...
Zoals beloofd hebben we ´s ochtends erg rustig aan gedaan , zo rustig dat het ontbijt al weer was opgeruimd en we moesten smeken om nog wat te mogen ontbijten! Nou zo erg was het nu ook weer niet, ze haalden gewoon erg vriendelijk alles weer te voorschijn : )
Onze ophaaldienst meldde telefonisch dat onze vlucht twee uur later ging dan wij dachten, hetgeen men nagelaten had om aan ons door te geven. Wij waren natuurlijk vooral blij dat het niet twee uur vroeger was! Met de vlucht ging verder alles goed gelukkig, en we kwamen mooi op tijd in Buenos Aires (Bs As) aan, waar we werden opgepikt en naar onze slaapplaats Hostel Dreams vervoerd. Een erg goed hostel dat net 3 maanden bestond met erg enthousiaste eigenaren van in de twintig, zeker een aanrader! Na een gesprek met de staff hadden we een heel overzicht van wat we konden doen in de tijd die we hadden.
We zijn de volgende dag (zaterdag) begonnen met een bezoek aan de wijk Palermo en hebben rondgewandeld totdat het tijd was om naar een tango show te gaan zoals ze hier bij bosjes aanbieden. Wij hadden de show in El Viejo Almacen die erg goed aangeschreven staat. Het is iets duurder dan sommige andere shows, maar dan heb je ook eten, drinken en vervoer inbegrepen hetgeen erg handig is omdat we wat verder uit het centrum zitten. Het was een erg leuke show met onder andere tango dansen, bekende lokale zanger en zangeres (zij was 85 jaar!), moderne tango muziek (uiteraard), maar ook de bekende Andes muziek (panfluit enzo). Wij vonden vooral de afwisseling erg leuk in de show.
Eergisteren (zondag) hebben we Sam, Donna en Emma opnieuw ontmoet, die we hadden leren kennen op ons boottochtje (cruise?) naar Kaap Hoorn. Zij wonen hier in Bs As en samen met hen zijn we naar La Boca gegaan. Een erg leuke wijk waar enorm veel tango wordt gedanst en waar je allerlei straatartiesten kan vinden van muzikant tot goochelaar. Uiteraard hebben we het voetbalstadion bezocht van de Boca Juniors (CABJ, Club Atlético Boca Juniors) hetgeen de beste club van Argentinie is volgens de kenners. La Boca heeft spelers voortgebracht zoals Diego Maradona en Messi en is ook in het afgelopen seizoen van 2008 kampioen geworden. Bs As kent in totaal zo´n 20 voetbal clubs waarvan La Boca en River Plate de best-presterende twee zijn. Nou ja, van River Plate is dat nu niet echt meer te zeggen: Dit seizoen is La Boca kampioen geworden, maar voormalig concurrent River Plate is als laatste in de rij geeindigd... niet al te best dus! Van La Boca hebben we een taxi gepakt naar San Telmo waar we hebben geluncht en rondgewandeld. San Telmo is ook zo gezellig en heeft allerlei leuke kraampjes er bij en zo. Tot slot zagen we nog acrobaten in actie tijdens straatcircus, waarvoor ze speciaal een grote straat hadden afgesloten.
Maandag (gisteren) was een soort werkdag voor Angela. We hebben de hele dag in ziekenhuizen doorgebracht. Een collega van haar, German, nam ons mee op zijn werkdag en heeft ons laten zien wat de Field Service Engineers zoal te doen hebben op een standaard werkdag. Dit zijn de mensen die Angela in de cursus krijgt in haar dagelijkse leven. We hebben gezien hoe problemen werden opgelost en als bonus mochten we meekijken bij twee kijkoperaties, waar de rontchen apparatuur in werking te zien was. Erg interessant, en voor Angela misschien een manier om alvast een beetje weer te wennen aan hetgeen dat weer komen gaat (werken enzo). ´s Avonds zijn we door German weer afgezet bij ons hostel en zijn we naar de muziek-show La Bomba de Tiempo geweest. Dat is een show met allerlei percussie instrumenten met geimproviseerde muziek, eigenlijk een grote jam-sessie. Deze show is erg populair en we hadden al van verschillende mensen gehoord dat we het moesten zien. We vonden het op zich wel leuk, maar waren niet zo enthousiast als sommige anderen. Van ons had het wel iets korter mogen duren, hoewel het erg knap is wat ze allemaal weten te improviseren. Vooral tussen het publiek staan dat continu (wiet) rookte was voor ons een beetje overbodig, maar goed, je moet er wat voor over hebben om het te kunnen zien.
Dinsdag (vandaag) hebben we gerelaxed. Het is natuurlijk ook nog wel een beetje vakantie voor ons, dus na het ontbijt zijn we pas na 12:00 uur op pad gegaan om een bezoek te brengen aan Eva Peron (Evita) op de begraafplaats van La Recoleta, waar haar graftombe is. Deze begraafplaats is enorm groot en zo ook de graftombes van de mensen die hier rusten. In La Recoleta liggen zo’n beetje alle bekende (overleden) Argentijnen begraven, met name oud-presidenten. Toen we alles zo’n beetje gezien hadden was het inmiddels ook al weer 18:00 uur geweest en gingen ze sluiten. We hebben de rest van de dag dan ook maar besteed aan nog een beetje rondlopen in La Recoleta en later in Palermo.
Morgen (woensdag) is het alweer onze laatste dag in Zuid-Amerika en die wilden we goed besteden. Een bezoek aan Argentinie is uiteraard niet compleet, als je niet bij de gauchos (cowboys) op bezoek bent geweest en die gaan we daarom morgen nog bezoeken. Wat we daar allemaal gaan doen weten we zelf nog niet precies (en zouden we anders ook nog niet vertellen), maar het is een dagvullend programma. Daarom hebben we onze tassen al kant en klaar staan, zodat we die naderhand alleen maar hoeven op te pikken om naar het vliegveld te gaan. Voor nu gaan wij in ieder geval slapen; we laten later nog weten hoe het geweest is en hoe de reis verlopen is!
Zie voor foto’s van de afgelopen dagen onze foto site:
http://picasaweb.google.com/BPBerge
Groetjes uit Buenos Aires,
Berend en Angela
vrijdag 30 januari 2009
(Argentinie, Iguazu) Vuur en water
Hoi allemaal,
Dit gaat een van de laatste blogs worden die jullie van ons te lezen krijgen, want we zijn vandaag alweer onze laatste week ingegaan helaas. Helaas omdat we het zo naar ons zin hebben, maar van de andere kant is het ook prettig om weer een keer in ons eigen bed te slapen en niet steeds uit een rugzak te moeten leven. Morgen vertrekken we alweer naar Buenos Aires waar onze laatste 5 nachten aangebroken zijn. Daarover meer in een volgende (onze laatste?) blog.
Ushuaia
Ushuaia is een leuk klein dorpje dat ons aan een ski-dorpje in Oostenrijk of zo doet denken. Het is geheel gebaseerd op toeristen en alles wat je ziet doet je er aan herinneren dat je het Fin del Mundo (einde van de wereld) bereikt hebt. De schippers van vroeger dachten dat je daar niet te ver van de kust moest afwijken omdat je dan van de aarde afdonderde (die in hun beleving nog plat was, hetgeen volgens de huidige wetenschap onjuist is). Hoe dat er dan uit moest zien kan je gaan zien in Puerto Iguazu waar het water met bakken tegelijk in de keel van de duivel verdwijnt (Garganta del Diablo waterval). Daarover later meer.
Omdat Ushuaia zo klein is kom je voortdurend bekenden tegen van de boot die net als ons enige dagen zijn blijven hangen. Uiteindelijk bleek iedereen die wij kenden op dezelfde dag als wij te vertrekken, toevallig. Ushuaia ligt zelf in Tierra del Fuego (vuurland) zogenaamd omdat de originele bevolking hier vroeger een vuur ontstak zodra er een walvis gevangen was, die dan met iedereen gedeeld werd. Verder gelegen volkeren werden zo opgetelefoneerd en alles werd eerlijk gedeeld. Niet dat ze nu de grootste vrienden waren, maar een walvis in je eentje opeten is niet zo’n plan natuurlijk. Onze eerste ontdekkingsreizigers zagen zo al die vuurtjes branden en zo was snel de naam Vuurland geboren.
Wij hebben vuurland vooral bekeken vanuit een 4x4 Jeep, die ons over de meer en minder begaanbare wegen naar het Fargano meer bracht voor een barbecue. Dit was de eerste keer dat we ECHT een 4x4 nodig hadden, met af en toe stoppen om binnengelopen water eruit te laten. Op het einde van de weg reden we regelrecht het meer in (de weg hield op) om iets verderop weer aan land te gaan. De honger werd gestild met een echte Argentijnse BBQ, heerlijk dat vlees hier! ’s Middags stond er eigenlijk nog een kanotocht gepland die helaas niet door kon gaan vanwege te harde wind. Na ons twee dagen vermaakt te hebben zijn we het vliegtuig ingestapt naar Iguazu, in het noorden van Argentinie.
Iguazu
Via El Calafate zijn we naar Buenos Aires gevlogen, waar we precies 23 minuten hadden om onze koffers van de band te halen, opnieuw in te checken bij de LAN balie en weer terug naar het vliegtuig te rennen. We hebben voor het eerst de purser (hoofd steward in het vliegtuig) over de zeik gekregen... Tja wij weten ook wel dat je niet mag lopen tijdens het taxien, maar we wilden nu eenmaal het vliegtuig halen en anders moet je al die mensen voor laten gaan. (Wat zou ik mopperen als ik dat iemand zag doen!). Zijn collega steward snapte het wel helemaal en fluisterde ons intussen het nummer van de gate enzo toe. Uiteindelijk hebben we het allemaal met veel rennen gehaald! Anders hadden we een dag te kort gehad in Iguazu. Doordat het allemaal goed ging, konden we nog net dineren met Sandra en Renee die daar ook nog waren, maar de dag erna weer verder zouden reizen. Het was weer gezellig en hebben weer prima bij kunnen kletsen.
De eerste dag hebben we de Argentijnse kant van de Iguazu watervallen bezocht welke echt enorm spectaculair zijn. Dit is een van die dingen die je moet zien om te begrijpen. We hadden al vanalles gehoord en toch haalde onze verwachting het niet bij wat we te zien kregen. OK, toch even een poging om het idee te schetsen...
Stel je heel veel water voor, al het water dat valt naar beneden, het maakt een donderend kabaal, je wordt nat alsof je in een plensbui staat, boven je schijnt de zon, het is 40 graden Celsius, tussen jou en de zon zie je zo’n 30-40 condors, om je heen zie je schildpadden, kaaimannen, enorme hagedissen, en veel mensen...
Goed, ik kon het proberen, maar je moet het nog steeds zelf zien om te begrijpen. Tussen al dit natuurgeweld krijg je al een kik, maar voor de echte liefhebbers (zoals wij) is dat natuurlijk niet genoeg. Je moet zo’n waterval natuurlijk beleven, en hoe kan dat nu nog beter dan naast al bovengenoemde ook een boottochtje te boeken op een enorme zodiac die recht door de watervallen heen vaart?!?! Je neemt op zo’n moment een douche met een hoeveelheid water waar je normaal 5 jaar mee zou kunnen douchen, echt super maar dan toch redelijk eco-vriendelijk!
Vandaag zijn we de andere kant van het water gaan bekijken. De Argentijnen delen deze watervallen namelijk met hun Braziliaanse buren die een mooi panoramisch overzicht aanbieden aan hun kant. Met de bus zijn we de grens overgestoken en zijn daar het park ingegaan. Aan de Braziliaanse kant is het een stuk minder spectaculair, maar krijg je wel erg mooie foto’s. Daarbij kom je nog dichter bij de condors en nog dichter bij de Garganta del Diablo (keel van de duivel). Van de Argentijnse kant was deze ook al erg goed te zien, maar naar ons idee is deze toch beter te zien aan de Braziliaanse kant. Water komt er van alle kanten samen en dondert met duvel en geweld de keel (diepte) in, met een enorme waterwolk als gevolg. Echt spectaculair. Dit was dan het idee wat de zeelieden vroeger hadden bij het einde van de wereld (daar waar je van de platte aarde af zou vallen). Ik kan me hun schrik wel voorstellen.
’s Middags hebben we nog een bezoek gebracht aan een groot vogelpark dat ernaast ligt. Dit park was groter dan we hadden verwacht en we hebben er de hele middag doorgebracht. Ze hadden allerlei exotische vogels, slangen, en vlinders. Sommige in kleinere kooien, de meesten in grote kooien waar je dan doorheen liep. De kolibries en ara’s vonden wij erg leuk om te zien. ’s Avonds hebben we de bus weer terug naar Puerto Iguazo (Argentinie) gepakt en Brazilie na een dag al weer achter ons gelaten.
Morgen gaan we rustig aan doen, en stappen we om 14:00 (GMT -2) weer in het vliegtuig naar onze laatste tussenstop van ons avontuur: Buenos Aires. Daar gaan we mensen ontmoeten die we op de boot hebben leren kennen. Het is een Amerikaanse familie die een jaar in BA woont en ze wilden ons de stad wel een beetje laten zien. Wij hebben er zin in, en waarschijnlijk gaan we ons prima vermaken de komende dagen!
Vergeet niet onze blog te bezoeken (http://blog.vdberge.net) als je dit per mail leest en om onze foto’s te bekijken (http://picasaweb.google.com/BPBerge). Bedankt voor al jullie reacties, die lezen we met veel plezier!
Groetjes,
Berend en Angela
Dit gaat een van de laatste blogs worden die jullie van ons te lezen krijgen, want we zijn vandaag alweer onze laatste week ingegaan helaas. Helaas omdat we het zo naar ons zin hebben, maar van de andere kant is het ook prettig om weer een keer in ons eigen bed te slapen en niet steeds uit een rugzak te moeten leven. Morgen vertrekken we alweer naar Buenos Aires waar onze laatste 5 nachten aangebroken zijn. Daarover meer in een volgende (onze laatste?) blog.
Ushuaia
Ushuaia is een leuk klein dorpje dat ons aan een ski-dorpje in Oostenrijk of zo doet denken. Het is geheel gebaseerd op toeristen en alles wat je ziet doet je er aan herinneren dat je het Fin del Mundo (einde van de wereld) bereikt hebt. De schippers van vroeger dachten dat je daar niet te ver van de kust moest afwijken omdat je dan van de aarde afdonderde (die in hun beleving nog plat was, hetgeen volgens de huidige wetenschap onjuist is). Hoe dat er dan uit moest zien kan je gaan zien in Puerto Iguazu waar het water met bakken tegelijk in de keel van de duivel verdwijnt (Garganta del Diablo waterval). Daarover later meer.
Omdat Ushuaia zo klein is kom je voortdurend bekenden tegen van de boot die net als ons enige dagen zijn blijven hangen. Uiteindelijk bleek iedereen die wij kenden op dezelfde dag als wij te vertrekken, toevallig. Ushuaia ligt zelf in Tierra del Fuego (vuurland) zogenaamd omdat de originele bevolking hier vroeger een vuur ontstak zodra er een walvis gevangen was, die dan met iedereen gedeeld werd. Verder gelegen volkeren werden zo opgetelefoneerd en alles werd eerlijk gedeeld. Niet dat ze nu de grootste vrienden waren, maar een walvis in je eentje opeten is niet zo’n plan natuurlijk. Onze eerste ontdekkingsreizigers zagen zo al die vuurtjes branden en zo was snel de naam Vuurland geboren.
Wij hebben vuurland vooral bekeken vanuit een 4x4 Jeep, die ons over de meer en minder begaanbare wegen naar het Fargano meer bracht voor een barbecue. Dit was de eerste keer dat we ECHT een 4x4 nodig hadden, met af en toe stoppen om binnengelopen water eruit te laten. Op het einde van de weg reden we regelrecht het meer in (de weg hield op) om iets verderop weer aan land te gaan. De honger werd gestild met een echte Argentijnse BBQ, heerlijk dat vlees hier! ’s Middags stond er eigenlijk nog een kanotocht gepland die helaas niet door kon gaan vanwege te harde wind. Na ons twee dagen vermaakt te hebben zijn we het vliegtuig ingestapt naar Iguazu, in het noorden van Argentinie.
Iguazu
Via El Calafate zijn we naar Buenos Aires gevlogen, waar we precies 23 minuten hadden om onze koffers van de band te halen, opnieuw in te checken bij de LAN balie en weer terug naar het vliegtuig te rennen. We hebben voor het eerst de purser (hoofd steward in het vliegtuig) over de zeik gekregen... Tja wij weten ook wel dat je niet mag lopen tijdens het taxien, maar we wilden nu eenmaal het vliegtuig halen en anders moet je al die mensen voor laten gaan. (Wat zou ik mopperen als ik dat iemand zag doen!). Zijn collega steward snapte het wel helemaal en fluisterde ons intussen het nummer van de gate enzo toe. Uiteindelijk hebben we het allemaal met veel rennen gehaald! Anders hadden we een dag te kort gehad in Iguazu. Doordat het allemaal goed ging, konden we nog net dineren met Sandra en Renee die daar ook nog waren, maar de dag erna weer verder zouden reizen. Het was weer gezellig en hebben weer prima bij kunnen kletsen.
De eerste dag hebben we de Argentijnse kant van de Iguazu watervallen bezocht welke echt enorm spectaculair zijn. Dit is een van die dingen die je moet zien om te begrijpen. We hadden al vanalles gehoord en toch haalde onze verwachting het niet bij wat we te zien kregen. OK, toch even een poging om het idee te schetsen...
Stel je heel veel water voor, al het water dat valt naar beneden, het maakt een donderend kabaal, je wordt nat alsof je in een plensbui staat, boven je schijnt de zon, het is 40 graden Celsius, tussen jou en de zon zie je zo’n 30-40 condors, om je heen zie je schildpadden, kaaimannen, enorme hagedissen, en veel mensen...
Goed, ik kon het proberen, maar je moet het nog steeds zelf zien om te begrijpen. Tussen al dit natuurgeweld krijg je al een kik, maar voor de echte liefhebbers (zoals wij) is dat natuurlijk niet genoeg. Je moet zo’n waterval natuurlijk beleven, en hoe kan dat nu nog beter dan naast al bovengenoemde ook een boottochtje te boeken op een enorme zodiac die recht door de watervallen heen vaart?!?! Je neemt op zo’n moment een douche met een hoeveelheid water waar je normaal 5 jaar mee zou kunnen douchen, echt super maar dan toch redelijk eco-vriendelijk!
Vandaag zijn we de andere kant van het water gaan bekijken. De Argentijnen delen deze watervallen namelijk met hun Braziliaanse buren die een mooi panoramisch overzicht aanbieden aan hun kant. Met de bus zijn we de grens overgestoken en zijn daar het park ingegaan. Aan de Braziliaanse kant is het een stuk minder spectaculair, maar krijg je wel erg mooie foto’s. Daarbij kom je nog dichter bij de condors en nog dichter bij de Garganta del Diablo (keel van de duivel). Van de Argentijnse kant was deze ook al erg goed te zien, maar naar ons idee is deze toch beter te zien aan de Braziliaanse kant. Water komt er van alle kanten samen en dondert met duvel en geweld de keel (diepte) in, met een enorme waterwolk als gevolg. Echt spectaculair. Dit was dan het idee wat de zeelieden vroeger hadden bij het einde van de wereld (daar waar je van de platte aarde af zou vallen). Ik kan me hun schrik wel voorstellen.
’s Middags hebben we nog een bezoek gebracht aan een groot vogelpark dat ernaast ligt. Dit park was groter dan we hadden verwacht en we hebben er de hele middag doorgebracht. Ze hadden allerlei exotische vogels, slangen, en vlinders. Sommige in kleinere kooien, de meesten in grote kooien waar je dan doorheen liep. De kolibries en ara’s vonden wij erg leuk om te zien. ’s Avonds hebben we de bus weer terug naar Puerto Iguazo (Argentinie) gepakt en Brazilie na een dag al weer achter ons gelaten.
Morgen gaan we rustig aan doen, en stappen we om 14:00 (GMT -2) weer in het vliegtuig naar onze laatste tussenstop van ons avontuur: Buenos Aires. Daar gaan we mensen ontmoeten die we op de boot hebben leren kennen. Het is een Amerikaanse familie die een jaar in BA woont en ze wilden ons de stad wel een beetje laten zien. Wij hebben er zin in, en waarschijnlijk gaan we ons prima vermaken de komende dagen!
Vergeet niet onze blog te bezoeken (http://blog.vdberge.net) als je dit per mail leest en om onze foto’s te bekijken (http://picasaweb.google.com/BPBerge). Bedankt voor al jullie reacties, die lezen we met veel plezier!
Groetjes,
Berend en Angela
zondag 25 januari 2009
(Argentinie, Ushuaia) Het einde van de wereld
Hoi Allemaal,
Om te beginnen willen we jullie bedanken voor het duimen want het heeft kennelijk geholpen! We hebben een prachtige dag gehad in nationaal park Torres del Paine waar het weer in 5 minuten kan omslaan van zonnig naar regen met wind van meer dan 120 km/u.
Torres del Paine
‘s Ochtends vroeg zijn we samen met Sandra en Renee in een mooie 4x4 Nissan huurwagen vertrokken naar het park. De wegen waren niet al te best, alhoewel we eerder met een kleine volkswagen gol (wij noemen ze golf) al erger hadden getrotseerd in het noorden van Argentinie. Met deze auto was het een stuk makkelijker natuurlijk. We zijn het park van Noord-Oost tot Zuid-West doorgereden en hebben allerlei moois gezien. Hoewel de meeste bergen in de wolken lagen en er af en toe even uit kwamen, werd onze auto vooral in zon gehuld. In het park zagen we vele meren waaronder Lago Azul met heel veel guanacos (soort lama) langs en op de weg, Lago Amargo, Lago Njordenskjol en Lago Grey. Verder een paar mooie watervallen en de bergen waar het park bekend mee is geworden: Las Torres, en Los Cuernos (de torens en horens). De laatste stop was bij de Grey gletscher, die we na een wandeling van een half uurtje konden zien. In het water vonden we een paar ijsbergen met een hele grote erbij. Allemaal hadden ze die supermooie blauwe kleur. Tijdens de wandeling vingen we nog wel wat regen, maar alle spullen zijn dan ook weer no-time droog als het stopt met regenen; daar zorgt de harde wind wel voor.
Op de terugweg hebben we de grot van Milodon bezocht, waar lang geleden de eerste huid is gevonden van een uitgestorven dier (de milodon). In dit geval een beest dat iets weg had van een beer of zo. Zie de foto’s voor een replica.
Punta Arenas – fort Bulnes
De volgende ochtend zijn we met de bus naar Punta Arenas gegaan. Dit duurde ongeveer 3 uur. Daar hadden we een erg leuk hostel te pakken. ’s Middags hebben we de stad verkend en het kleurrijke kerkhof bezocht. Erg mooi ingericht. ’s Avonds met Sandra en Renee gegeten die vlakbij in een hostel zaten. We hadden een buffet voor niet teveel geld met heel veel lekkere dingen. Toen we naar buiten liepen ontdekten we het ijs pas, maar met al die lekkere dingen hadden we dat nog niet gemist. Helaas hadden we daar dus geen plek meer voor!
De volgende ochtend zijn we samen met Sandra naar Fort Bulnes geweest, een houten verdedigingswerk van zo’n honderd jaar oud. Het was erg mooi om te bekijken en voldeed aan de voorstellingen die ik vroeger had bij de indianenverhalen in de boeken. Deze was echter ook nog voorzien van kanonnen enzo. Een leuke tour van een paar uurtjes met dolfijnen op de achtergrond en ook nog een bezoekje aan een haventje vlakbij.
Terug in het hostel hebben we nog net gezien dat Obama president is geworden en zijn toen gaan lunchen. Na de lunch hebben we afscheid genomen van Sandra en Renee en hebben we onze tassen ingecheckt voor ons boottripje (cruise?) naar Ushuaia. Daarna hadden we nog een uurtje over voordat we ons zelf moesten melden en hebben dat gebruikt om nog snel even handschoenen te kopen voor de trip. Ze hadden gezegd dat die echt wel noodzakelijk waren. Om de laatste minuten te doden hebben we nog een cappuccino gedronken in het Cafe del Puerto en om 19:00 uur begon ons onvergetelijke avontuur naar het einde van de wereld.
Via Australis
Aan boord van de Via Australis zijn we dus van Punta Arenas (Chili) naar Ushuaia, de meest zuidelijke stad van Zuid-Amerika (Argentinie) gevaren. Toen we aan boord gingen ontmoetten we meteen twee Nederlanders Inge en Johan waar we mee aan de praat raakten. De bemanning nam aan dat we samen reisden en we moesten maar samen een tafel reserveren. Bovendien bleek dat we buren waren op het schip. Ze namen ons mee naar beneden naar een hut die veel te luxe leek. Deze was dan ook voor hen, maar de volgende (identieke) bleek wel voor ons!! Veel groter en luxer dan verwacht. Even later hadden we dan samen een tafel gereserveerd die we deelden met twee Britten en een Amerikaans gezin van drie uit Buenos Aires. Na voorstellen van de bemanning en het welkomswoord van de kapitein vertrokken we op ons avontuur naar het einde van de wereld.
Iedere dag was er minimaal een excursie en tussendoor werden we bezig gehouden met lezingen over de flora en fauna, en geschiedenis van het gebied. We ontmoetten allemaal leuke mensen, die allemaal voor het eerst van hun leven een dergelijke cruise ondernamen en hadden de grootste lol samen. Dit geholpen door de bar die compleet vrij was (ook van appelsap) J.
Onderweg bezochten we allerlei leuke en mooie plaatsen zoals Ainsworth Bay, Tucker Islet, de Pia gletscher, Wulaia Bay en uiteindelijk Ushuaia. We zagen daarbij allerlei mooie natuur en fauna zoals pinguins, vogels en dolfijnen. Het hoogte punt van de reis werd bezocht tussen Pia gletscher en Wulaia Bay in: Kaap Hoorn!!!! Na drie weken waren wij weer de eerste groep die de mogelijkheid had om aan land te gaan, hetgeen tijdelijk verhinderd werd door het weer. Gelukkig niet voor ons dus! We hadden zon toen we aankwamen, afgewisseld met regen, hagel, en toen nog meer zon. Het weer verandert hier met de minuut (serieus!) en je weet dus nooit van te voren wat er gaat gebeuren. Wij snappen nu ook helemaal hoe de vaarders van vroeger zich moeten hebben gevoeld in deze onheilspellende wateren. Gelukkig hebben ze tegenwoordig techologieen zoals sonar, radar, GPS en goede kaarten, waardoor gevaarlijke plekken gemeden kunnen worden. Tussen Kaap Hoorn en Wulaia kregen we (op grote afstand) ook nog eens walvissen te zien, dus toen was het feest compleet!
Iedere avond tijdens het eten moesten we een vragenlijst invullen die betrekking had op de dingen die die dag verteld waren. Op deze manier ontstond er een grote competitie tussen alle tafels en kregen we erg leuk contact met onze tafelgenoten. Op de laatste avond bleken we het erg goed gedaan te hebben met de vragen en stonden we met drie tafels op een gedeelde eerste plaats. Een laatste vragenlijst moest uitwijzen wie het “beste” was... en we hebben gewonnen!
’s Avonds na de afscheidsrede van de kapitein werden we naar voren geroepen en kregen allen een speldje van Kaap Hoorn als aandenken. Daaropvolgend werd de vlag verloot die voor op het schip gewapperd had tijdens onze reis, deze ging ook naar een Nederlander. Wat niet heel verrassend was, want onder de in totaal 122 (grotendeels Europese) passagiers waren er 12 Nederlanders! Tot slot vond er een veiling plaats waarbij de kaart van Kaap Hoorn onder de hamer ging die was gebruikt tijdens de navigatie. Daarbij werd duidelijk dat er toch ook mensen met geld aan boord waren... Tot de US$100 deden er nog verschillende mensen mee, maar daarna ging het tussen twee Fransen totdat hij voor US$400 verkocht werd. De opbrengsten waren waarschijnlijk verdiensten voor de bemanning J.
Zoals altijd kwam ook aan dit avontuur een eind en samen met Inge en Johan kwamen we terecht in hotel Monaco in Ushuaia, nadat we heel vriendelijk opweg waren geholpen door de eigenaresse van het hostel La Casa de Alba. De verhalen van Ushuaia komen mee met de volgende blog, voor nu weltrusten en tot de volgende keer!
Berend en Angela
Om te beginnen willen we jullie bedanken voor het duimen want het heeft kennelijk geholpen! We hebben een prachtige dag gehad in nationaal park Torres del Paine waar het weer in 5 minuten kan omslaan van zonnig naar regen met wind van meer dan 120 km/u.
Torres del Paine
‘s Ochtends vroeg zijn we samen met Sandra en Renee in een mooie 4x4 Nissan huurwagen vertrokken naar het park. De wegen waren niet al te best, alhoewel we eerder met een kleine volkswagen gol (wij noemen ze golf) al erger hadden getrotseerd in het noorden van Argentinie. Met deze auto was het een stuk makkelijker natuurlijk. We zijn het park van Noord-Oost tot Zuid-West doorgereden en hebben allerlei moois gezien. Hoewel de meeste bergen in de wolken lagen en er af en toe even uit kwamen, werd onze auto vooral in zon gehuld. In het park zagen we vele meren waaronder Lago Azul met heel veel guanacos (soort lama) langs en op de weg, Lago Amargo, Lago Njordenskjol en Lago Grey. Verder een paar mooie watervallen en de bergen waar het park bekend mee is geworden: Las Torres, en Los Cuernos (de torens en horens). De laatste stop was bij de Grey gletscher, die we na een wandeling van een half uurtje konden zien. In het water vonden we een paar ijsbergen met een hele grote erbij. Allemaal hadden ze die supermooie blauwe kleur. Tijdens de wandeling vingen we nog wel wat regen, maar alle spullen zijn dan ook weer no-time droog als het stopt met regenen; daar zorgt de harde wind wel voor.
Op de terugweg hebben we de grot van Milodon bezocht, waar lang geleden de eerste huid is gevonden van een uitgestorven dier (de milodon). In dit geval een beest dat iets weg had van een beer of zo. Zie de foto’s voor een replica.
Punta Arenas – fort Bulnes
De volgende ochtend zijn we met de bus naar Punta Arenas gegaan. Dit duurde ongeveer 3 uur. Daar hadden we een erg leuk hostel te pakken. ’s Middags hebben we de stad verkend en het kleurrijke kerkhof bezocht. Erg mooi ingericht. ’s Avonds met Sandra en Renee gegeten die vlakbij in een hostel zaten. We hadden een buffet voor niet teveel geld met heel veel lekkere dingen. Toen we naar buiten liepen ontdekten we het ijs pas, maar met al die lekkere dingen hadden we dat nog niet gemist. Helaas hadden we daar dus geen plek meer voor!
De volgende ochtend zijn we samen met Sandra naar Fort Bulnes geweest, een houten verdedigingswerk van zo’n honderd jaar oud. Het was erg mooi om te bekijken en voldeed aan de voorstellingen die ik vroeger had bij de indianenverhalen in de boeken. Deze was echter ook nog voorzien van kanonnen enzo. Een leuke tour van een paar uurtjes met dolfijnen op de achtergrond en ook nog een bezoekje aan een haventje vlakbij.
Terug in het hostel hebben we nog net gezien dat Obama president is geworden en zijn toen gaan lunchen. Na de lunch hebben we afscheid genomen van Sandra en Renee en hebben we onze tassen ingecheckt voor ons boottripje (cruise?) naar Ushuaia. Daarna hadden we nog een uurtje over voordat we ons zelf moesten melden en hebben dat gebruikt om nog snel even handschoenen te kopen voor de trip. Ze hadden gezegd dat die echt wel noodzakelijk waren. Om de laatste minuten te doden hebben we nog een cappuccino gedronken in het Cafe del Puerto en om 19:00 uur begon ons onvergetelijke avontuur naar het einde van de wereld.
Via Australis
Aan boord van de Via Australis zijn we dus van Punta Arenas (Chili) naar Ushuaia, de meest zuidelijke stad van Zuid-Amerika (Argentinie) gevaren. Toen we aan boord gingen ontmoetten we meteen twee Nederlanders Inge en Johan waar we mee aan de praat raakten. De bemanning nam aan dat we samen reisden en we moesten maar samen een tafel reserveren. Bovendien bleek dat we buren waren op het schip. Ze namen ons mee naar beneden naar een hut die veel te luxe leek. Deze was dan ook voor hen, maar de volgende (identieke) bleek wel voor ons!! Veel groter en luxer dan verwacht. Even later hadden we dan samen een tafel gereserveerd die we deelden met twee Britten en een Amerikaans gezin van drie uit Buenos Aires. Na voorstellen van de bemanning en het welkomswoord van de kapitein vertrokken we op ons avontuur naar het einde van de wereld.
Iedere dag was er minimaal een excursie en tussendoor werden we bezig gehouden met lezingen over de flora en fauna, en geschiedenis van het gebied. We ontmoetten allemaal leuke mensen, die allemaal voor het eerst van hun leven een dergelijke cruise ondernamen en hadden de grootste lol samen. Dit geholpen door de bar die compleet vrij was (ook van appelsap) J.
Onderweg bezochten we allerlei leuke en mooie plaatsen zoals Ainsworth Bay, Tucker Islet, de Pia gletscher, Wulaia Bay en uiteindelijk Ushuaia. We zagen daarbij allerlei mooie natuur en fauna zoals pinguins, vogels en dolfijnen. Het hoogte punt van de reis werd bezocht tussen Pia gletscher en Wulaia Bay in: Kaap Hoorn!!!! Na drie weken waren wij weer de eerste groep die de mogelijkheid had om aan land te gaan, hetgeen tijdelijk verhinderd werd door het weer. Gelukkig niet voor ons dus! We hadden zon toen we aankwamen, afgewisseld met regen, hagel, en toen nog meer zon. Het weer verandert hier met de minuut (serieus!) en je weet dus nooit van te voren wat er gaat gebeuren. Wij snappen nu ook helemaal hoe de vaarders van vroeger zich moeten hebben gevoeld in deze onheilspellende wateren. Gelukkig hebben ze tegenwoordig techologieen zoals sonar, radar, GPS en goede kaarten, waardoor gevaarlijke plekken gemeden kunnen worden. Tussen Kaap Hoorn en Wulaia kregen we (op grote afstand) ook nog eens walvissen te zien, dus toen was het feest compleet!
Iedere avond tijdens het eten moesten we een vragenlijst invullen die betrekking had op de dingen die die dag verteld waren. Op deze manier ontstond er een grote competitie tussen alle tafels en kregen we erg leuk contact met onze tafelgenoten. Op de laatste avond bleken we het erg goed gedaan te hebben met de vragen en stonden we met drie tafels op een gedeelde eerste plaats. Een laatste vragenlijst moest uitwijzen wie het “beste” was... en we hebben gewonnen!
’s Avonds na de afscheidsrede van de kapitein werden we naar voren geroepen en kregen allen een speldje van Kaap Hoorn als aandenken. Daaropvolgend werd de vlag verloot die voor op het schip gewapperd had tijdens onze reis, deze ging ook naar een Nederlander. Wat niet heel verrassend was, want onder de in totaal 122 (grotendeels Europese) passagiers waren er 12 Nederlanders! Tot slot vond er een veiling plaats waarbij de kaart van Kaap Hoorn onder de hamer ging die was gebruikt tijdens de navigatie. Daarbij werd duidelijk dat er toch ook mensen met geld aan boord waren... Tot de US$100 deden er nog verschillende mensen mee, maar daarna ging het tussen twee Fransen totdat hij voor US$400 verkocht werd. De opbrengsten waren waarschijnlijk verdiensten voor de bemanning J.
Zoals altijd kwam ook aan dit avontuur een eind en samen met Inge en Johan kwamen we terecht in hotel Monaco in Ushuaia, nadat we heel vriendelijk opweg waren geholpen door de eigenaresse van het hostel La Casa de Alba. De verhalen van Ushuaia komen mee met de volgende blog, voor nu weltrusten en tot de volgende keer!
Berend en Angela
zondag 18 januari 2009
(Chili, Puerto Natales) Perito Moreno & Bernardo O'Higgins
Hoi Allemaal,
Zoals aangekondigd in onze vorige blog zijn we met de bus naar Rio Gallegos gegaan. Om 15:00 uur ingestapt en de volgende dag om 6:30 weer uitgestapt. Een lange rit dus, die ze leuker wisten te maken met een paar leuke films. Wat ons opvalt is dat, naar mate we verder zuid gaan het ook langer licht blijft. Waar we in Peru en Bolivia al om 18:00 uur de laatste lichtstraaltjes vingen, kunnen we nu tot zo'n 22:00 uur van het zonlicht genieten. 's Ochtends komt hij ook al weer om 4:00 uur op dus lekker lange dagen hier!
In Rio Gallegos hebben we meteen tickets geboekt om naar El Calafate door te reizen en we moesten een uurtje of 4 wachten voordat we verder konden. De bagage achtergelaten op het busstation zijn we de stad in gegaan en hebben daar lekker ontbeten en op internet wat hostels gezocht voor de komende dagen. Het regende, dus we hadden weinig zin om echt rond te gaan lopen. Terug op het busstation kwamen we toevalligerwijs Sandra en Renee weer tegen die nog toevalligerwijzer in dezelfde bus naar El Calafate zouden gaan. In El Calafate hebben we hetzelfde trucje van San Martin herhaald en hebben we een hostel gezocht. Angela en Sandra kwamen terug met een reservering voor een 4-persoons huisje vlakbij. Waar we 2 nachten hebben geslapen.
Perito Moreno Gletscher
Dezelfde avond hebben we nog een tour geboekt naar de Perito Moreno gletscher die de volgende ochtend vroeg vertrok. Na een ontbijt met lekkere wentelteefjes werden we opgepikt door de bus. Het weer zat niet echt mee, en het zou nog vervelender worden. De weg er naar toe was erg mooi door de bergen (met sneeuw), met guanacos (soort lama) en nandus (soort struisvogel) en mooie vergezichten met regen in de verte. Mooi om te zien! In het park bezochten we eerst een uitkijkpunt op afstand waar het door begon te dringen dat de regen in de verte nu boven ons hing. De gletscher was echter prachtig om te zien met een fel-blauwe kleur onder het wit. Snel foto's gemaakt en weer de bus in om naar de uitkijkpunten bij de gletscher zelf te gaan. In een wandeling van een uur zijn we daar totaal nat geregend met als beloning wel heel mooie blikken op de enorme gletscher waarvan stukken met donder en geweld afbreken en omgetoverd worden in ijsbergen. Echt prachtig om te zien, maar erg moeilijk om met foto's vast te leggen.
Helemaal doorweekt hebben we binnen onze lunch gegeten en zijn vervolgens doorgegaan naar het tweede deel van de dag, het wandelen op de gletscher. Na een boottochtje van 20 minuten met nog meer mooie uitzichten op de gletscher (ook van nog dichterbij) begon onze ijswandeling. Met van die stalen hoeven onder je schoenen gebonden (stijgijzers) namen de twee gidsen ons anderhalf uur mee de gletscher op langs allerlei diep-blauwe spleten en gaten, over allerlei bergen en dalen. Het was echt erg leuk om te doen, afgezien van de regen die maar niet op wilde houden die dag. Navraag wees uit dat het 800 mm per jaar regent op die plaats, en volgens ons hebben we die dag daar 600 mm van gehad (zo ongeveer). Normaal schijnt de zon altijd, we hadden dus gewoon erg veel pech... De tocht werd afgesloten met een whiskey on the rocks. Het ijs werd voor onze ogen van de gletscher gehaald om als "rocks" in onze glazen te eindigen. Het smaakte prima in de kou! (Angela's water-met-ijs ook vertelde ze). Samengevat was het een leuke dag geweest met heel veel mooie plaatjes (zie ook de foto's); het had alleen best minder dan de hele dag mogen regen van ons.
Puerto Natales
De volgende ochtend hebben om 8:00 uur de bus gepakt (na nogmaals wentelteefjes want de spullen waren nog niet op) naar Peurto Natales dat net over de grens in Chili ligt. Onderweg kregen we weer allerlei landschappen te zien, van heel plat (erger dan Nederland) tot bergen, die we overmoesten om in Chili te komen. Bovenop de bergpas was de grens en daar werden we verrast door een sneeuwbui. Leuk om te zien, maar het bleef niet liggen. We zagen weer allerlei beestjes zoals guanacos, nandus, schapen, koeien en een condor. Een aardige score leek ons. In Puerto Natales bleven we in hostel Sosiego waar onze gereserveerde kamer met wc, een kamer zonder wc bleek te zijn. Na een beetje ophef boden ze ons een korting aan om het goed te maken en daar zijn we dan mee accoord gegaan. We hadden speciaal geboekt om dit keer niet te hoeven zoeken hetgeen we even beu waren. Het hostal was niet zo groot en de mensen eigenlijk erg aardig. De fout in de boeking bleek bij hostalbookers te liggen, een tussenpersoon. 's Avonds hebben we samen met Renee en Sandra in hun hostel (Evelyn) gekookt en gegeten waarna we besloten om de volgende dag alleen op tour te gaan, Renee en Sandra waren moe en Sandra had ook nog eens haar enkel verzwikt.
Bernardo O'Higgins Nationaal Park
Om 7:45 precies stapten we aan boord van de Agunsa Tunin voor een tour naar het Bernardo O'Higgins park. Het was een erg nieuw en behoorlijk luxe boot met een soort busstoelen en grote ramen om naar buiten te kijken. Aan boord werden we voorzien van thee en broodjes tijdens het varen en zagen we om ons heen allerlei bergen met sneeuw. Sommigen aan boord vergleken het met de fjorden in Noorwegen, Angela en ik vonden het ook veel op fjordland in Nieuw Zeeland lijken. Het weer was ook van die aard, wisselvallig met zon en regen en prachtige wolkenvelden. Via Roca Cormoran met vele Cormorans (vogels), Cascada del Condor (grote waterval met zo'n 8 condors erboven) zijn we naar Gletscher Balmaceda gevaren. Met de boot kwamen we behoorlijk dichtbij om mooie foto's te kunnen maken. Na een korte stop zijn we doorgevaren naar de andere gletscher Serrano waar we tijd kregen om rond te wandelen. In zo'n 20 minuten kon je tot vlak bij de gletscher komen, hetgeen we dus gedaan hebben. Ook weer erg indrukwekkend met die helblauwe kleur liggend tussen twee bergen reikend tot aan het meer. Af en toe breken er dan ook weer stukken ijs af, hetgeen we niet zagen gebeuren zoals wel bij de Perito Moreno het geval was, maar de stukken ijs en ijsberg die in het meer ronddreven waren daar een levend bewijs van. Na een 1,5 uur gingen we weer de boot op en zijn we terug gevaren, maar niet voordat we een stop gemaakt hebben bij Estancia Eberhart, een Duitse emigrant die daar in 1891 is gaan wonen en het land tot Chileens grondgebied heeft verklaard (voorheen Argentijns). Een erg mooie boerderij (van vele gebouwen) in een nog mooiere omgeving met uitzicht op het nationaal park Torres del Paine. Op de estancia kregen we een verlate lunch met gebarbecuede spiezen, erg lekker en zeer vullend! Uiteraard met een goed glas Chileense wijn erbij (of jus). Moe en voldaan kwamen we aan in ons hostel. 's Avonds hebben we nog wat gegeten en een auto gehuurd voor morgen (zondag). Met die auto gaan we dan het nationale park Torres del Paine bezoeken hetgeen we samen met Renee en Sandra gaan doen. Het park wordt gezien als een van de highlights van zuid-amerika met als enige nadeel dat het weer compleet onvoorspelbaar is. Hier hebben ze vier seizoenen in een dag en we hoorden dat anderen een 8 daagse hike hadden moeten afbreken omdat het 6 dagen had geregend, gestormd, gesneeuwd enzo. We kunnen dus wel een beetje geluk gebruiken morgen, dus duim voor ons!
Ik zal nog even wat foto's online zetten en dan ga ik lekker slapen, het is hier inmiddels ook al erg laat ;)
Truste en tot de volgende keer,
Berend en Angela
Zoals aangekondigd in onze vorige blog zijn we met de bus naar Rio Gallegos gegaan. Om 15:00 uur ingestapt en de volgende dag om 6:30 weer uitgestapt. Een lange rit dus, die ze leuker wisten te maken met een paar leuke films. Wat ons opvalt is dat, naar mate we verder zuid gaan het ook langer licht blijft. Waar we in Peru en Bolivia al om 18:00 uur de laatste lichtstraaltjes vingen, kunnen we nu tot zo'n 22:00 uur van het zonlicht genieten. 's Ochtends komt hij ook al weer om 4:00 uur op dus lekker lange dagen hier!
In Rio Gallegos hebben we meteen tickets geboekt om naar El Calafate door te reizen en we moesten een uurtje of 4 wachten voordat we verder konden. De bagage achtergelaten op het busstation zijn we de stad in gegaan en hebben daar lekker ontbeten en op internet wat hostels gezocht voor de komende dagen. Het regende, dus we hadden weinig zin om echt rond te gaan lopen. Terug op het busstation kwamen we toevalligerwijs Sandra en Renee weer tegen die nog toevalligerwijzer in dezelfde bus naar El Calafate zouden gaan. In El Calafate hebben we hetzelfde trucje van San Martin herhaald en hebben we een hostel gezocht. Angela en Sandra kwamen terug met een reservering voor een 4-persoons huisje vlakbij. Waar we 2 nachten hebben geslapen.
Perito Moreno Gletscher
Dezelfde avond hebben we nog een tour geboekt naar de Perito Moreno gletscher die de volgende ochtend vroeg vertrok. Na een ontbijt met lekkere wentelteefjes werden we opgepikt door de bus. Het weer zat niet echt mee, en het zou nog vervelender worden. De weg er naar toe was erg mooi door de bergen (met sneeuw), met guanacos (soort lama) en nandus (soort struisvogel) en mooie vergezichten met regen in de verte. Mooi om te zien! In het park bezochten we eerst een uitkijkpunt op afstand waar het door begon te dringen dat de regen in de verte nu boven ons hing. De gletscher was echter prachtig om te zien met een fel-blauwe kleur onder het wit. Snel foto's gemaakt en weer de bus in om naar de uitkijkpunten bij de gletscher zelf te gaan. In een wandeling van een uur zijn we daar totaal nat geregend met als beloning wel heel mooie blikken op de enorme gletscher waarvan stukken met donder en geweld afbreken en omgetoverd worden in ijsbergen. Echt prachtig om te zien, maar erg moeilijk om met foto's vast te leggen.
Helemaal doorweekt hebben we binnen onze lunch gegeten en zijn vervolgens doorgegaan naar het tweede deel van de dag, het wandelen op de gletscher. Na een boottochtje van 20 minuten met nog meer mooie uitzichten op de gletscher (ook van nog dichterbij) begon onze ijswandeling. Met van die stalen hoeven onder je schoenen gebonden (stijgijzers) namen de twee gidsen ons anderhalf uur mee de gletscher op langs allerlei diep-blauwe spleten en gaten, over allerlei bergen en dalen. Het was echt erg leuk om te doen, afgezien van de regen die maar niet op wilde houden die dag. Navraag wees uit dat het 800 mm per jaar regent op die plaats, en volgens ons hebben we die dag daar 600 mm van gehad (zo ongeveer). Normaal schijnt de zon altijd, we hadden dus gewoon erg veel pech... De tocht werd afgesloten met een whiskey on the rocks. Het ijs werd voor onze ogen van de gletscher gehaald om als "rocks" in onze glazen te eindigen. Het smaakte prima in de kou! (Angela's water-met-ijs ook vertelde ze). Samengevat was het een leuke dag geweest met heel veel mooie plaatjes (zie ook de foto's); het had alleen best minder dan de hele dag mogen regen van ons.
Puerto Natales
De volgende ochtend hebben om 8:00 uur de bus gepakt (na nogmaals wentelteefjes want de spullen waren nog niet op) naar Peurto Natales dat net over de grens in Chili ligt. Onderweg kregen we weer allerlei landschappen te zien, van heel plat (erger dan Nederland) tot bergen, die we overmoesten om in Chili te komen. Bovenop de bergpas was de grens en daar werden we verrast door een sneeuwbui. Leuk om te zien, maar het bleef niet liggen. We zagen weer allerlei beestjes zoals guanacos, nandus, schapen, koeien en een condor. Een aardige score leek ons. In Puerto Natales bleven we in hostel Sosiego waar onze gereserveerde kamer met wc, een kamer zonder wc bleek te zijn. Na een beetje ophef boden ze ons een korting aan om het goed te maken en daar zijn we dan mee accoord gegaan. We hadden speciaal geboekt om dit keer niet te hoeven zoeken hetgeen we even beu waren. Het hostal was niet zo groot en de mensen eigenlijk erg aardig. De fout in de boeking bleek bij hostalbookers te liggen, een tussenpersoon. 's Avonds hebben we samen met Renee en Sandra in hun hostel (Evelyn) gekookt en gegeten waarna we besloten om de volgende dag alleen op tour te gaan, Renee en Sandra waren moe en Sandra had ook nog eens haar enkel verzwikt.
Bernardo O'Higgins Nationaal Park
Om 7:45 precies stapten we aan boord van de Agunsa Tunin voor een tour naar het Bernardo O'Higgins park. Het was een erg nieuw en behoorlijk luxe boot met een soort busstoelen en grote ramen om naar buiten te kijken. Aan boord werden we voorzien van thee en broodjes tijdens het varen en zagen we om ons heen allerlei bergen met sneeuw. Sommigen aan boord vergleken het met de fjorden in Noorwegen, Angela en ik vonden het ook veel op fjordland in Nieuw Zeeland lijken. Het weer was ook van die aard, wisselvallig met zon en regen en prachtige wolkenvelden. Via Roca Cormoran met vele Cormorans (vogels), Cascada del Condor (grote waterval met zo'n 8 condors erboven) zijn we naar Gletscher Balmaceda gevaren. Met de boot kwamen we behoorlijk dichtbij om mooie foto's te kunnen maken. Na een korte stop zijn we doorgevaren naar de andere gletscher Serrano waar we tijd kregen om rond te wandelen. In zo'n 20 minuten kon je tot vlak bij de gletscher komen, hetgeen we dus gedaan hebben. Ook weer erg indrukwekkend met die helblauwe kleur liggend tussen twee bergen reikend tot aan het meer. Af en toe breken er dan ook weer stukken ijs af, hetgeen we niet zagen gebeuren zoals wel bij de Perito Moreno het geval was, maar de stukken ijs en ijsberg die in het meer ronddreven waren daar een levend bewijs van. Na een 1,5 uur gingen we weer de boot op en zijn we terug gevaren, maar niet voordat we een stop gemaakt hebben bij Estancia Eberhart, een Duitse emigrant die daar in 1891 is gaan wonen en het land tot Chileens grondgebied heeft verklaard (voorheen Argentijns). Een erg mooie boerderij (van vele gebouwen) in een nog mooiere omgeving met uitzicht op het nationaal park Torres del Paine. Op de estancia kregen we een verlate lunch met gebarbecuede spiezen, erg lekker en zeer vullend! Uiteraard met een goed glas Chileense wijn erbij (of jus). Moe en voldaan kwamen we aan in ons hostel. 's Avonds hebben we nog wat gegeten en een auto gehuurd voor morgen (zondag). Met die auto gaan we dan het nationale park Torres del Paine bezoeken hetgeen we samen met Renee en Sandra gaan doen. Het park wordt gezien als een van de highlights van zuid-amerika met als enige nadeel dat het weer compleet onvoorspelbaar is. Hier hebben ze vier seizoenen in een dag en we hoorden dat anderen een 8 daagse hike hadden moeten afbreken omdat het 6 dagen had geregend, gestormd, gesneeuwd enzo. We kunnen dus wel een beetje geluk gebruiken morgen, dus duim voor ons!
Ik zal nog even wat foto's online zetten en dan ga ik lekker slapen, het is hier inmiddels ook al erg laat ;)
Truste en tot de volgende keer,
Berend en Angela
dinsdag 13 januari 2009
(Argentinie, Puerto Madryn) Santiago, Bariloche, en Puerto Madryn
Hoi Allemaal,
Inmiddels zijn we weer een kleine week verder waarin we weer vanalles hebben meegemaakt. Hierbij weer het overzicht.
Santiago
Helaas hebben we niks meer gehoord van Angela´s collega in Santiago, dus hebben we onze tijd in Santiago besteed aan het bekijken van de stad. In het centrum hebben ze een eigen berg die je kan beklimmen. Het eerste deel kun je met een lift doen waarna je op een pleintje uit komt met trappen naar de top. Vanaf de top heb je een mooi uitzicht over de stad. De berg zelf is eigenlijk een soort vesting, met een mooie poort en wat verdedigings werken versierd met een aantal ouderwetse kanonnen en wat waterpartijen. Het zag er erg leuk uit in ieder geval.
Santiago-Temuco-San Martin de los Andes
’s Avonds hebben we de bus gepakt via Temuco naar Argentinie waar we de volgende middag aankwamen in San Martin de los Andes. San Martin ligt aan een meer en de omgeving doet erg aan Oostenrijk/Zwitserland denken en is erg geliefd bij de reizigers hier zoals bleek bij onze zoektocht naar een hostal. Samen met twee Nederlanders Renee en Sandra kwamen we tot de conclusie dat het lastig was en na twee uur hadden we met hulp van de VVV dan toch nog net de 4 laatste plaatsen van het dorp te pakken. Alleen de dure hotels waren nog beschikbaar. Het was een vrij prijzige slaapplaats in een een gedeelde kamer, maar tot onze verrassing bleek er naast ontbijt ook het avondeten in te zitten... Pizza!! Het is een erg gezellige avond geworden met kaarten, pizza, wijn en limonade!
De volgende ochtend hebben we de bus gepakt via de 7 meren route. Hierbij kregen we mooi uitzicht op allerlei vergezichten in een 4 uur durende bustocht naar Bariloche. In Bariloche (Chocolade hoofdstad van Argentinie genoemd) hadden we 4 uur de tijd om hoge kwaliteit chocolade en ijs te proeven en om de Sint Bernard honden op het centrale plein te bewonderen (compleet met tonnetje onder hun kin) bedoeld om foto’s van te maken (en dus geld te verdienen). Het was een erg leuk dorpje, dat wellicht een beetje te toeristisch was. Het had een beetje de uitstraling van een Oostenrijks wintersportdorp in de zomer. Erg leuk, maar duur. ’s Avonds hadden we de bus verder naar Puerto Madryn een tocht van 13 uur in een bus met cama (bed). In deze bussen kan je stoel (bijna) helemaal plat en heb je stoelen die een stuk breder zijn. Het is er veel luxer dan in een vliegtuig (zeker vergeleken met Iberia). Toch is het slapen nog steeds niet optimaal dus we waren best moe toen we aankwamen in Puerto Madryn ’s ochtends om 7:00 uur.
Puerto Madryn
Allereerst weer een hostal gezocht met hulp van de toeristen informatie, hetgeen moeilijker blijkt te zijn naar mate we verder naar het zuiden gaan. Ook de prijzen worden steeds hoger en hoger, maar goed, dat zagen we aankomen. In Puerto Madryn was het redelijk bewolkt en later begon het zelfs te regenen. Het waaide erg hard en navraag bij duikcentra leerde ons dat duiken gecanceld waren voor die dag. De volgende dag beloofde niet veel beter. Ook een bezoek aan het schiereiland Valdes bleek tijdelijk onmogelijk doordat de wegen onbegaanbaar waren vanwege de regen. Een andere optie was een auto huren om naar Punta Tombo in het zuiden te gaan waar het niet geregend had. Daar is een grote Pinguin kolonie, de grootste Magelhaen Pinguin Kolonie ter wereld leerden we daar de volgende dag.
Om de kolonie te bekijken hebben we een auto gehuurd en net toen we weg wilden rijden werden we gevraagd of we misschien twee Ierse dames (Shinead & Andrea) mee wilden nemen. Zo gezegd zo gedaan. Het scheelt in de kosten en is ook zo gezellig. We hebben het goed naar de zin gehad met ons vieren en nadat we genoeg hadden van de pinguins (met kleintjes van 1-2 maanden oud) zijn we naar Gaiman gegaan (wij vinden de naam ook apart) om een high-tea te doen in deze van oorsprong Welsh-e community. We kwamen op aanraden van onze hostel eigenaar terecht in Wy Gwyen (Wit huis) waar we thee hebben gedronken met allerlei lekkere cake-achtige zoetigheden.
Terug in Puerto Madryn hebben we tickets gekocht naar Rio Gallegos en de auto weer ingeleverd nadat we te horen kregen dat door het slechte weer de wegen nog steeds onbegaanbaar waren op Peninsula Valdes. We hadden dit graag bezocht vanwege de zee-olifanten, pinguins en mogelijk orca’s, maar het is niet duidelijk hoe lang het nog gaat duren voordat de wegen weer begaanbaar zijn en we kunnen dus maar beter doorreizen om verderop niks te moeten missen. De reis gaat nu verder per bus naar Rio Gallegos en El Calefate. Een klein moment hebben we nog overwogen om te gaan vliegen, maar aangezien buitenlanders meer dan het dubbele moeten betalen dan een Argentijn voor een vliegticket hebben we daar toch maar vanaf gezien; dat werd toch wel heel veel te duur.
Inmiddels zijn we lekker in ons hostel waar we deze blog nu opschrijven en gaan nu maar eens lekker naar bed! Hier is het nog steeds 4 uur vroeger, en bijna 0:00 uur, bed tijd dus :).
Groetjes en tot de volgende blog,
Berend en Angela
Inmiddels zijn we weer een kleine week verder waarin we weer vanalles hebben meegemaakt. Hierbij weer het overzicht.
Santiago
Helaas hebben we niks meer gehoord van Angela´s collega in Santiago, dus hebben we onze tijd in Santiago besteed aan het bekijken van de stad. In het centrum hebben ze een eigen berg die je kan beklimmen. Het eerste deel kun je met een lift doen waarna je op een pleintje uit komt met trappen naar de top. Vanaf de top heb je een mooi uitzicht over de stad. De berg zelf is eigenlijk een soort vesting, met een mooie poort en wat verdedigings werken versierd met een aantal ouderwetse kanonnen en wat waterpartijen. Het zag er erg leuk uit in ieder geval.
Santiago-Temuco-San Martin de los Andes
’s Avonds hebben we de bus gepakt via Temuco naar Argentinie waar we de volgende middag aankwamen in San Martin de los Andes. San Martin ligt aan een meer en de omgeving doet erg aan Oostenrijk/Zwitserland denken en is erg geliefd bij de reizigers hier zoals bleek bij onze zoektocht naar een hostal. Samen met twee Nederlanders Renee en Sandra kwamen we tot de conclusie dat het lastig was en na twee uur hadden we met hulp van de VVV dan toch nog net de 4 laatste plaatsen van het dorp te pakken. Alleen de dure hotels waren nog beschikbaar. Het was een vrij prijzige slaapplaats in een een gedeelde kamer, maar tot onze verrassing bleek er naast ontbijt ook het avondeten in te zitten... Pizza!! Het is een erg gezellige avond geworden met kaarten, pizza, wijn en limonade!
De volgende ochtend hebben we de bus gepakt via de 7 meren route. Hierbij kregen we mooi uitzicht op allerlei vergezichten in een 4 uur durende bustocht naar Bariloche. In Bariloche (Chocolade hoofdstad van Argentinie genoemd) hadden we 4 uur de tijd om hoge kwaliteit chocolade en ijs te proeven en om de Sint Bernard honden op het centrale plein te bewonderen (compleet met tonnetje onder hun kin) bedoeld om foto’s van te maken (en dus geld te verdienen). Het was een erg leuk dorpje, dat wellicht een beetje te toeristisch was. Het had een beetje de uitstraling van een Oostenrijks wintersportdorp in de zomer. Erg leuk, maar duur. ’s Avonds hadden we de bus verder naar Puerto Madryn een tocht van 13 uur in een bus met cama (bed). In deze bussen kan je stoel (bijna) helemaal plat en heb je stoelen die een stuk breder zijn. Het is er veel luxer dan in een vliegtuig (zeker vergeleken met Iberia). Toch is het slapen nog steeds niet optimaal dus we waren best moe toen we aankwamen in Puerto Madryn ’s ochtends om 7:00 uur.
Puerto Madryn
Allereerst weer een hostal gezocht met hulp van de toeristen informatie, hetgeen moeilijker blijkt te zijn naar mate we verder naar het zuiden gaan. Ook de prijzen worden steeds hoger en hoger, maar goed, dat zagen we aankomen. In Puerto Madryn was het redelijk bewolkt en later begon het zelfs te regenen. Het waaide erg hard en navraag bij duikcentra leerde ons dat duiken gecanceld waren voor die dag. De volgende dag beloofde niet veel beter. Ook een bezoek aan het schiereiland Valdes bleek tijdelijk onmogelijk doordat de wegen onbegaanbaar waren vanwege de regen. Een andere optie was een auto huren om naar Punta Tombo in het zuiden te gaan waar het niet geregend had. Daar is een grote Pinguin kolonie, de grootste Magelhaen Pinguin Kolonie ter wereld leerden we daar de volgende dag.
Om de kolonie te bekijken hebben we een auto gehuurd en net toen we weg wilden rijden werden we gevraagd of we misschien twee Ierse dames (Shinead & Andrea) mee wilden nemen. Zo gezegd zo gedaan. Het scheelt in de kosten en is ook zo gezellig. We hebben het goed naar de zin gehad met ons vieren en nadat we genoeg hadden van de pinguins (met kleintjes van 1-2 maanden oud) zijn we naar Gaiman gegaan (wij vinden de naam ook apart) om een high-tea te doen in deze van oorsprong Welsh-e community. We kwamen op aanraden van onze hostel eigenaar terecht in Wy Gwyen (Wit huis) waar we thee hebben gedronken met allerlei lekkere cake-achtige zoetigheden.
Terug in Puerto Madryn hebben we tickets gekocht naar Rio Gallegos en de auto weer ingeleverd nadat we te horen kregen dat door het slechte weer de wegen nog steeds onbegaanbaar waren op Peninsula Valdes. We hadden dit graag bezocht vanwege de zee-olifanten, pinguins en mogelijk orca’s, maar het is niet duidelijk hoe lang het nog gaat duren voordat de wegen weer begaanbaar zijn en we kunnen dus maar beter doorreizen om verderop niks te moeten missen. De reis gaat nu verder per bus naar Rio Gallegos en El Calefate. Een klein moment hebben we nog overwogen om te gaan vliegen, maar aangezien buitenlanders meer dan het dubbele moeten betalen dan een Argentijn voor een vliegticket hebben we daar toch maar vanaf gezien; dat werd toch wel heel veel te duur.
Inmiddels zijn we lekker in ons hostel waar we deze blog nu opschrijven en gaan nu maar eens lekker naar bed! Hier is het nog steeds 4 uur vroeger, en bijna 0:00 uur, bed tijd dus :).
Groetjes en tot de volgende blog,
Berend en Angela
donderdag 8 januari 2009
(Chili, Santiago) Rondom Salta en naar Chili
Hallo allemaal,
Het is weer even geleden dat we van ons hebben laten horen. Hier nog steeds alles in orde! Hierbij weer een korte update van onze belevenissen.
Salta - Cachi - Cafayate - Salta
Op 1 en 2 januari zijn we in een huurauto naar Cachi en Cafayate gereden. Samengevat: prachtige uitzichten, heeeeel veel cactussen, enorme rotsformaties en supermooie kleuren. Oja en niet te vergeten natuurlijk: Cafayate´s bekende wijn-ijs (in rode en witte variant, een soort sorbetijs maar dan van wijn).
Salta - Santa Rosa de Tastil - San Antonio de los Cobres - Salta
Op 3 januari bleven we in Salta om de stad te bekijken. Lekker een relax dagje tussendoor; een keer geen spullen inpakken en vroeg opstaan.
Op 4 januari hadden we weer een huurauto, dit keer met zijn tweetjes, om de route te gaan rijden die de "tren de las nubes" (trein van de wolken) rijdt. Deze trein rijdt momenteel niet, maar met de auto kun je nagenoeg dezelfde route rijden. En die route is echt prachtig (goede tip Natasja)!!! Ongeloofelijke kleuren en vergezichten, enorme in bloei staande cactussen, veel ruines, indrukwekkende rotsformaties, schattige kleine dorpjes, maar ook flitsende nieuwbouw wijken midden in de woestijn, heel raar. Aan het einde van de rit, net buiten San Antionio, was een enorm viaduct waar de trein normaal overheen rijdt. Een bouwwerk van metaal wat je zou kunnen vergelijken met de Eiffeltoren, maar dan iets minder hoog :-). Het bouwwerk zelf dan, want als je de hoogte vanaf zeeniveau bekijkt was de Eiffeltoren er niks bij! De bovenkant van het viaduct lag op 4200 meter. We hebben dit viaduct beklommen (hijg-hijg) en werden beloond met een uitzicht waar je u tegen zegt. Omdat je op zo´n viaduct geen last hebt van obstakels (bomen, bergjes) heb je vrij uitzicht om je heen, echt geweldig.
Salta - La Rioja
Op 5 januari hebben we Salta verlaten, snik. We hebben afscheid genomen van de familie die daar het hostel runt en we vonden het bijna net zo jammer als zij dat we weer verder moesten. Speciaal voor ons hadden ze een dvd gemaakt met muziek van de omgeving Salta: een geweldige herinnering!
Met de huurauto gingen we op weg. Ongeveer 800 km hebben we afgelegd die dag, grotendeels over snelwegen waar we 150 konden rijden. Waar we overigens wel goed op moesten letten, want we hebben voor ons neus koeien, geiten, paarden, varkens, honden en loopvogels de weg zien oversteken (godzijdank kon je ver vooruit kijken!)! Via San Miguel de Tucuman, Santiago del Estero en Catamarca kwamen we in La Rioja uit. Een middelgroot stadje waar we alleen ons hotel van binnen gezien hebben. We waren namelijk allebei uitgeput toen we om 21 uur daar aankwamen.
La Rioja - Mendoza
Op 6 januari zijn we wederom vroeg opgestaan (half 7) om weer 700 km af te leggen. Allereerst zijn we gestopt in Parque Provincial Ischigualasto, ookwel Valle de la Luna. Helaas zou het bekijken van dit park 3,5 uur in beslag gaan nemen en die tijd konden we ons niet veroorloven. Onze volgende stop was Parque Nacional Talampaya, waar we een tour gedaan hebben. We zagen een guanaco (de 4e in de familie van de llama´s), een ñandu (soort struisvogel), een slangetje en een neef van het konijn. Verder enorme rotsformaties, qua kleur en hoogte wellicht vergelijkbaar met Ayers Rock in Australie.
Vervolgens zijn we over Route Nacional 40 afgezakt naar het zuiden. Wederom door een prachtige omgeving, het wordt bijna saai (om op te schrijven dan!).
In Mendoza hebben we de auto ingeleverd. De autoverhuurbedrijven zijn hier allemaal op zichzelf staande bedrijfjes, met als gevolg dat er vanuit Salta een man met de bus naar Mendoza was gekomen (20 uur in de bus) om de auto vervolgens weer terug naar Salta te gaan rijden. Ongeloofelijk! Daar betaal je natuurlijk voor, maar na berekening kwamen wij erop uit dat die man per dag maar maximaal 50 pesos zou krijgen (da´s ongeveer 10 euro)...
Mendoza - Santiago (Chili)
7 januari. Na een nacht in Mendoza, hebben we besloten door te gaan naar Santiago. In Mendoza komt morgenavond (8 jan) Dakar aan, maar daar was nu nog niks van te merken. Omdat we moesten kiezen tussen afwachten of we wat van Dakar te zien zouden krijgen, en het bezoeken van Santiago, hebben we uiteindelijk (twijfel-twijfel) toch voor het laatste gekozen. Omdat de bus pas om 14 uur zou vertrekken, hebben we de rest van de dag door Mendoza gewandeld. Wel een heel mooi stadje! Waar we overigens door een complete vreemde die we de weg hadden gevraagd na een gesprekje van 10 minuten werden uitgenodigd voor een typisch Argentijns diner (Asido) bij hem thuis. Helaas, helaas, helaas stond de bus op ons te wachten...
De busrit zou 7 uur in beslag gaan nemen, maar omdat we bij de grens tussen Argentinie en Chili ongeveer 3 uur hebben moeten wachten (stempel uit, stempel in, bagage controleren, hoe moeilijk kan het zijn?!) kwamen we pas om 23 uur ´s avonds in Santiago aan.
Santiago
Vandaag, 8 januari, hebben we de hele dag om Santiago te bekijken. Wellicht gaan we vanavond met een nachtbus weer van hier vertrekken, maar we moeten nog even uitzoeken of dat mogelijk is. In Santiago woont een service engineer van Philips die het afgelopen jaar in een van de cursussen gezeten heeft waarin Angela les heeft gegeven (Aron, een Nederlander die met een Chileense is getrouwd). Als hij vandaag tijd heeft, dat weet je nooit met service engineers, gaan we samen met hem een kop koffie drinken (en Richard, we zullen hem de groeten doen!). We zijn benieuwd!
Zo, dat waren weer de verhalen van de afgelopen periode. We gaan nu lekker de stad bekijken en ¨spreken¨ jullie de volgende keer weer!!!
Groetjes,
Berend en Angela
Het is weer even geleden dat we van ons hebben laten horen. Hier nog steeds alles in orde! Hierbij weer een korte update van onze belevenissen.
Salta - Cachi - Cafayate - Salta
Op 1 en 2 januari zijn we in een huurauto naar Cachi en Cafayate gereden. Samengevat: prachtige uitzichten, heeeeel veel cactussen, enorme rotsformaties en supermooie kleuren. Oja en niet te vergeten natuurlijk: Cafayate´s bekende wijn-ijs (in rode en witte variant, een soort sorbetijs maar dan van wijn).
Salta - Santa Rosa de Tastil - San Antonio de los Cobres - Salta
Op 3 januari bleven we in Salta om de stad te bekijken. Lekker een relax dagje tussendoor; een keer geen spullen inpakken en vroeg opstaan.
Op 4 januari hadden we weer een huurauto, dit keer met zijn tweetjes, om de route te gaan rijden die de "tren de las nubes" (trein van de wolken) rijdt. Deze trein rijdt momenteel niet, maar met de auto kun je nagenoeg dezelfde route rijden. En die route is echt prachtig (goede tip Natasja)!!! Ongeloofelijke kleuren en vergezichten, enorme in bloei staande cactussen, veel ruines, indrukwekkende rotsformaties, schattige kleine dorpjes, maar ook flitsende nieuwbouw wijken midden in de woestijn, heel raar. Aan het einde van de rit, net buiten San Antionio, was een enorm viaduct waar de trein normaal overheen rijdt. Een bouwwerk van metaal wat je zou kunnen vergelijken met de Eiffeltoren, maar dan iets minder hoog :-). Het bouwwerk zelf dan, want als je de hoogte vanaf zeeniveau bekijkt was de Eiffeltoren er niks bij! De bovenkant van het viaduct lag op 4200 meter. We hebben dit viaduct beklommen (hijg-hijg) en werden beloond met een uitzicht waar je u tegen zegt. Omdat je op zo´n viaduct geen last hebt van obstakels (bomen, bergjes) heb je vrij uitzicht om je heen, echt geweldig.
Salta - La Rioja
Op 5 januari hebben we Salta verlaten, snik. We hebben afscheid genomen van de familie die daar het hostel runt en we vonden het bijna net zo jammer als zij dat we weer verder moesten. Speciaal voor ons hadden ze een dvd gemaakt met muziek van de omgeving Salta: een geweldige herinnering!
Met de huurauto gingen we op weg. Ongeveer 800 km hebben we afgelegd die dag, grotendeels over snelwegen waar we 150 konden rijden. Waar we overigens wel goed op moesten letten, want we hebben voor ons neus koeien, geiten, paarden, varkens, honden en loopvogels de weg zien oversteken (godzijdank kon je ver vooruit kijken!)! Via San Miguel de Tucuman, Santiago del Estero en Catamarca kwamen we in La Rioja uit. Een middelgroot stadje waar we alleen ons hotel van binnen gezien hebben. We waren namelijk allebei uitgeput toen we om 21 uur daar aankwamen.
La Rioja - Mendoza
Op 6 januari zijn we wederom vroeg opgestaan (half 7) om weer 700 km af te leggen. Allereerst zijn we gestopt in Parque Provincial Ischigualasto, ookwel Valle de la Luna. Helaas zou het bekijken van dit park 3,5 uur in beslag gaan nemen en die tijd konden we ons niet veroorloven. Onze volgende stop was Parque Nacional Talampaya, waar we een tour gedaan hebben. We zagen een guanaco (de 4e in de familie van de llama´s), een ñandu (soort struisvogel), een slangetje en een neef van het konijn. Verder enorme rotsformaties, qua kleur en hoogte wellicht vergelijkbaar met Ayers Rock in Australie.
Vervolgens zijn we over Route Nacional 40 afgezakt naar het zuiden. Wederom door een prachtige omgeving, het wordt bijna saai (om op te schrijven dan!).
In Mendoza hebben we de auto ingeleverd. De autoverhuurbedrijven zijn hier allemaal op zichzelf staande bedrijfjes, met als gevolg dat er vanuit Salta een man met de bus naar Mendoza was gekomen (20 uur in de bus) om de auto vervolgens weer terug naar Salta te gaan rijden. Ongeloofelijk! Daar betaal je natuurlijk voor, maar na berekening kwamen wij erop uit dat die man per dag maar maximaal 50 pesos zou krijgen (da´s ongeveer 10 euro)...
Mendoza - Santiago (Chili)
7 januari. Na een nacht in Mendoza, hebben we besloten door te gaan naar Santiago. In Mendoza komt morgenavond (8 jan) Dakar aan, maar daar was nu nog niks van te merken. Omdat we moesten kiezen tussen afwachten of we wat van Dakar te zien zouden krijgen, en het bezoeken van Santiago, hebben we uiteindelijk (twijfel-twijfel) toch voor het laatste gekozen. Omdat de bus pas om 14 uur zou vertrekken, hebben we de rest van de dag door Mendoza gewandeld. Wel een heel mooi stadje! Waar we overigens door een complete vreemde die we de weg hadden gevraagd na een gesprekje van 10 minuten werden uitgenodigd voor een typisch Argentijns diner (Asido) bij hem thuis. Helaas, helaas, helaas stond de bus op ons te wachten...
De busrit zou 7 uur in beslag gaan nemen, maar omdat we bij de grens tussen Argentinie en Chili ongeveer 3 uur hebben moeten wachten (stempel uit, stempel in, bagage controleren, hoe moeilijk kan het zijn?!) kwamen we pas om 23 uur ´s avonds in Santiago aan.
Santiago
Vandaag, 8 januari, hebben we de hele dag om Santiago te bekijken. Wellicht gaan we vanavond met een nachtbus weer van hier vertrekken, maar we moeten nog even uitzoeken of dat mogelijk is. In Santiago woont een service engineer van Philips die het afgelopen jaar in een van de cursussen gezeten heeft waarin Angela les heeft gegeven (Aron, een Nederlander die met een Chileense is getrouwd). Als hij vandaag tijd heeft, dat weet je nooit met service engineers, gaan we samen met hem een kop koffie drinken (en Richard, we zullen hem de groeten doen!). We zijn benieuwd!
Zo, dat waren weer de verhalen van de afgelopen periode. We gaan nu lekker de stad bekijken en ¨spreken¨ jullie de volgende keer weer!!!
Groetjes,
Berend en Angela
Abonneren op:
Posts (Atom)
Angela heeft 3 maanden vrij weten te regelen op het werk om samen met Berend Zuid-Amerika te gaan verkennen ter ere van het (bijna) afronden van zijn studie. Eerder is Angela al bijna vier maanden op pad geweest in Australie, Thailand en hoofd-doel Nieuw-Zeeland ter ere van haar afgeronde studie. Berend heeft Angela voor drie weken opgezocht in Nieuw-Zeeland en nu gaan ze dan voor het eerst samen zo lang op pad. Zij hebben er veel zin in, en iedereen kan meegenieten van de ervaring via deze site!
Posts
