(Galapagos) Amper hier, en al vele dieren gezien

Hallo allemaal,

Hierbij weer een update van onze avonturen in Zuid-Amerika.

Jungle
Huh? Alweer? Nou eigenlijk nog steeds...
Ik ben in de jungle blog namelijk iets vergeten te schrijven wat ik jullie toch niet wilde onthouden. Tijdens een van de hikes lieten onze gidsen ons een type boom(pjes) zien waarvan de stam en takken hol waren van binnen. Die boompjes werden bewoond door een speciaal type hele kleine miertjes. De Engels sprekende gids brak een zijtakje af en brak het takje op een dikker stukje open. Daar zag je heel duidelijk dat er heel veel miertjes in rondliepen. Vervolgens raapte ze een ander takje van de grond en schepte ze daar wat mieren mee op, die ze daarna in de mond van de locale gids stopte. Gatver! Natuurlijk waren we niet overtuigd: die locals eten wel meer rare dingen. Toen ze echter ook zelf liet zien "wel een miertje te lusten", konden we er niet meer onderuit. Berend trok als eerste de stoute schoenen aan en toen hij niet over z'n nek ging, durfde ik ook. En eigenlijk waren ze best wel lekker; ze smaakten naar citroen. Maar het idee dat die beestjes in mijn mond nog rond zouden kunnen lopen was wat minder :-D. Wellicht herkenbaar Harald?!?!

Nariz del Diablo
Zoals in de vorige blog beschreven, was het ons niet gelukt om kaartjes te kopen voor de trein. We zijn de volgende dag dus heeeel vroeg opgestaan (en inderdaad...dat noemen ze vakantie...) om de bus te pakken naar Alausi. Gelukkig lukte dat: eigenlijk hadden we ook voor de bus al een dag eerder kaartjes moeten kopen, maar er waren nog precies 2 plaatsen voor ons over (en ja, dat betekent 40 toeristen die zo gek waren om belachelijk vroeg op te staan!). Toch nog een beetje geluk dus!

Aangekomen in Alausi rende iedereen als een gek naar het kaartjes-office. Met als gevolg een lange rij die pas een tijd later begon te vorderen. De eerste trein zou gaan vertrekken en opeens riep Berend me dat ik snel moest komen. Bleek dat de conducteur ineens gezegd had dat Berend zijn reisgenoten moest halen en toch mocht instappen. Wat een vage bedoening weer; we begrepen er niks van. Maar anyway; we zaten dan toch in de trein (en het geld dat we ter plekke betaalden is vast in de zak van de conducteur verdwenen!). Ik was altijd in de veronderstelling dat de Narriz een heel stijl stukje rails zou zijn, maar dat bleek niet zo te zijn. Het was zoals ze noemen een "zig-zag". De trein rijdt dan een stuk rails achteruit om een niveau lager weer vooruit verder te gaan. Waar deze trein nog meer om bekend is, is het feit dat je er bovenop mag zitten. Op de heenweg lukte ons dat niet, dat zat al vol. Maar aan het einde van het traject moest iedereen er bovenaf en mochten we wisselen. Toch nog bovenop de trein gezeten dus; echt leuk!

Cuenca
Na de treinreis zijn we in 4 uur met de bus naar de volgende bestemming gereden: Cuenca, na Quito en Guayaquil de 3e grootste stad van Ecuador. Tijdens de reis hebben we de Lonely Planet (een voor ons heilig boek!) nageslagen op slaapplaatsen en degene uitgekozen die ons het meeste aanstond. Daar aangekomen bleek het een prima hostel te zijn. Het balkon van onze kamer heeft uitzicht op een kerk en een marktplein; het beste uitzicht tot nu toe. En tsja, de naam van het hostel mag in deze blog absoluut niet ontbreken. Jammer dat ik geen sms kan sturen, anders hadden jullie hem al ontvangen Anke&Milan! Een keer raden (50% kans)... Juist, het heet "Hotel Milan" :-D.

Na een wandeling door de stad kunnen we beamen wat anderen ons al hadden verteld: Cuenca is een veel mooiere stad dan Quito! De panama-hoeden worden hier gemaakt en dan ook ruimschoots tentoongesteld. En verder is de architectuur prachtig. Bovendien kwamen we onderweg ook nog een Engelse school voor kinderen tegen met een leuke naam: moeder gans (we hebben speciaal voor jou een foto gemaakt Natasja!).

's Nachts was er enigszins storm in Cuenca met wind en vooral veel regen. De volgende ochtend duurde het nog tot een uur of 10 voordat het weer droog was. Het hoeden museum dat we bezochten viel een klein beetje tegen, we hadden gehoopt dat we ook een demo hoeden-maken zouden krijgen, maar dat was er niet bij. Wel als bonus een mooi uitzicht over Cuenca. Terug in het hostel hebben we de tassen gehaald en een taxi naar de Bus Terminal genomen. Kaartjes gekocht en na een half uur wachten de bus in. Bussen zijn hier heel anders dan we gewend zijn in Nederland. Ik vertelde eerder al over een jongen die de mensen naar binnen en buiten jaagt en roept waar de bus heen gaat. Dit keer hadden we echter een erg luxe bus, met slaap stoelen. Ze hebben hier de een voorkeur voor een soort van veelal slechte vechtfilms, maar vandaag twee leuke. Het nadeel is dat ze die draaien terwijl je midden door een Nationaal Park rijdt op een gemiddelde hoogte van 2500-3000 m met een-en-al bochten en mooie vergezichten.

Tenminste, tot op zekere hoogte, want we hebben een half uur bochten gedraaid met slechts 20m zicht door dichte mist. Als je dan alleen een rotswand met hoge snelheid voor je langs ziet gaan en niet kan kijken waar de weg heen gaat (zo erg ja) dan ben je blij als je daar voorbij komt zonder alles er uit te gooien (wat we niet van alle mede-passagiers konden zeggen). Een van hen had trouwens nog een levensecht zwaard mee in de bus (zie foto's Cuenca-Guayaquil in de bus). Dat mag hier allemaal :).

Guayaquil
In Guayaquil aangekomen een hotel uitgezocht (hostels hebben ze niet in Guayaquil) en de taxi daarheen genomen. Een klein misverstand tussen ons en de taxi chauffeur bracht ons naar hotel Alexander (ipv hotel Sander). Ik probeerde hem dit duidelijk te maken, maar hij was er van overtuigd dat ik het fout had. Dit bleek 40 $ per nacht, en we zijn toch maar op zoek gegaan naar het andere. Dit was een stuk minder luxe, maar wel veel betaalbaarder. Het bleek slechts 50m verder in dezelfde straat en voor nog minder dan de helft.

Hoewel we merken dat Guayaquil beduidend duurder is dan de rest van Ecuador is alles voor onze begrippen nog erg goedkoop. Een half uur in de taxi kost zo ongeveer 1 a 2 dollar. Een uur in de bus kost 1$ (in/naar Guayaquil het dubbele). Een hoofdgerecht in een restaurant kost ongeveer 5 $, dat moesten we in Nederland ook maar weer eens invoeren!Stadsbussen zijn tot nog toe het leukste volgens ons, 15 cent voor de gewone bus (12 meter) en 25 cent voor de metrobus (18m gelede bus).

's Avonds zijn we op de Malecon geweest, de boulevard aan het water. Deze is erg gezellig ingericht met allerlei ijstentjes, speeltuintjes, bioscopen, bruggen en tunneltjes enz. De boulevard eindigt bij Las Peñas, een kleurige wijk op een berg. Deze is voorzien van een aantal trappen waarvan de treden genummerd zijn. Bovenaan stopt de nummering (bij 444) en kom je op een plein met een kerk en uitkijk toren die je gratis en voor niks ook nog kan beklimmen (nog meer treden ;). Het uitzicht over het nachtelijke Guayaquil was erg mooi (zie foto's). Bovenop hebben ze alles versierd met piraten spullen en er een soort van openlucht museum van gemaakt. Langs de trap vind je allerlei kroegen, huizen, disco's pleintjes enzo. We troffen nog een groep Capoeira dansers die een demo gaven, erg leuk om te zien. Op de terug weg was de boulevard inmiddels ook uitgebreid met muziekgroepjes.

Galapagos
Sinds een paar uur zijn we gearriveerd op de Galapagos. Het tijdsverschil is hier nog een uur groter (het is hier 7 uur vroeger). Tussen het vliegveld en het hostel zagen we een zeeleeuw, die wachtte ons op op de loopplank van de haven :-), een aantal reigers van heel dichtbij en een paar schildpadden in een weiland tussen de koeien. Ons hostel hier, georganiseerd door de duikschool, is prima in orde. Het uitzicht gaf ons krabben, zeeleeuwen, iguana´s en pelikanen. En al die beesten zijn helemaal niet bang. Je kunt tot op 10 cm naderen. Of mischien nog dichterbij, maar dat proberen we maar niet uit.
De komende dagen gaan we duiken, het materiaal is zojuist uitgezocht, en daarna 5 dagen dobberen op een boot (Angelique).

Tot de volgende keer!

Groetjes,
Berend en Angela

(Ecuador, Cuenca) Foto´s

Hoi Allemaal,

Omdat het niet helemaal duidelijk zichtbaar is:

Een link naar onze foto´s vind je onder het "Naar Zuid-Amerika" stukje, met onze foto links in beeld.

Je kunt natuurlijk ook gewoon hier klikken:
http://picasaweb.google.com/BPBerge

Groetjes,

Berend en Angela

(Ecuador, Riobamba) Wolken-Woud + Cotopaxi vulkaan + Duivelsneus

Hoi Allemaal,
Angela heeft het verhaal van de vorige keer afgemaakt hetgeen toen niet lukte omdat het internet cafe ging sluiten. We zijn toen terug naar ons hostel gegaan Residencia Santiago in Latacunga en hadden moeite om weer naar binnen te komen. Ze hadden zo'n groot ijzeren rolluik laten zakken met een deur er in en daar paste onze sleutel natuurlijk niet op. En ook op de bel geen reactie. Sta je dan, 's avonds om 22.00 al je spullen binnen en buiten begon het al behoorlijk fris te worden (zo'n 2800m hoogte). Niet veel later kwamen er nog drie jongens die hetzelfde probleem hadden en samen is het gelukt om met veel herrie de huisbewaarder naar buiten te lokken; konden we toch nog binnen slapen :)
Maar nu even terug in de tijd...

Mindo in het Wolken-Woud
Zoals Angela al schreef hebben we niet de 9 uur terug in de bus gekozen, maar 30 min in het vliegtuig naar Coca. Dit was dan wel 5x zo duur (50 dollar pp), maar zo kochten we wat extra tijd en konden we een D-tour maken naar Mindo wat erg mooi zou moeten zijn. We hadden een beetje genoeg van Quito en wilden toch liever natuur zien dan deze niet zo frisse stad. In Quito hebben we met onze reisgenoten uit de jungle een taxi gepakt naar een bushalte langs de weg waar beide bussen langs zouden komen (onze naar Mindo, hun bus naar Otavalo). De taxi was nog niet gestopt of de bus voor hen was er al, wij konden een 15 min later al mee. De bus is op zich al een avontuur...
Je moet je voorstellen dat je op de stoep staat en daar tientallen bussen voorbij komen. Op de bus werken hier een chauffeur en een conducteur (laten we het zo maar noemen). Deze laatste is meestal een jonge jongen die in de opening staat te schreeuwen waar de bus heen gaat; er uit springt om je tassen onderin te mikken terwijl jij instapt en dan de bus weer op springt voordat deze uit het zicht is. Ze rijden dus gewoon met de deuren open en je moet snel in/uitstappen want de bus stopt amper helemaal (behalve voor kleine kinderen). Tussen al die herrie van voorbijrasend verkeer moet je dan jouw bus vinden (riep hij nu Mindo???) Je roept een paar keer Mindo en als hij stopt dan had je de goede :)

Twee uur later waren we in Mindo dat in het Wolken-Woud ligt, waar het tempo vele malen lager ligt. Het is een dorpje met pickup trucks als taxis (moet wel vanwege de onverharde wegen) en de mensen zijn er erg vriendelijk. Waar de bus stopt boven aan de doorgaande weg stond een pickup truck te wachten en we werden aangesproken door een man die zich voorstelde en vroeg of we mee wilden. In het begin een beetje achterdochtig gingen we mee, maar het bleek dat de taxi pas zou vertrekken bij 5 personen of meer en ze dus blij waren dat wij mee wilden. Voor een halve dollar pp reden we zo', kwartier de berg af en onderweg kregen we allerlei informatie van de man die ons aansprak (wij dachten nog steeds dat hij ons iets wilde verkopen). Het bleek echter een enthousiaste dorpeling te zijn die ons de informatie uit zijn enthousiasme deelde met ons (wat een verschil met Quito!). We kwamen uit bij een hostal Caskaffesu genaamd. Een erg mooie locatie waar we na een drankje maar zijn gebleven om te slapen. Het wordt gerund door een Ecuadoriaans-Amerikaans koppel die ons erg welkom lieten voelen.

De reden om naar Mindo af te reizen was vooral omdat we geen zin meer hadden in Quito, maar meer interesse hadden in een iets natuurlijkere omgeving. Toen we lazen dat je in Mindo ook via de "zip lines" kon gaan was het oordeel geveld. Dat had ik altijd nog eens willen doen en Angela was er ook wel voor te vinden. 's ochtends hebben we allereerst de "Mariposario" (vlindertuin) bezocht, dat was erg leuk om te zien. Je zag daar alle stadia van rups tot vlinder; vlinders werden ter plekke "geboren"! Vervolgens hebben we een halve dag gewandeld langs allerlei mooie watervallen waar je terecht kon komen via de miniatuur kabelbaantje. Bergafwaarts kwamen we dan bij de zip lines... "Mindo Canopy Adventure". Je kreeg daar een tuigje om (net zoals bij abseilen) en dan werd je aan een kabel gehaakt en gaan met die banaan... Je vloog zo van de ene kant naar de overkant over lijnen van 50 tot 300 meter. In totaal hebben we zo 2500 meter afgelegd waar we een uurtje mee bezig waren. Op sommige lijnen mocht je kiezen uit normaal (zeg zittend), superman (kun je je vast iets bij voorstellen, of als mariposa (vlinder; hoofd naar beneden, voeten in de lucht). We hebben alles een keer geprobeerd natuurlijk en het is een aanrader :)'s Avonds zijn we naar het kikker concert geweest (concierto de ranas) waar ze allerlei kikkers lieten horen door ze te laten antwoorden op vooraf opgenomen kikkergezang (die de kikker waarschijnlijk zelf had ingezongen ;). Zo probeerden we de kikkers dan te spotten in het donker hetgeen soms lukte. Ook zagen we insekten en een stuk houd dat licht gaf in het donker. Geen Tsjernobil, maar micro-organismen die het hout doen vergaan en fluoriseren. 's Avonds hebben we onder genot van een pizza en een pilsener (zo heet de cerveza hier) nog lekker nagesproken over dit alles en Nederland-Ecuador vergeleken met twee mensen die ook op het kikker concert waren; een leuke afsluiter.

De volgende ochtend hebben we op ons gemak alles ingepakt en gevraagd hoe een charango (kleine gitaar) nu eigenlijk werkt. DE twee eigenaars bleken toen als musikant heel Europa, Canada en de VS doorgetrokken te hebben en gingen in op ons verzoek om een demonstratie :)Het was echt erg leuk en klonk geweldig, we hebben zelfs een CD gekocht toen bleek dat ze die hadden. Hun oorspronkelijke idee bleek een kroeg te zijn waar ze zouden spelen voor publiek, maar toen dat was uitgegroeid tot een cafe-restaurant-hostel hadden ze daar niet veel tijd meer voor helaas. De plannen zijn er nog altijd, en wij zijn van mening dat ze dat zeker moeten gaan doen!

Latacunga nabij Nationaal Park Cotopaxi
's Middags hebben we de bus gepakt en zijn doorgereden naar Latacunga onder het Cotopaxi Nationaal Park. Daar een toer geboekt en geslapen in Residencia Santiago (waar we deze post mee begonnen waren). Om 8:00 uur 's ochtends vertrok de tour naar Cotopaxi onder begeleiding van onze gids Luis. Hij zat al 18 jaar in het vak en wist enorm veel te vertellen. We hebben het vermoeden dat zijn Engels niet te best was, maar we kwamen er prima uit in het Spaans. Allereerst bezochten we drie markten in Saquisili op weg naar de vulkaan Cotopaxi. De markten (zeven!) zijn een keer per week (allemaal tegelijk) en dat was toevallig die dag (donderdag). Eigenlijk is het hele dorpje een grote markt. We hebben een kijkje genomen op de vee-markt, ambachtelijke markt en vismarkt. Elke beschrijving die ik nu zou geven doet alles teniet dus dat ga ik niet doen. Ik zal proberen een foto erbij te zetten dan kun je voor je zelf oordelen. Dingen die we te zien kregen waren vruchten waar we nooit van gehoord hadden, koeien, varkens, schapen, lama's, cuy (cavia), kippen enzovoort. Angela heeft er nog een portemonnaie en shawl gekocht en ik een hand-geschilderd lijstje (beetje de lokale bevolking ondersteunen). Uiteraard nog even op de foto met de maakster (schilderster? ;) en haar dochtertje; dat overigens erg blij was met de twee druifjes die wij haar gaven.

Vervolgens hebben we de grote rugzakken afgezet in het huis van onze gids en zijn een klein uur over een heerlijke hobbelweg gereden. Zonder 4wd had hij het zeker niet gered. Onderweg een museum bekeken en uitleg gekregen over de lokale planten en dieren (condor, vos, cara cara, bergkonijn en nog een paar). Vervolgens naar boven gereden waar onze 300 meter klim begon (van 4500m tot 4800m). We hebben er een uurtje over gedaan wat volgens de gids goed was. Hijzelf had het echter ook wel in 30 min gekund zei hij later toen ik er naar vroeg. In de berghut op 4800m hebben we onze lunch gegeten en een chocomelk gekocht. Chocola is goed ter voorkoming van hoogte ziekte en smaakte ook wel lekker op die frisse hoogtes. Het klimmen is aanzienlijk moeilijker dan op lagere hoogtes zoals we al wisten, maar nu weer eens opnieuw hebben ervaren. Wel is ons beider hoogte record aan diggelen... Na de lunch zijn we nog een stukje omhoog gelopen tot 4903m (fijn zo'n GPS :). Toen begon het steeds meer te regenen/sneeuwen en zijn we omgedraaid. We kwamen op dat stukje trouwens nog een vos (hier wolf genoemd) tegen. Een erg mooi beestje en niet eens zo heel erg bang. Verder hebben we alle dieren gezien die vooraf genoemd werden, behalve de condor. Die zal op een later moment nog aan bod moeten komen (hopelijk!). Op de terugweg hebben we nog 3 Columbiaanse lifters opgepikt die drijfnat waren van de regen. Onze tour ging via een meertje waar we nog zo'n 10 min konden rondkijken. Het druppelde nog een beetje de we spraken af dat de gids de drie jongens naar de camping zou brengen en wij even 10 min konden wandelen. Dat was het meest slechte idee ooit, want toen ze net weg waren begon het enorm te gieten :/ Dat hebben wij weer... Voordat hij terug was waren we natuurlijk behoorlijk doorweekt, maar goed, kan gebeuren. Nadat we onze rugzakken weer hadden opgehaald hebben we de bus gepakt en zijn tussen allemaal hoge bergen door naar Riobamba gereden.

Riobamba vertrekplaats van de trein naar `El nariz del diablo`In Riobamba hebben we ingecheckt in Hotel Tren Dorado (de gouden trein) en kaartjes proberen te regelen voor de trein naar "El nariz del diablo" (duivelsneus). Dit keer hadden we echter pech want de trein zat vol. Een alternatief is de bus naar Alausi en daar de trein alsnog proberen te nemen over het laatste stukje. Deze rijdt namelijk het hele stuk een keer, en dan nog drie keer het laatste, meest spectaculaire stuk. Daarvoor moeten we dan wel om 6.00 uur de bus hebben, dat betekent om 5:15 ontbijt... dat noemen ze dan vakantie :/

Tot zover voor vandaag, volgende keer meer !

Groetjes,
Berend & Angela

(Ecuador, Riobamba) Het vervolg...

Hoi allemaal,

Daar zijn we dan nog een keer, dit keer met het einde van het vorige verhaal :-).

Waar was ik gebleven...?
Oja, bij de muggen. Ja, muggen hebben we in de jungle genoeg gezien. Gelukkig is het aantal ontvangen muggenbulten te overzien. Verder zijn we in de jungle ook nog op bezoek geweest in het huis van onze locale gids. De goede man woont samen met zijn familie op een uur lopen (of een half uur kanoen) van de lodge vandaan en had ons uitgenodigd bij hem een kijkje te komen nemen. Hij had een behoorlijke hoeveelheid ruimte met planten in de tuin die we nog nooit eerder gezien hadden. Verder een aantal huisdieren (kippen, kuikentjes, hanen, twee varkens en twee aapjes) en 5 ¨gebouwen¨. Eentje voor de kippen, eentje voor de kuikentjes, eentje als woonkeuken waar ze soms ook slapen (je kunt het je voorstellen als een vloer op poten met een dak erboven), eentje als slaapvertrek en eentje als een soort van schuur. In die laatste bevond zich het enige elektrische apparaat: een koelkast op gas. En waar werd die koelkast voor gebruikt?!?!?! Voor bier! Zijn huis dient zo af en toe als een soort gemeenschapshuis waar iedereen van de community een biertje komt drinken... :-D

Aan het einde van ons jungle-avontuur (oom Jan: je broek heeft de uitdaging prima doorstaan!) moesten we dezelfde weg weer terug als die we gekomen waren; via het water. In de wederom 3 uur durende vaart hadden we genoeg tijd om na te denken over het nabije vervolg van onze reis. We vonden Quito allebei niet zo geweldig en hebben daarom gezocht naar een mogelijkheid om ¨het anders te doen¨. Hoe, dat lees je in de volgende blog!

Groetjes,
Angela & Berend

(Ecuador, Latacunga) Terug uit de jungle

Hallo allemaal!

Daar zijn we dan weer, terug in de bewoonde wereld!
Hierbij daarom weer een update om jullie te laten weten dat alles goed met ons gaat en om te vertellen wat we de afgelopen dagen gedaan hebben.

Allereerst natuurlijk de jungle trip. Vanaf Coca was het 3 uur varen, 10 minuten wandelen en 30 minuten kanoen om bij de lodge (Sani lodge) te komen. Vanuit de kano (we hoefden zelf niet te peddelen) zagen we al een kaaiman; een goed begin! In de lodge werd ons een eigen hut toegewezen en werden we in groepen verdeelt; samen met David (USA) en met Reinier & Reka (Nl&Hongarije, wonen in Keulen en werken voor het Max Planck instituut) zouden wij de jungle gaan verkennen. Het bleek een erg gezellige groep te zijn!
Middels een nachtwandeling, een hike, het beklimmen van een 35m hoge toren, het bezoeken van een clay lick en het bezoeken van het huis van onze locale gids, zijn we de jungle rondgegaan. We hebben tarantula´s, sprinkhanen, rupsen, torren, padden, wandelende takken, giftige wespen, een heel klein (30 cm) slangetje en heel veel supermooi gekleurde vogels (papagaaien, ara´s, parkieten, hoatzin´s, uilen, enzovoort) gezien. Oh, en muggen, veeeel muggen :-S.
.....................

O, we krijgen net te horen dat het internetcafe dicht gaat. En het was de enige die we konden vinden die nog open was, dus ergens anders verder typen is geen optie.

Morgen gaan we een dag (natuurlijk onder professionele begeleiding) wandelen op de Cotopaxi vulkaan (tot een hoogte van max 5000m) en daarna doorreizen naar Riobamba vanwaar we een dag later heel vroeg op de bekende trein stappen die over de ¨Narriz del diablo (neus van de duivel)¨ rijdt. Daarna hebben we als het goed is weer tijd om ergens een computer te zoeken en wat te typen. Jullie houden onze verhalen en een aantal bijbehorende foto´s tegoed!!!

Groetjes
en tot gauw!

Berend & Angela

(Ecuador, Coca) Bijna in de jungle

Hoi allemaal,

Buiten verwachting, hier toch nog een blog voordat we echt de jungle in gaan. We zijn gisterenavond om 21 uur met de nachtbus naar Coca vertrokken, waar we vanochtend om 6 uur (behoorlijk gaar) aankwamen. We worden hier om 12 uur vanuit een superdeluxe hotel opgehaald en dan gaat de jungle-trip echt beginnen! Coca ligt eigenlijk al midden in de jungle, er zijn hier in de parkjes/tuinen dan ook al verschillende dieren te vinden. Zo zagen we inderdaad al apen :-), maar ook papagaaien, tucans, capibara´s (je weet wel mam, neefjes van die van Burgers Zoo) en een schildpad.

Gisteren waren we al heel vroeg wakker (5:45 uur) na een nacht niet zo heel geweldig geslapen te hebben. Voor mij was het goed te voelen dat we op een hoogte zaten die we niet gewend zijn (Quito ligt op 2700 m), maar Berend had er niet zo´n last van. Na een prima ontbijt in ons even zo prima hostel, hebben we de dag in en rondom Quito doorgebracht. Zo zijn we naar het monument ¨Mitad del Mundo¨ geweest, wat precies de evenaar zou moeten aanduiden. Dat doet het echter niet, leerden wij van een gids bij de echte Equator. Hij vertelde dat de Fransen hadden bepaald dat de equator was op de plek waar nu het monument staat, later werd echter via GPS bepaald dat dat toch net niet helemaal klopte. Berend heeft zijn GPS goed van pas laten komen en heeft de echte equator als waypoint opgeslagen. Het monument en de stad die daar speciaal voor toeristen omheen gebouwd was, viel ons flink tegen. Maar daar waar de echte equator lag, was het ontzettend leuk vertoeven. We hebben daar trouwens een kolibri van heel dicht bij gezien en op de foto kunnen zetten, echt gaaf!
De busrit ernaar toe kostte ons bijna 2 uur, maar was een beleving op zich. Voor 40 dollarcent (nog geen 30 eurocent) per persoon stonden we tussen de locals gepropt. Goed op de tas letten en verder gewoon genieten van al die mensen die veel kleiner zijn dan wij. En ook veel bruiner trouwens :-). Op de terugweg maakten we kennis met een Amerikaan die ons liet kennis maken met een vrucht die hier te koop is: de naranjarisa (zo klonk het tenminste). Heel raar: een harde oranje schil die je kon ¨kraken¨ om vervolgens in het midden een heleboel glibberige eetbare ¨pitjes¨ aan te treffen. Ach ja, hebben we dat ook weer eens meegemaakt! En het was nog lekker ook!

Nu dus in Coca. De regen is net weer opgehouden en het is hier een stuk warmer dan het in Quito was. We hebben de temperatuur in de bus vannacht zien oplopen van 17 tot 30 graden! De eerste malaria tabletten zijn naar binnen gewerkt en de muggen nog niet gespot. Maar dat zal niet lang meer duren!

Hiermee maken we graag een einde aan dit verhaal. Leuk om al jullie reacties te lezen, fijn om te weten dat jullie met ons meeleven!

Liefs,
Berend & Angela

(Ecuador, Quito) Geland in Zuid-Amerika

Hoi Allemaal,

hierbij even een kort berichtje om te laten weten dat de reis goed is verlopen. Na een lange zit in het vliegtuig na heel erg vroeg (3 uur) opgestaan te hebben zitten we nu in Quito in ons hostel. Morgen gaan we op pad richting de jungle, vanwaar we een dag of 5 niks van ons kunnen laten horen. Daarom nu alvast dit korte berichtje :=)

Op dit moment hebben we helaas geen bereik met onze gsm dus het zal even bij mailen en bloggen blijven. Hier is het nu 20:30 op 12 november, bij jullie een dagje later 2:30 op 13 november (Voor de niet wiskundigen: het is hier 6 uur vroeger).

Groetjes en weltrusten,

Berend en Angela

Het aftellen is bijna ten einde, nog 10 dagen!

Het begin van onze reis komt in zicht. Nog maar 10 dagen te gaan en dan zitten we al in het vliegtuig. Momenteel zijn we nog druk bezig met van alles behalve onze reis. Berend is nog heel druk met de laatste fase van zijn afstuderen, ikzelf heb volgende week mijn laatste werkweek en ben nog bezig met mijn (3e) cursus Spaans.

Ondanks de drukte begint het nu toch al een beetje te kriebelen. Ik ben dit weekend begonnen met nadenken over wat ik allemaal ga meenemen (en vooral wat ik allemaal niet ga/kan meenemen!) en dat valt nog niet zo mee. Alles moet in 1 rugzak mee te nemen zijn en omdat de temperatuur verschillen waaraan we zullen worden blootgesteld nogal groot zijn, moeten we "slim pakken". Niks geen elegante kleding, alles moet functioneel zijn! Ook wel weer makkelijk, want hoe minder ik heb om uit te kiezen, hoe minder tijd het me iedere dag zal kosten om uit te kiezen wat ik aan ga doen :-)!

De benodigde vaccinaties (Hepatitis A, Gele koorts, Buiktyfus en DTP), tabletten (malaria) en zonnebrandcreme (factor 50, speciaal voor mij) hebben we inmiddels gehaald en we hebben onszelf ingelezen in wat we vooral beter niet kunnen doen of eten. Hopelijk is dat alles afdoende om tijdens onze reis niet ernstig ziek te worden. Ik moet zeggen dat dat, samen met het verliezen van onze rugzakken, mijn grootste zorg is. Gelukkig overheerst nog steeds het gevoel van lekker op vakantie mogen en 3 maanden lang niks moeten!

Met dat in mijn achterhoofd ga ik dit weekend afsluiten met het maken van mijn Spaanse huiswerk voor deze week.

De groeten en "hasta la proxima noticia" (tot het volgende bericht)!
Angela