(Bolivia, Sucre) Potosi & Fijne Feestdagen

Hoi allemaal,

het is gelukt hoor! Geheel volgens plan met slechts een half uur vertraging is het vliegtuig vertrokken van Rurrenabaque naar La Paz met ons er in! Het blijft een geweldige belevenis zo'n betrekkelijk klein vliegtuigje (max 17 personen) op een grasmat/stuk landbouwgrond dat ze hier vliegveld noemen. Zie de foto's voor een indruk. Het enige dat gecontroleerd wordt is de grote rugzak voor een indicatie van het gewicht (max 20 kg). Verder kun je alles meenemen wat je wilt want rontgen apparatuur en dergelijke hebben ze niet. Ook vreemd dat het vliegtuig begint op zo'n 200m boven zeeniveau, dan enorm veel stijgt en amper hoeft te dalen om te landen (La Paz ligt op bijna 4000m). Het grootste verschil van allemaal is de klimaatverandering... van 40graden in een klein uur naar 15 graden is toch wel even wennen.

Toen we eenmaal alle broekspijpen aangeritst hadden en sandalen voor bergschoenen hadden verruild zijn we naar het busstation gegaan en hebben tickets gekocht naar Potosi. 20:30 vertrekken en de volgende ochtend om 6:00 uur aankomen. Bij het verlaten (te voet) van het busstation begon het enorm te regenen en hebben we snel een restaurantje opgezocht om te gaan lunchen. Voor 8 bolivianos (bijna een euro) een salade, gevolgd door een soep en een hoofdgerecht gegeten; en niet alles opkunnen omdat het veel te veel is... Dat was toch wel het goedkoopste eten tot nu toe. 's Middags hebben we de tijd gedood met internetten (Wifi in de Burger King ;) en als avondeten hebben we gegeten in restaurant Vienna... een grote schnitzel voor Berend en pasta-parmaham-met-champignons voor Angela.

De busreis ('s nachts) was niet zo best dit keer, allebei niet al te best geslapen (veel herrie in de bus) en in Potosi hebben we een hostal opgezocht. De stad sliep nog helemaal om 7:00 uur 's ochtends, een grote tegenstelling tot alle andere steden tot nu toe waar alles om 5:00 uur 's ochtends al volop leeft. Het hostal was gelukkig open en we konden daar zelfs nog mee op een tour naar de mijnen om 9:00 uur. Tot die tijd hebben we ontbijt gezocht in de stand, maar niet gevonden (wat een tegenstelling tot eerdere ervaringen!). Toen maar wat broodjes gekocht bij een lief vrouwtje en wat bananen op een klein marktje dat inmiddels wel was geopend. De stad begon zo tegen 9:00 uur toch te ontwaken.

Om 9:00 uur werden we opgepikt voor de tour naar de mijnen en werden we eerst in een klein huisje in mijnwerkers-kleding gehesen. Vervolgens werden we bij een winkeltje gedropt waar we uitleg kregen over het mijnwerkers leven en waar we vervolgens de noodzakelijke cocabladeren, alcohol (95% drinkbaar), drankjes en natuurlijk het belangrijkste "dynamiet" konden kopen. Het was bedoeld als gifts voor de mijnwerkers in ruil voor het binnenmogen in de mijnen (en om ze blij te houden met die toeristen die het werk ophouden). Voordat we de mijn echt binnengingen mocht mijn persoonlijk gekochte stukje dynamiet nog even het luchtruim gaan verkennen... Eindelijk een keer echt dynamiet de lucht in zien vliegen :) [Happy Berend]

In de mijnen was het voor ons al enigszins afzien; het was er laag (er kon af en toe net een wagonnetje onderdoor), benauwd, nat, heet en er hing veel stof in de lucht. We waren ook blij met onze helmen want anders hadden we toch meermalen ons hoofd gestoten. Gelukkig hoefden wij er niet voor een paar euro per dag te werken zeg!

Het bleef eigenlijk maar regenen in Potosi en we hadden niet veel zin om daar veel langer te blijven. We zijn daarom naar de bus terminal gegaan en hebben daar de bus naar Sucre genomen. Rond 18:00 uur waren we in Sucre en hebben daar HI Hostel Sucre opgezocht. Ze hadden nog maar een kamertje vrij en dat hebben we genomen. Later bleek het een klein kamertje met stapelbed te zijn, maar goed. We hadden geen zin om weer iets anders te gaan zoeken, hoewel het voor de begrippen hier best duur is. We blijven hier toch maar even hangen voor de Kerst en de 26e nemen we wel de bus weer, dit keer naar Uyuni voor een tour over de zoutvlakte. 's Avonds hebben we gegeten met een Argentijn die we in het hostel leerden kennen, hetgeen erg gezellig was. Daarna op tijd naar bed gegaan.

Vandaag hebben we lekker uitgeslapen en daarna ontbeten met zijn drieen. Nu zitten we in een internetcafe om alles weer eens online te zetten :=)

Via deze weg wensen we iedereen fijne feestdagen doormiddel van dit kaartje gemaakt in Rurrenabaque:

Groetjes,

Berend en Angela

(Bolivia, Rurrenabaque) Pampas

Hoi Allemaal,

zoals we al hadden laten weten was Berend na een nachtje slapen weer helemaal de oude. We zijn de volgende ochtend dan ook meteen weer de stad ingegaan om een pampas-tour te boeken die we meteen de volgende dag zouden kunnen beginnen om 5:30. Na eerder al verhalen gelezen te hebben dat vluchten regelmatig uitvallen leek het allemaal goed te gaan. Bagage ingecheckt op het militaire vliegveld van La Paz en gewacht op de boarding... Jammergenoeg bleek dat we toch pech hadden, wegens bewolking en later een nat vliegveld in Rurrenabaque (bestemming) kon het vliegtuig die dag niet vertrekken.Na een trip op en neer naar het vliegveld hadden we dan nog een halve dag in de grote stad La Paz. Dit is een grote stad net zoals vele andere, maar dan op zo'n 4000m boven zeeniveau. Het is er erg druk met verkeer en de brutaalste auto die het hardste toetert mag eerst. Meestal gaat dit kris kras door elkaar zoals we op foto hebben proberen vast te leggen. Tussen het verkeer vind je allerlei kraampjes van mensen die hun spullen willen verkopen (je vindt er echt alles). Dan heb je ook nog kruiwagens met kruiden en kaneelstokken die voorbij rijden (puur natuur tot een halve meter lang); ook te koop natuurlijk. Schoenpoetsers hebben bivakmuts en pet op om niet herkend te worden (zorgt voor slechte naam van de familie) en proberen zo wat bij te klussen voor de familie. Het Cocamuseum vertelt alles over het kauwen van Coca tot het maken van cocaine. Ze beschrijven ook weer dat alles goed ging totdat de spanjaarden kwamen... Ze kauwen hier al zo'n 5000 jaar coca, en sinds de blanken kwamen is het in een slecht daglicht gezet en mogen er amper nog cocaplanten worden verbouwd. Op de heksenmarkt worden allerlei mysterieuze dingen verkocht met voor ons als toppunt alpaca-foetussen die je onder de fundering van je huis moet leggen voor geluk als offer. Ter tijdbesteding hebben we nog het Muziekinstrumenten museum bezocht met alle instrumenten uit de omgeving. Veelal gemaakt van wat er te vinden is in de natuur (zoals schildpadden en dergelijke). Na deze bezichtiging was het tijd voor poging 2 en er was goed nieuws, de kleinere vliegtuigen van Amaszonas vlogen wel... Het reisbureau had ons omgeboekt van TAM naar Amaszonas die met kleinere vliegtuigjes vliegt (17 persoons). Dit kostte natuurlijk wel iets meer, maar dan konden we tenminste nog dezelfde dag naar Rurre zoals ze het hier noemen. Daar begrepen we wel dat grotere vliegtuigen meer problemen hebben met landen op een natte grasmat met mist is natuurlijk lastig, zeker als het niet verlicht is.

Donderdagochtend begon onze pampas-tour dan (een dagje later dan gepland), maar niet nadat de organisatie de grootst mogelijke moeite had moeten doen om gasolina te regelen voor de jeep (alles was op in het dorp en in de nabije omgeving en zou pas 's avonds om 17:00 uur weer geleverd worden per truck uit La Paz). Benzine prijzen waren die dag gestegen van 2 bs tot 15 bs per liter (9 bolivianos is ongeveer een euro). Na een 3 uur durende rit over een zandweg vol met kuilen, hobbels en plassen water volgde een gemotoriseerde kanotrip van nog eens 3 uur naar de Jungle Lodge. Tijdens de kanorit kwam al vanalles aan ons voorbij: Kaaimannen, aligators en grote vogels (roofvogels, aasgieren, reiger-achtigen en de grootste van de pampa; bijna zo groot als de struisvogels). Eindelijk werd Angela ook nog gelukkig gemaakt met het zien van capibara's, hele families en echt in het wild :) Eenmaal gesetteld in de lodge werden we geroepen omdat er een grote kaaiman voor de deur lag, altijd leuk natuurlijk. ´s Avonds hebben we nog meer Kaaimannen gezocht en gevonden (in het donker). Je kunt ze vinden door de rode weerkaatsing van hun ogen in het licht van je zaklamp net zoals bij kattenogen en andere nachtdieren het geval is.

De tweede dag zouden we anacondas gaan zoeken, maar gevonden hebben we ze helaas niet. Dat wil zeggen, alleen een paar verbrande exemplaren. Ook hier speelt geld weer een rol... De regering wil mensen naar Rurrenabaque verplaatsen omdat daar nog ruimte is. Mensen willen grond om van te leven en krijgen dat ook. Met jungle kun je niks en dus brandt men de boel plat. Op zich nog ok, maar de nieuwkomers houden geen rekening met harde wind en dergelijke en dus fikt niet alleen hun stukje grond af, maar ook de rest van het regenwoud. Gevolg: wij vonden tientallen dode koeien, 5 dode anacondas, en nog een hoop andere dode beesten. Dit is allemaal van 2-3 maanden terug; erg triest. We hopen dat ze er iets aan kunnen doen, want er blijft niets over hier.

De derde dag hebben we op piranhas gevist, helaas ook zonder resultaat. Doordat het water begint te stijgen (regenseizoen begint langzaam te komen) beginnen de piranhas de gevaarlijke rivier te verlaten en de ondiepe meren in te zwemmen. Piranhas zijn het lievelingseten van de roze rivier dolfijn die we regelmatig voorbij zagen komen en die proberen natuurlijk ook te overleven :) Om 12:00 uur vertrok de boot en 3 uur later de auto weer richting Rurrenabaque. Onderweg zijn we nog 10 min gestopt met de auto om nog even te vissen. Als eerste haalde Berend nog een visje uit het water dat helaas meteen terugrolde, maar direct erna slaagde onze gids om dezelfde vis toch te vangen. Het was een broertje van de piranha, met enkele vergelijkbare tandjes. Leuk om toch nog gezien te hebben.

Inmiddels zitten we in Rurre liters te zweten (40 graden in de schaduw; amper wind en super vochtig) te wachten op het vliegtuig van morgen vroeg. Om een of andere vage reden is ons ticket een dag verlaat en moeten we wachten. Het vliegtuig van vandaag zat helaas vol. We hebben nog amper geld om van te leven (geen bankautomaat hier) dus we hopen dat we morgen echt weg kunnen! We zullen proberen zo snel mogelijk de foto's online te zetten, maar dat zal waarschijnlijk moeten wachten tot in Potosi, onze volgende stop.

Groetjes weer en tot de volgende blog!

Berend en Angela

(Bolivia, La Paz) Berend beter

Hoi Allemaal,

Voor alle bezorgde mensen bij deze nog even het berichtje dat ik (Berend) weer ok ben. Gisteren heb ik waarschijnlijk iets verkeerds gegeten en toen eenmaal alles eruit was ging het snel beter (gisterenavond al).

Angela had gisteren al een uitgebreide blog geschreven. Vandaag hebben we ook nog wat foto´s online gezet. Er zijn nu drie nieuwe albums bijgezet, dus dat geeft alvast weer een indruk van wat wij gezien hebben. Je kunt de foto´s vinden door op de link onder onze foto´s te klikken (links op de pagina) of in dit berichtje op deze link:
http://picasaweb.google.com/BPBerge

Veel plezier en tot de volgende keer,

Berend en Angela

(Bolivia, La Paz) Cusco, Machu Picchu, Puno en Copacabana

Hoi Allemaal,

Eigenlijk hadden we al eerder een berichtje achter willen laten, maar we hebben tot nu toe geen internet beschikbaar gehad. Hopelijk is niemand van jullie ongerust geweest!!

Even terug in de tijd...

Cusco + Inca jungle
De nachtbus naar Cusco is best goed bevallen, het was een behoorlijk luxe bus met ruime stoelen en goed zicht (we zaten bovenin EN vooraan). 's Ochtends vroeg meteen naar het hostel van onze keuze gegaan en daar de spullen afgegooid. Vervolgens zijn we met Michiel, een KLM-piloot die met dezelfde bus mee was gekomen, naar het Plaza de Armas gegaan voor een ontbijt. Heerlijk in het zonnetje op een balkonnetje gegeten en toen op zoek gegaan naar een leuke tour tot aan Machu Picchu. Die hebben we gevonden en de volgende ochtend ging onze trip van vier dagen van start.

's Ochtends begon het meteen goed, we werden een uur te laat opgehaald (niet 7:00, maar 8:00u), maar ach, het is natuurlijk Zuid-Amerika en de bus vertrekt vast ook te laat. Dit bleek ook zo gelukkig (hadden we best wat meer uit kunnen slapen :/). Onderweg werden we voorzien van een bekertje met bonensap (we zijn er nog niet uit of het nu wel of niet lekker is) en een snack (cake met aardbeienvulling) en zo'n vier uur later kwamen we aan in Alfamayo.
Daar werden wij en een aantal mountainbikes de bus uitgeladen en mochten we beginnen aan onze boxed-lunch. Die zakjes met etenswaren die ze je dan meegeven zijn vaak een stuk beter dan de standaard ontbijtjes die je hier krijgt, zo ook dit keer. Terwijl wij lekker genoten van alle etenswaren, waren onze twee gidsen hard aan het werk om alle mountainbikes weer van wielen te voorzien en klaar te maken voor de afdaling. Deze zou zo'n 4 tot 6 uur gaan duren.
Onze groepsgenoten gingen snel van start, maar wij deden het iets rustiger aan. Helaas had Berend al na een kwartier een lekke band te pakken en toen was het wachten op de gidsen die ons als een soort veeg-ploeg achterna zouden komen. Waarschijnlijk hebben ze ook eerst lekker gelunched want dat duurde even, maar toen ze er eenmaal waren werd Berend´s fiets verruild en mochten wij verder. Intussen zouden zij de boel wel fixen (wat een luxe; maar goed, wij hadden dan ook niks aan pomp oid meegekregen). Na grotendeels afgedaald te hebben met af een toe een stijginkje als afwisseling en een korte pauze tussendoor, kwamen we zo'n 3,5 uur later aan in Santa Maria, de eindbestemming voor die dag. Dit was dus een stuk sneller dan de planning, maar we begrepen later dat slechts een lekke band toch wel erg weinig was, normaal ging er meer tijd in het plakken zitten :).

De volgende ochtend was het de dag van het vele wandelen. 6:00 uur op, 6:30 ontbijt (het beste ontbijt tot nu toe in Zuid-Amerika met lekkere broodjes, vers fruitsap, verse fruitsalade en pannenkoeken met banaan en chocolade) en 7:00 uur aan de wandel. Het was een flinke wandeling, van 2 uur vlak (zoals ze dat hier dan noemen) en daarna 3 uur stijgen. Dit was een behoorlijke klim en iedereen was dan ook blij toen we bij de rustplaats aankwamen. Dit was een boerderijtje op de weg naar boven, helemaal ingericht op de passanten, met hangmatten, fonteintje, neusbeertje, aapje, kat, honden, eenden, cavias en kippen. Het neusbeertje en het aapje zaten aan een touwtje en waren bedoeld om de toeristen blij te maken. Wij zien ze toch liever in de vrije natuur.
Na een uur rusten, drinken en luieren zijn we doorgelopen over het inca pad totdat we het hoogste punt bereikt hadden en vervolgens zijn we afgedaald tussen de koffie, coca en nog vele andere planten naar de lunch plek. Ook daar hadden ze weer hangmatten, maar vooral ook een grote boomgaard met limoenen, mangos, bananen, koffie, cacao, enz, enz. Daar mochten we naar believen plukken. Na het plukken was de lunch geserveerd en na nog even lekker luieren was het tijd voor het laatste stuk. Nog zo'n 3 tot 4 uur vlak (hun definitie van vlak is nog steeds niet gelijk aan onze definitie van vlak) langs een riviertje lopen. Op zo'n drie kwart kwamen we nog een brug tegen die openlag. Men was hard aan het werk om alles weer dicht te maken. Met vereende krachten hebben we geholpen planken aan te dragen totdat we konden oversteken en verder konden tot aan de kabelbaan. Daar 2 aan 2 over gestoken (alles op eigen handkracht aangedreven natuurlijk) en het laatste half uurtje tot aan de thermale baden gelopen. Toen was het eindelijk tijd voor een plons in het heerlijk hete water... Puur natuur, komt geen verwarming aan te pas daar. Wel sandflies (of zoals ze ze hier noemen: kleine muggen), maar daar hadden we weinig last van dachten we. We hadden met onze Nieuw-Zeeland ervaringen beter moeten weten...
Het laatste stukje met zijn allen in een te kleine collectivo gepropt naar het centrum van het dorpje (Santa Teresa) gereden en bij het hostel afgezet. Na het diner was het vrij snel naar bed.

Om er 's ochtends achter te komen dat de sandflies bij de thermale baden de tijd van hun leven gehad hadden. We zaten (en zitten nog steeds) helemaal onder de bulten! Deze derde dag stond er weer een uurtje of 6 lopen op het programma. Het eerste deel werd echter vervangen door een stuk in een andere collectivo, dit keer met nog 3 mensen extra. De twee gidsen mochten op het dak mee (buiten het oog van de politie dan). Stel je voor: over een hobbelweg, zonder asfalt met een hoop keien en gaten en dan over een bergpas. Op de rechte stukken had de chauffeur er ook nog eens plezier in om lekker te slingeren. Wij waren blij dat wij niet bovenop zaten in ieder geval :).
Boven op de berg begon het wandeldeel van die dag en dat viel uiteindelijk toch wel tegen. Het was redelijk vlak allemaal, maar alleen maar over het spoor van de trein daar. De bielzen liggen daar zeer onregelmatig dus je bent continu aan het opletten waar je je voeten neerzet. En als je naast de bielzen of het spoor loopt, zakken je voeten steeds weg in de net iets te grote kiezels (vooral fijn als de blaren nog niet helemaal weg zijn!). De zware klim van de dag ervoor was bijna prettiger :/.
Na een lange tocht met een korte picknick en iets verder nog een plons in een bergriviertje kwamen we eindelijk aan in Aguas Calientes, ook wel Machu Picchu dorp genoemd. Iedereen werd weer gesplitst over verschillende hostels en wij mochten natuurlijk in het hostel boven op de berg slapen... Het was wel een erg net hostel dus dat was dan wel weer positief. 's Avonds als afwisseling eindelijk eens een keer geen aspergesoep en alpaca biefstuk, maar mexicaanse burritos, quesedillas en tacos :).

Machu Picchu
De vierde dag was het nog vroeger opstaan, 4:30 op, 5:00 uur naar beneden en om 5:30 met de eerste bus omhoog naar Machu Picchu (MP vanaf nu). Boven was het even wachten totdat het openging, maar dan mochten we toch binnen. Helaas liet onze MP-gids dit keer bijna een uur op zich wachten. Toen hij er eenmaal was bleek hij gelukkig wel goed te kunnen vertellen en op alle vragen had hij een antwoord, dus dat maakte het wachten dan toch weer waard. Na een rondleiding van zo'n 2 uur mochten we zelfstandig MP gaan bekijken. Angela, Ruben (een spanjaard uit onze groep) en ik zijn de MP-berg gaan beklimmen. MP heeft eigenlijk drie mogelijke beklimmingen: Huayna Picchu (jonge berg; 2700m), Machu Picchu (oude berg; 3000m) en Intipunku (zonne-poort; 2700m). Het dorp MP ligt op 2500m. Na een klim van 1 uur en 50 min kwamen we boven op de top en een uur lang waren we de enige drie daarboven. We hebben lekker ontbeten/geluncht en een hoop foto's gemaakt. Daarna zijn we weer aan de afdaling begonnen.
We zijn daarna met zijn tweeen nog naar de zonnepoort gelopen (weer een 20 min omhoog). De bewaker daar vertelde dat het leuk was om een stukje van het inka pad te volgen tot aan het uitkijkpunt, zo'n 15 min verder. We hebben dat gedaan en kregen even een blik op het pad dat we de dag ervoor gelopen hadden, hetgeen trouwens ook vanaf de top van MP berg te zien was. Hoe dan ook, we kunnen nu in ieder geval ook zeggen dat we over HET inca pad MP zijn binnengekomen. En Marloes&Yuri en Leo&Christien, we weten nu hoe de laatste minuten van jullie zware tocht eruit hebben gezien! Wat een machtig mooie eerste aanblik van MP zeg!
Na ook deze korte klim en weer afdaling, was het tijd om terug te keren naar Aguas Calientes om met de trein (tot Ollantatambo) en de bus weer terug te keren naar Cusco.
In Cusco, waar we ´s avonds laat bekaf aankwamen, hebben we weer geslapen in hetzelfde hostel waar gelukkig onze spullen nog lagen en heel luxe onze was voor ons gedaan was (op aanvraag natuurlijk). De volgende ochtend stond om 7 uur een taxi voor ons klaar die ons naar het busstation bracht waar we onze tocht naar Puno zijn begonnen.

Puno
De rit naar Puno was met een touristenbus die onderweg bij verschillende interessante bezienswaardigheden stopte. Zo zagen we een hele oude kerk, een aantal inca-ruines en een museum. Ook zagen we hoe de mensen hier ¨bakstenen¨ maken en hoe ze daarmee hun huizen bouwen. We hebben een paar mooie foto´s voor je gemaakt papa (Adriaan)! De omgeving tussen deze twee plaatsen was overigens zowiezo een bezienswaardigheid op zich: prachtig!

Aangekomen in Puno stond de eigenaar van ons nieuwe hostel (aangeraden en geboekt door het hostel in Cusco) al op ons te wachten. Een hele aardig man met een prachtig hostel, waarvan de naam ¨jouw huis¨ betekent. We hebben wat te eten gezocht in een echt local-kiphuis (lekker kluiven voor Angela!) en een tour geboekt om de Uros eilanden te bekijken.

De volgende dag, gisteren, zijn we in de ochtend naar de Uros eilanden geweest. In eerste instantie waren ze ons vergeten op te halen, maar zoals altijd alles weer goed komt, kwam ook dit op zijn pootjes terecht. Met een andere boot en via een ander eiland (gelukkig hebben ze zelf op de eilanden bereik op hun mobiele telefoons!) kwamen we uiteindelijk bij de juiste groep terecht. Het was erg leuk om de rieteilanden te bekijken en om daar zelf bovenop te staan. Berend had het natuurlijk al eens gedaan, voor Angela was het allemaal nieuw.
Een groot nadeel vonden we wel dat het erg commercieel is allemaal. De bewoners van ieder eilandje hebben een kraampje voor hun huisje staan en proberen er alles aan te doen om je iets te verkopen. We konden het niet over ons hart verkrijgen om helemaal niks aan te schaffen en hebben uiteindelijk een mooi kralenkettinkje gekocht. Ook zagen we daar de school. Heel grappig, want die drijft los aan een touw dat verbonden is met een van de eilandjes. Pas als het tijd is voor de kinderen om naar school te gaan, wordt hij ¨binnengehaald¨ (de school dus) en mogen de kinderen ¨instappen¨. Heel grappig.

Copacabana, Bolivia
Na ons bliksembezoek aan de eilandjes, zijn we op de bus gestapt naar Copacabana, Bolivia. Bij de grensovergang moesten we de bus uit om te voet een ¨uit¨stempel van Peru en een ¨in¨stempel van Bolivia te halen in de politiekantoortjes aldaar, waarna we dezelfde bus weer in mochten stappen om onze reis te vervolgen.
Aangekomen in Copacabana hadden we wat moeite om een hostel te vinden. Uiteindelijk zijn we voor 15 bolivianos per persoon (2 US dollars en ongeveer 1,5 euro) blijven slapen op een 7-persoons dorm room die we voor ons samen hadden.
We hebben geld gewisseld, pinnen ging daar niet, en een busticket geboekt om naar La Paz te gaan. Verder hebben we ontzettend lekker gegeten: (vegatarische) lasagna en een chocolade fondue als toetje! En dat alles voor 150 bolivianos (ongeveer 16 euro)! Dat is natuurlijk ontzettend luxe en duur voor de mensen hier, maar voor ons prima te betalen.

La Paz
Na een nacht in Copacabana (en een restaurant dat speciaal voor ons een half uur eerder open ging om ontbijt te serveren) zijn we vandaag rond half 12 in La Paz aangekomen. De busreis verliep niet zo goed: Berend heeft een paar keer moeten overgeven. We besloten daarom tijdens de reis om niet volgens plan meteen door te vliegen naar de pampa´s in Rurrenabaque, maar om toch in La Paz te gaan overnachten.
Aangekomen in LaPaz checkte de vreemdelingenpolitie eerst de taxi die wij uit hadden gekozen en legden ze de chauffeur ervan nogmaals uit waar wij precies heen wilden, voordat we erin mochten stappen. Dat geeft aan de ene kant natuurlijk een veilig gevoel, maar aan de andere kant ook weer helemaal niet. De taxi zette ons voor de afgesproken prijs netjes af voor het hostel (hoe kon hij ook anders, al zijn gegevens zijn bekend bij de politie!) en in het hostel werden we verwelkomd door een supervriendelijke oude dame die ons ervan verzekerde dat we haar hostel vooral als ons thuis moesten zien zolang we er zouden verblijven. Leuk!

In onze kamer aangekomen, is Berend meteen op bed gaan liggen, waar hij nu nog steeds ligt. Na wat voor de tv te hebben gehangen (Engels gesproken, Spaans ondertiteld; handig!) had ik besloten op zoek te gaan naar een internetcafe, zodat we eindelijk weer wat aan ons thuisfront kunnen laten weten!

Dus, bij deze! Alles gaat goed met ons, nou ja, bijna alles dan. Hopelijk is Berend na een paar uurtjes slaap weer opgeknapt!

Hiermee sluit ik dit bericht af. Leuk dat jullie met ons meelezen/leven!

Groetjes en tot de volgende blog!
Berend & Angela

Ps: Wij willen bij deze de mensen die in de kerstvakantie op skivakantie gaan, een hele fijne tijd toewensen!!! (En Peter: geniet er maar lekker van, volgend jaar gaat het vast nog een stuk soepeler!!!)

(Peru, Arequipa) Juanita en Colca Cañon

Beste lezertjes,

we begrijpen dat niet iedereen die ellelange verhalen wil lezen. Voor hen: We hebben onze grote vriend de Condor mogen ontmoeten! Zie de foto-pagina voor nieuw materiaal. Voor degenen die meer details willen weten... lees vooral verder!

Na onze vlucht naar Arequipa zijn we naar het hostal gegaan dat ons aansprak. Ik was natuurlijk allang weer vergeten dat dat hetzelfde was als een paar jaar terug, maar herkende het meteen toen we binnen kwamen. Helaas hadden ze geen plek, maar na een paar telefoontjes hadden we zo een ander hostel van dezelfde familie (ze hebben er inmiddels 4). We hadden voor een nacht een kamer gedeeld met nog een andere jongen, maar die hebben we niet veel gezien. Daarna konden we een twee-persoons kamer krijgen.

We hebben Arequipa centrum bekeken, Juanita bezocht (meisje dat aan de goden is geofferd door de Inca's en is gemummificeerd boven de 5000m hoogte op de Ambopata vulkaan) en we hebben het Santa Catalina klooster bezocht, hetgeen ik de vorige keer niet heb kunnen doen omdat ik ziek was geworden van het eten. Gelukkig hebben we nu allebei nergens last van gehad tot nog toe en dat zouden we eigenlijk zo willen houden :)

Arequipa wordt door vele mensen gebruikt als springplank naar de Colca Cañon, de op een-na-diepste canyon ter wereld waar de Condor (grootste vogel ter wereld) gespot kan worden. Onze kamergenoot was alleen naar de condors wezen kijken, dat is dan 6 uur in de bus heen, 6 uur terug als je het goed doet. Wat er mis was gegaan bij hem weten we niet, maar condors had hij niet gezien na een lange dag hobbelen in een bus. Dat zou ons niet gebeuren hadden we voorgenomen en we begonnen onze tour dan ook erg vroeg (5:30 de taxi en om 6:00 uur de bus) op weg naar Yanque, een dorpje in de Colca vallei. Daar hebben we lekker rondgelopen en het locale museum bezocht (was verrassend leuk voor het miniscule dorpje waar het in lag). Daar hadden ze ook hun eigen Juanita nagemaakt, die dus wel op de foto mocht. Dat was bij de echte in het museum in Arequipa streng verboden en ze hielden haar op -20 C om haar zo goed mogelijk te preserveren. 's Middags hebben we een rondwandeling gemaakt door de omgeving en de colcas bekeken. Dit zijn gaten naast de Colca rivier die voorheen als koelkast gebruikt werden. Daar komt de naam dus ook vandaan.

De tweede dag zijn we weer erg vroeg opgestaan om de bus van 4:30 te nemen naar Cabanaconde, een dorpje op het einde van de canyon. Daar hebben we ontbeten en zijn van 3200m naar 2000m de vallei in afgedaald tot in het dorpje Oasis. Het dorpje is dan ook echt een Oase tussen de woestijnachtige omgeving. Onderaan had Angela 6 blaren te pakken, niet zo handig als je nog zoveel moet lopen. Ze heeft echter stevig doorgebikkeld en we hebben alles volgens plan gevolgd. Na Oasis zijn we weer 600m geklommen en via de dorpjes Malata en Cosñirhua naar San Juan de Chuccho gelopen. Daar was na een hele lange dag (vooral voor Angela met die blaren) de rust in het welverdiende hostel Roy. Het was inmiddels 3 keer zo groot als toen ik het 4 jaar geleden had gezien, maar we waren toch de enige gasten die avond. Angela heeft haar blaren doorgeprikt en is gaan slapen. Ik heb eerst nog een bord soep gegeten. Onderweg zagen we weer hoeveel de mensen hier eten. Voor ons zou of een bord soep, of een parillada (bord met veelal alpaca vlees, rijst, aardappels en groente) genoeg zijn. We waren er weer getuige van dat de meeste mensen het liefst 2x soep hebben, en als het kan ook nog 2 parilladas. Wat een eet-monsters hier.

De derde dag (vandaag) was het meest extreem. We zijn om 2 uur opgestaan en hebben ontbeten - pannenkoeken, want ze hebben daar geen brood (Lekker!) - en om 2:30 zijn we aan de wandeling begonnen. Dit keer was het weer 1200m omhoog en dat merk je als je op 2000m begint en zeker als je nog blaren onder de voeten hebt (Angela). Midden in de nacht is het hier natuurlijk ook gewoon nog donker, dus we hadden onze hoofdlampjes op om de weg te kunnen zien. Als je ze uit deed was het ook stikdonker, alleen een hoop sterren in de lucht. Het is wel een erg aparte ervaring zo in het donker! Iets voor 7.00 uur waren we helemaal tot het centrum van Cabanaconde gelopen waar we de bus genomen hebben naar Cruz del Condor om de condors te spotten. Binnen 10 min werden we staande gehouden vanwege een politie controle. Toch wel een beetje spannend als zo'n overmacht de bus binnenkomt. Omdat de bus erg druk was werd iedereen die in het gangpad stond (ik dus ook) eruit gejaagd. Angela zat, en mocht ook blijven zitten. Buiten en binnen werden alle tassen van de locals doorzocht, maar van de tassen van de touristen bleven ze af gelukkig. Na een kwartier of zo was dan alles toch in orde, mocht iedereen weer instappen en kon de bus weer verder zoals ze gezegd hadden. Bij Cruz del Condor hebben we een uur moeten wachten, maar toen hebben we toch nog 6 condors gezien. 2 ver boven ons, 2 op oog hoogte en nog 2 ver beneden ons. Het zijn net zweefvliegtuigen; ze slaan nooit met hun vleugens en stijgen op de termiek. Prachtig gezicht!

Om 9:30 hadden we de bus weer terug; nou ja, die kwam dus ook een half uur te laat, waarschijnlijk door dezelfde controle. Twee uur later kwamen we in Chivay waar we een uur lunchpauze hadden en toen ging dezelfde bus weer verder voor nog eens 4 uur tot aan Arequipa. Daar zitten we nu weer in hetzelfde hostal waar we ook onze grote tassen hadden achtergelaten. Morgen nog eens rustig door Arequipa wandelen en dan 's avonds de nachtbus naar Cuzco (9 uur reistijd).

Tot het volgende bericht,
Berend en Angela

(Peru, Lima) Etappe Peru van start *updated*

Hoi Allemaal,

dit keer een kort berichtje om even te laten weten dat alles nog goed met ons gaat! We hebben na drie dagen duiken 5 dagen rondgedobberd op een bootje waar vroeger vele piraten (zo`n 1500) de wateren onveilig maakten... De Galapagos. Zogenaamd vanwege de schildpadden die daar woonden (dezelfde piraten hebben de meeste eilanden hun schildpadden ontnomen door ze op te eten). Van de 30 soorten zijn er nu nog 13 over, niet zo heel veel dus. Eentje daarvan is ook een aflopende zaak daar er nog maar een van leeft, Lonesome George genaamd. Arme gozer...

Wij hebben het in ieder geval erg naar de zin gehad, met allerlei moois dat we eerst met duiken al te zien kregen, zoals trompetvissen, zeeleeuwen, roggen, manta`s, zeeschildpadden, Galapagos haaien, white-tip haaien, en zelfs hamerhaaien. Teveel om op te noemen eigenlijk.

Op land hebben we zo mogelijk nog meer gezien, van blue footed boobies (vogels dus), schildpadden, iguanas, hagedissen, zeeleeuwen en zelfs albatrossen (tweede grootste vogel ter wereld). Nu vergeet ik nog vanalles (bv fregatvogels) maar dat hopen we met de foto`s goed te maken.

Zie voor de foto's de gebruikelijke site:

>>> http://picasaweb.google.com/BPBerge <<<

Wat ons het meeste op viel in de Galapagos waren twee dingen. Fietsen (waaronder de nieuwste mountainbikes) stonden aan de kant van de weg, zonder sloten. Dat moet je in NL en de de rest van Ecuador echt niet proberen. Het was vooral prettig om weer eens niet 24 uur per dag op je hoede te moeten zijn. Het tweede wat ons opviel was dat de beestjes die we tegenkwamen absoluut niet bang waren van ons. Van een tiental haaien om je heen bij het snorkelen kun je dat misschien verwachten, maar van Blue-footed-boobies, Iguanas (die grote hagedissen), schildpadden, zeeleeuwen, en al het andere hadden we dat toch niet zo verwacht (een foto maken van een iguana op 10 cm afstand bijvoorbeeld maakte geen indruk op het beestje; wel op ons ;).

We hebben overnacht in Barrancos Backpackers Inn in Lima (Guido je krijgt de groeten terug!) waar ik zelf al eens eerder heb overnacht. We zijn rond 22:00 uur aangekomen en vandaag na een overnachting met ontbijt vliegen we door naar Arequipa om daar weer een paar dagen de omgeving te verkennen en hopelijk de grootste vogel ter wereld te ontmoeten... de condor. We zijn allebei erg blij Lima te verlaten want een veilig gevoel is ver te zoeken. Daarom hebben we ook op zo'n 45 min van het vliegveld geslapen (aan zee) waar we de omgeving nog enigszins vertrouwen. Voor ons is Lima niet veel meer dan een stinkende stad, maar we hebben dan ook geen poging gedaan om mooie dingen te gaan bekijken. Zoals ik gehoord heb zijn de musea erg interessant en is de wijk Miraflores erg mooi. Wij laten dat echter over aan anderen om dat uit te vinden.

We hebben allebei nog steeds het gevoel dat we op de boot zitten, we zijn benieuwd hoe lang het duurt voordat onze evenwichts organen weer normaal werken :)

Nog een paar minuten en we mogen aan boord van LAN 0105 van Lima naar Arequipa. Toch fijn die wifi-zones op de vliegvelden!

Groetjes,
Berend en Angela

(Galapagos) Amper hier, en al vele dieren gezien

Hallo allemaal,

Hierbij weer een update van onze avonturen in Zuid-Amerika.

Jungle
Huh? Alweer? Nou eigenlijk nog steeds...
Ik ben in de jungle blog namelijk iets vergeten te schrijven wat ik jullie toch niet wilde onthouden. Tijdens een van de hikes lieten onze gidsen ons een type boom(pjes) zien waarvan de stam en takken hol waren van binnen. Die boompjes werden bewoond door een speciaal type hele kleine miertjes. De Engels sprekende gids brak een zijtakje af en brak het takje op een dikker stukje open. Daar zag je heel duidelijk dat er heel veel miertjes in rondliepen. Vervolgens raapte ze een ander takje van de grond en schepte ze daar wat mieren mee op, die ze daarna in de mond van de locale gids stopte. Gatver! Natuurlijk waren we niet overtuigd: die locals eten wel meer rare dingen. Toen ze echter ook zelf liet zien "wel een miertje te lusten", konden we er niet meer onderuit. Berend trok als eerste de stoute schoenen aan en toen hij niet over z'n nek ging, durfde ik ook. En eigenlijk waren ze best wel lekker; ze smaakten naar citroen. Maar het idee dat die beestjes in mijn mond nog rond zouden kunnen lopen was wat minder :-D. Wellicht herkenbaar Harald?!?!

Nariz del Diablo
Zoals in de vorige blog beschreven, was het ons niet gelukt om kaartjes te kopen voor de trein. We zijn de volgende dag dus heeeel vroeg opgestaan (en inderdaad...dat noemen ze vakantie...) om de bus te pakken naar Alausi. Gelukkig lukte dat: eigenlijk hadden we ook voor de bus al een dag eerder kaartjes moeten kopen, maar er waren nog precies 2 plaatsen voor ons over (en ja, dat betekent 40 toeristen die zo gek waren om belachelijk vroeg op te staan!). Toch nog een beetje geluk dus!

Aangekomen in Alausi rende iedereen als een gek naar het kaartjes-office. Met als gevolg een lange rij die pas een tijd later begon te vorderen. De eerste trein zou gaan vertrekken en opeens riep Berend me dat ik snel moest komen. Bleek dat de conducteur ineens gezegd had dat Berend zijn reisgenoten moest halen en toch mocht instappen. Wat een vage bedoening weer; we begrepen er niks van. Maar anyway; we zaten dan toch in de trein (en het geld dat we ter plekke betaalden is vast in de zak van de conducteur verdwenen!). Ik was altijd in de veronderstelling dat de Narriz een heel stijl stukje rails zou zijn, maar dat bleek niet zo te zijn. Het was zoals ze noemen een "zig-zag". De trein rijdt dan een stuk rails achteruit om een niveau lager weer vooruit verder te gaan. Waar deze trein nog meer om bekend is, is het feit dat je er bovenop mag zitten. Op de heenweg lukte ons dat niet, dat zat al vol. Maar aan het einde van het traject moest iedereen er bovenaf en mochten we wisselen. Toch nog bovenop de trein gezeten dus; echt leuk!

Cuenca
Na de treinreis zijn we in 4 uur met de bus naar de volgende bestemming gereden: Cuenca, na Quito en Guayaquil de 3e grootste stad van Ecuador. Tijdens de reis hebben we de Lonely Planet (een voor ons heilig boek!) nageslagen op slaapplaatsen en degene uitgekozen die ons het meeste aanstond. Daar aangekomen bleek het een prima hostel te zijn. Het balkon van onze kamer heeft uitzicht op een kerk en een marktplein; het beste uitzicht tot nu toe. En tsja, de naam van het hostel mag in deze blog absoluut niet ontbreken. Jammer dat ik geen sms kan sturen, anders hadden jullie hem al ontvangen Anke&Milan! Een keer raden (50% kans)... Juist, het heet "Hotel Milan" :-D.

Na een wandeling door de stad kunnen we beamen wat anderen ons al hadden verteld: Cuenca is een veel mooiere stad dan Quito! De panama-hoeden worden hier gemaakt en dan ook ruimschoots tentoongesteld. En verder is de architectuur prachtig. Bovendien kwamen we onderweg ook nog een Engelse school voor kinderen tegen met een leuke naam: moeder gans (we hebben speciaal voor jou een foto gemaakt Natasja!).

's Nachts was er enigszins storm in Cuenca met wind en vooral veel regen. De volgende ochtend duurde het nog tot een uur of 10 voordat het weer droog was. Het hoeden museum dat we bezochten viel een klein beetje tegen, we hadden gehoopt dat we ook een demo hoeden-maken zouden krijgen, maar dat was er niet bij. Wel als bonus een mooi uitzicht over Cuenca. Terug in het hostel hebben we de tassen gehaald en een taxi naar de Bus Terminal genomen. Kaartjes gekocht en na een half uur wachten de bus in. Bussen zijn hier heel anders dan we gewend zijn in Nederland. Ik vertelde eerder al over een jongen die de mensen naar binnen en buiten jaagt en roept waar de bus heen gaat. Dit keer hadden we echter een erg luxe bus, met slaap stoelen. Ze hebben hier de een voorkeur voor een soort van veelal slechte vechtfilms, maar vandaag twee leuke. Het nadeel is dat ze die draaien terwijl je midden door een Nationaal Park rijdt op een gemiddelde hoogte van 2500-3000 m met een-en-al bochten en mooie vergezichten.

Tenminste, tot op zekere hoogte, want we hebben een half uur bochten gedraaid met slechts 20m zicht door dichte mist. Als je dan alleen een rotswand met hoge snelheid voor je langs ziet gaan en niet kan kijken waar de weg heen gaat (zo erg ja) dan ben je blij als je daar voorbij komt zonder alles er uit te gooien (wat we niet van alle mede-passagiers konden zeggen). Een van hen had trouwens nog een levensecht zwaard mee in de bus (zie foto's Cuenca-Guayaquil in de bus). Dat mag hier allemaal :).

Guayaquil
In Guayaquil aangekomen een hotel uitgezocht (hostels hebben ze niet in Guayaquil) en de taxi daarheen genomen. Een klein misverstand tussen ons en de taxi chauffeur bracht ons naar hotel Alexander (ipv hotel Sander). Ik probeerde hem dit duidelijk te maken, maar hij was er van overtuigd dat ik het fout had. Dit bleek 40 $ per nacht, en we zijn toch maar op zoek gegaan naar het andere. Dit was een stuk minder luxe, maar wel veel betaalbaarder. Het bleek slechts 50m verder in dezelfde straat en voor nog minder dan de helft.

Hoewel we merken dat Guayaquil beduidend duurder is dan de rest van Ecuador is alles voor onze begrippen nog erg goedkoop. Een half uur in de taxi kost zo ongeveer 1 a 2 dollar. Een uur in de bus kost 1$ (in/naar Guayaquil het dubbele). Een hoofdgerecht in een restaurant kost ongeveer 5 $, dat moesten we in Nederland ook maar weer eens invoeren!Stadsbussen zijn tot nog toe het leukste volgens ons, 15 cent voor de gewone bus (12 meter) en 25 cent voor de metrobus (18m gelede bus).

's Avonds zijn we op de Malecon geweest, de boulevard aan het water. Deze is erg gezellig ingericht met allerlei ijstentjes, speeltuintjes, bioscopen, bruggen en tunneltjes enz. De boulevard eindigt bij Las Peñas, een kleurige wijk op een berg. Deze is voorzien van een aantal trappen waarvan de treden genummerd zijn. Bovenaan stopt de nummering (bij 444) en kom je op een plein met een kerk en uitkijk toren die je gratis en voor niks ook nog kan beklimmen (nog meer treden ;). Het uitzicht over het nachtelijke Guayaquil was erg mooi (zie foto's). Bovenop hebben ze alles versierd met piraten spullen en er een soort van openlucht museum van gemaakt. Langs de trap vind je allerlei kroegen, huizen, disco's pleintjes enzo. We troffen nog een groep Capoeira dansers die een demo gaven, erg leuk om te zien. Op de terug weg was de boulevard inmiddels ook uitgebreid met muziekgroepjes.

Galapagos
Sinds een paar uur zijn we gearriveerd op de Galapagos. Het tijdsverschil is hier nog een uur groter (het is hier 7 uur vroeger). Tussen het vliegveld en het hostel zagen we een zeeleeuw, die wachtte ons op op de loopplank van de haven :-), een aantal reigers van heel dichtbij en een paar schildpadden in een weiland tussen de koeien. Ons hostel hier, georganiseerd door de duikschool, is prima in orde. Het uitzicht gaf ons krabben, zeeleeuwen, iguana´s en pelikanen. En al die beesten zijn helemaal niet bang. Je kunt tot op 10 cm naderen. Of mischien nog dichterbij, maar dat proberen we maar niet uit.
De komende dagen gaan we duiken, het materiaal is zojuist uitgezocht, en daarna 5 dagen dobberen op een boot (Angelique).

Tot de volgende keer!

Groetjes,
Berend en Angela

(Ecuador, Cuenca) Foto´s

Hoi Allemaal,

Omdat het niet helemaal duidelijk zichtbaar is:

Een link naar onze foto´s vind je onder het "Naar Zuid-Amerika" stukje, met onze foto links in beeld.

Je kunt natuurlijk ook gewoon hier klikken:
http://picasaweb.google.com/BPBerge

Groetjes,

Berend en Angela

(Ecuador, Riobamba) Wolken-Woud + Cotopaxi vulkaan + Duivelsneus

Hoi Allemaal,
Angela heeft het verhaal van de vorige keer afgemaakt hetgeen toen niet lukte omdat het internet cafe ging sluiten. We zijn toen terug naar ons hostel gegaan Residencia Santiago in Latacunga en hadden moeite om weer naar binnen te komen. Ze hadden zo'n groot ijzeren rolluik laten zakken met een deur er in en daar paste onze sleutel natuurlijk niet op. En ook op de bel geen reactie. Sta je dan, 's avonds om 22.00 al je spullen binnen en buiten begon het al behoorlijk fris te worden (zo'n 2800m hoogte). Niet veel later kwamen er nog drie jongens die hetzelfde probleem hadden en samen is het gelukt om met veel herrie de huisbewaarder naar buiten te lokken; konden we toch nog binnen slapen :)
Maar nu even terug in de tijd...

Mindo in het Wolken-Woud
Zoals Angela al schreef hebben we niet de 9 uur terug in de bus gekozen, maar 30 min in het vliegtuig naar Coca. Dit was dan wel 5x zo duur (50 dollar pp), maar zo kochten we wat extra tijd en konden we een D-tour maken naar Mindo wat erg mooi zou moeten zijn. We hadden een beetje genoeg van Quito en wilden toch liever natuur zien dan deze niet zo frisse stad. In Quito hebben we met onze reisgenoten uit de jungle een taxi gepakt naar een bushalte langs de weg waar beide bussen langs zouden komen (onze naar Mindo, hun bus naar Otavalo). De taxi was nog niet gestopt of de bus voor hen was er al, wij konden een 15 min later al mee. De bus is op zich al een avontuur...
Je moet je voorstellen dat je op de stoep staat en daar tientallen bussen voorbij komen. Op de bus werken hier een chauffeur en een conducteur (laten we het zo maar noemen). Deze laatste is meestal een jonge jongen die in de opening staat te schreeuwen waar de bus heen gaat; er uit springt om je tassen onderin te mikken terwijl jij instapt en dan de bus weer op springt voordat deze uit het zicht is. Ze rijden dus gewoon met de deuren open en je moet snel in/uitstappen want de bus stopt amper helemaal (behalve voor kleine kinderen). Tussen al die herrie van voorbijrasend verkeer moet je dan jouw bus vinden (riep hij nu Mindo???) Je roept een paar keer Mindo en als hij stopt dan had je de goede :)

Twee uur later waren we in Mindo dat in het Wolken-Woud ligt, waar het tempo vele malen lager ligt. Het is een dorpje met pickup trucks als taxis (moet wel vanwege de onverharde wegen) en de mensen zijn er erg vriendelijk. Waar de bus stopt boven aan de doorgaande weg stond een pickup truck te wachten en we werden aangesproken door een man die zich voorstelde en vroeg of we mee wilden. In het begin een beetje achterdochtig gingen we mee, maar het bleek dat de taxi pas zou vertrekken bij 5 personen of meer en ze dus blij waren dat wij mee wilden. Voor een halve dollar pp reden we zo', kwartier de berg af en onderweg kregen we allerlei informatie van de man die ons aansprak (wij dachten nog steeds dat hij ons iets wilde verkopen). Het bleek echter een enthousiaste dorpeling te zijn die ons de informatie uit zijn enthousiasme deelde met ons (wat een verschil met Quito!). We kwamen uit bij een hostal Caskaffesu genaamd. Een erg mooie locatie waar we na een drankje maar zijn gebleven om te slapen. Het wordt gerund door een Ecuadoriaans-Amerikaans koppel die ons erg welkom lieten voelen.

De reden om naar Mindo af te reizen was vooral omdat we geen zin meer hadden in Quito, maar meer interesse hadden in een iets natuurlijkere omgeving. Toen we lazen dat je in Mindo ook via de "zip lines" kon gaan was het oordeel geveld. Dat had ik altijd nog eens willen doen en Angela was er ook wel voor te vinden. 's ochtends hebben we allereerst de "Mariposario" (vlindertuin) bezocht, dat was erg leuk om te zien. Je zag daar alle stadia van rups tot vlinder; vlinders werden ter plekke "geboren"! Vervolgens hebben we een halve dag gewandeld langs allerlei mooie watervallen waar je terecht kon komen via de miniatuur kabelbaantje. Bergafwaarts kwamen we dan bij de zip lines... "Mindo Canopy Adventure". Je kreeg daar een tuigje om (net zoals bij abseilen) en dan werd je aan een kabel gehaakt en gaan met die banaan... Je vloog zo van de ene kant naar de overkant over lijnen van 50 tot 300 meter. In totaal hebben we zo 2500 meter afgelegd waar we een uurtje mee bezig waren. Op sommige lijnen mocht je kiezen uit normaal (zeg zittend), superman (kun je je vast iets bij voorstellen, of als mariposa (vlinder; hoofd naar beneden, voeten in de lucht). We hebben alles een keer geprobeerd natuurlijk en het is een aanrader :)'s Avonds zijn we naar het kikker concert geweest (concierto de ranas) waar ze allerlei kikkers lieten horen door ze te laten antwoorden op vooraf opgenomen kikkergezang (die de kikker waarschijnlijk zelf had ingezongen ;). Zo probeerden we de kikkers dan te spotten in het donker hetgeen soms lukte. Ook zagen we insekten en een stuk houd dat licht gaf in het donker. Geen Tsjernobil, maar micro-organismen die het hout doen vergaan en fluoriseren. 's Avonds hebben we onder genot van een pizza en een pilsener (zo heet de cerveza hier) nog lekker nagesproken over dit alles en Nederland-Ecuador vergeleken met twee mensen die ook op het kikker concert waren; een leuke afsluiter.

De volgende ochtend hebben we op ons gemak alles ingepakt en gevraagd hoe een charango (kleine gitaar) nu eigenlijk werkt. DE twee eigenaars bleken toen als musikant heel Europa, Canada en de VS doorgetrokken te hebben en gingen in op ons verzoek om een demonstratie :)Het was echt erg leuk en klonk geweldig, we hebben zelfs een CD gekocht toen bleek dat ze die hadden. Hun oorspronkelijke idee bleek een kroeg te zijn waar ze zouden spelen voor publiek, maar toen dat was uitgegroeid tot een cafe-restaurant-hostel hadden ze daar niet veel tijd meer voor helaas. De plannen zijn er nog altijd, en wij zijn van mening dat ze dat zeker moeten gaan doen!

Latacunga nabij Nationaal Park Cotopaxi
's Middags hebben we de bus gepakt en zijn doorgereden naar Latacunga onder het Cotopaxi Nationaal Park. Daar een toer geboekt en geslapen in Residencia Santiago (waar we deze post mee begonnen waren). Om 8:00 uur 's ochtends vertrok de tour naar Cotopaxi onder begeleiding van onze gids Luis. Hij zat al 18 jaar in het vak en wist enorm veel te vertellen. We hebben het vermoeden dat zijn Engels niet te best was, maar we kwamen er prima uit in het Spaans. Allereerst bezochten we drie markten in Saquisili op weg naar de vulkaan Cotopaxi. De markten (zeven!) zijn een keer per week (allemaal tegelijk) en dat was toevallig die dag (donderdag). Eigenlijk is het hele dorpje een grote markt. We hebben een kijkje genomen op de vee-markt, ambachtelijke markt en vismarkt. Elke beschrijving die ik nu zou geven doet alles teniet dus dat ga ik niet doen. Ik zal proberen een foto erbij te zetten dan kun je voor je zelf oordelen. Dingen die we te zien kregen waren vruchten waar we nooit van gehoord hadden, koeien, varkens, schapen, lama's, cuy (cavia), kippen enzovoort. Angela heeft er nog een portemonnaie en shawl gekocht en ik een hand-geschilderd lijstje (beetje de lokale bevolking ondersteunen). Uiteraard nog even op de foto met de maakster (schilderster? ;) en haar dochtertje; dat overigens erg blij was met de twee druifjes die wij haar gaven.

Vervolgens hebben we de grote rugzakken afgezet in het huis van onze gids en zijn een klein uur over een heerlijke hobbelweg gereden. Zonder 4wd had hij het zeker niet gered. Onderweg een museum bekeken en uitleg gekregen over de lokale planten en dieren (condor, vos, cara cara, bergkonijn en nog een paar). Vervolgens naar boven gereden waar onze 300 meter klim begon (van 4500m tot 4800m). We hebben er een uurtje over gedaan wat volgens de gids goed was. Hijzelf had het echter ook wel in 30 min gekund zei hij later toen ik er naar vroeg. In de berghut op 4800m hebben we onze lunch gegeten en een chocomelk gekocht. Chocola is goed ter voorkoming van hoogte ziekte en smaakte ook wel lekker op die frisse hoogtes. Het klimmen is aanzienlijk moeilijker dan op lagere hoogtes zoals we al wisten, maar nu weer eens opnieuw hebben ervaren. Wel is ons beider hoogte record aan diggelen... Na de lunch zijn we nog een stukje omhoog gelopen tot 4903m (fijn zo'n GPS :). Toen begon het steeds meer te regenen/sneeuwen en zijn we omgedraaid. We kwamen op dat stukje trouwens nog een vos (hier wolf genoemd) tegen. Een erg mooi beestje en niet eens zo heel erg bang. Verder hebben we alle dieren gezien die vooraf genoemd werden, behalve de condor. Die zal op een later moment nog aan bod moeten komen (hopelijk!). Op de terugweg hebben we nog 3 Columbiaanse lifters opgepikt die drijfnat waren van de regen. Onze tour ging via een meertje waar we nog zo'n 10 min konden rondkijken. Het druppelde nog een beetje de we spraken af dat de gids de drie jongens naar de camping zou brengen en wij even 10 min konden wandelen. Dat was het meest slechte idee ooit, want toen ze net weg waren begon het enorm te gieten :/ Dat hebben wij weer... Voordat hij terug was waren we natuurlijk behoorlijk doorweekt, maar goed, kan gebeuren. Nadat we onze rugzakken weer hadden opgehaald hebben we de bus gepakt en zijn tussen allemaal hoge bergen door naar Riobamba gereden.

Riobamba vertrekplaats van de trein naar `El nariz del diablo`In Riobamba hebben we ingecheckt in Hotel Tren Dorado (de gouden trein) en kaartjes proberen te regelen voor de trein naar "El nariz del diablo" (duivelsneus). Dit keer hadden we echter pech want de trein zat vol. Een alternatief is de bus naar Alausi en daar de trein alsnog proberen te nemen over het laatste stukje. Deze rijdt namelijk het hele stuk een keer, en dan nog drie keer het laatste, meest spectaculaire stuk. Daarvoor moeten we dan wel om 6.00 uur de bus hebben, dat betekent om 5:15 ontbijt... dat noemen ze dan vakantie :/

Tot zover voor vandaag, volgende keer meer !

Groetjes,
Berend & Angela

(Ecuador, Riobamba) Het vervolg...

Hoi allemaal,

Daar zijn we dan nog een keer, dit keer met het einde van het vorige verhaal :-).

Waar was ik gebleven...?
Oja, bij de muggen. Ja, muggen hebben we in de jungle genoeg gezien. Gelukkig is het aantal ontvangen muggenbulten te overzien. Verder zijn we in de jungle ook nog op bezoek geweest in het huis van onze locale gids. De goede man woont samen met zijn familie op een uur lopen (of een half uur kanoen) van de lodge vandaan en had ons uitgenodigd bij hem een kijkje te komen nemen. Hij had een behoorlijke hoeveelheid ruimte met planten in de tuin die we nog nooit eerder gezien hadden. Verder een aantal huisdieren (kippen, kuikentjes, hanen, twee varkens en twee aapjes) en 5 ¨gebouwen¨. Eentje voor de kippen, eentje voor de kuikentjes, eentje als woonkeuken waar ze soms ook slapen (je kunt het je voorstellen als een vloer op poten met een dak erboven), eentje als slaapvertrek en eentje als een soort van schuur. In die laatste bevond zich het enige elektrische apparaat: een koelkast op gas. En waar werd die koelkast voor gebruikt?!?!?! Voor bier! Zijn huis dient zo af en toe als een soort gemeenschapshuis waar iedereen van de community een biertje komt drinken... :-D

Aan het einde van ons jungle-avontuur (oom Jan: je broek heeft de uitdaging prima doorstaan!) moesten we dezelfde weg weer terug als die we gekomen waren; via het water. In de wederom 3 uur durende vaart hadden we genoeg tijd om na te denken over het nabije vervolg van onze reis. We vonden Quito allebei niet zo geweldig en hebben daarom gezocht naar een mogelijkheid om ¨het anders te doen¨. Hoe, dat lees je in de volgende blog!

Groetjes,
Angela & Berend

(Ecuador, Latacunga) Terug uit de jungle

Hallo allemaal!

Daar zijn we dan weer, terug in de bewoonde wereld!
Hierbij daarom weer een update om jullie te laten weten dat alles goed met ons gaat en om te vertellen wat we de afgelopen dagen gedaan hebben.

Allereerst natuurlijk de jungle trip. Vanaf Coca was het 3 uur varen, 10 minuten wandelen en 30 minuten kanoen om bij de lodge (Sani lodge) te komen. Vanuit de kano (we hoefden zelf niet te peddelen) zagen we al een kaaiman; een goed begin! In de lodge werd ons een eigen hut toegewezen en werden we in groepen verdeelt; samen met David (USA) en met Reinier & Reka (Nl&Hongarije, wonen in Keulen en werken voor het Max Planck instituut) zouden wij de jungle gaan verkennen. Het bleek een erg gezellige groep te zijn!
Middels een nachtwandeling, een hike, het beklimmen van een 35m hoge toren, het bezoeken van een clay lick en het bezoeken van het huis van onze locale gids, zijn we de jungle rondgegaan. We hebben tarantula´s, sprinkhanen, rupsen, torren, padden, wandelende takken, giftige wespen, een heel klein (30 cm) slangetje en heel veel supermooi gekleurde vogels (papagaaien, ara´s, parkieten, hoatzin´s, uilen, enzovoort) gezien. Oh, en muggen, veeeel muggen :-S.
.....................

O, we krijgen net te horen dat het internetcafe dicht gaat. En het was de enige die we konden vinden die nog open was, dus ergens anders verder typen is geen optie.

Morgen gaan we een dag (natuurlijk onder professionele begeleiding) wandelen op de Cotopaxi vulkaan (tot een hoogte van max 5000m) en daarna doorreizen naar Riobamba vanwaar we een dag later heel vroeg op de bekende trein stappen die over de ¨Narriz del diablo (neus van de duivel)¨ rijdt. Daarna hebben we als het goed is weer tijd om ergens een computer te zoeken en wat te typen. Jullie houden onze verhalen en een aantal bijbehorende foto´s tegoed!!!

Groetjes
en tot gauw!

Berend & Angela

(Ecuador, Coca) Bijna in de jungle

Hoi allemaal,

Buiten verwachting, hier toch nog een blog voordat we echt de jungle in gaan. We zijn gisterenavond om 21 uur met de nachtbus naar Coca vertrokken, waar we vanochtend om 6 uur (behoorlijk gaar) aankwamen. We worden hier om 12 uur vanuit een superdeluxe hotel opgehaald en dan gaat de jungle-trip echt beginnen! Coca ligt eigenlijk al midden in de jungle, er zijn hier in de parkjes/tuinen dan ook al verschillende dieren te vinden. Zo zagen we inderdaad al apen :-), maar ook papagaaien, tucans, capibara´s (je weet wel mam, neefjes van die van Burgers Zoo) en een schildpad.

Gisteren waren we al heel vroeg wakker (5:45 uur) na een nacht niet zo heel geweldig geslapen te hebben. Voor mij was het goed te voelen dat we op een hoogte zaten die we niet gewend zijn (Quito ligt op 2700 m), maar Berend had er niet zo´n last van. Na een prima ontbijt in ons even zo prima hostel, hebben we de dag in en rondom Quito doorgebracht. Zo zijn we naar het monument ¨Mitad del Mundo¨ geweest, wat precies de evenaar zou moeten aanduiden. Dat doet het echter niet, leerden wij van een gids bij de echte Equator. Hij vertelde dat de Fransen hadden bepaald dat de equator was op de plek waar nu het monument staat, later werd echter via GPS bepaald dat dat toch net niet helemaal klopte. Berend heeft zijn GPS goed van pas laten komen en heeft de echte equator als waypoint opgeslagen. Het monument en de stad die daar speciaal voor toeristen omheen gebouwd was, viel ons flink tegen. Maar daar waar de echte equator lag, was het ontzettend leuk vertoeven. We hebben daar trouwens een kolibri van heel dicht bij gezien en op de foto kunnen zetten, echt gaaf!
De busrit ernaar toe kostte ons bijna 2 uur, maar was een beleving op zich. Voor 40 dollarcent (nog geen 30 eurocent) per persoon stonden we tussen de locals gepropt. Goed op de tas letten en verder gewoon genieten van al die mensen die veel kleiner zijn dan wij. En ook veel bruiner trouwens :-). Op de terugweg maakten we kennis met een Amerikaan die ons liet kennis maken met een vrucht die hier te koop is: de naranjarisa (zo klonk het tenminste). Heel raar: een harde oranje schil die je kon ¨kraken¨ om vervolgens in het midden een heleboel glibberige eetbare ¨pitjes¨ aan te treffen. Ach ja, hebben we dat ook weer eens meegemaakt! En het was nog lekker ook!

Nu dus in Coca. De regen is net weer opgehouden en het is hier een stuk warmer dan het in Quito was. We hebben de temperatuur in de bus vannacht zien oplopen van 17 tot 30 graden! De eerste malaria tabletten zijn naar binnen gewerkt en de muggen nog niet gespot. Maar dat zal niet lang meer duren!

Hiermee maken we graag een einde aan dit verhaal. Leuk om al jullie reacties te lezen, fijn om te weten dat jullie met ons meeleven!

Liefs,
Berend & Angela

(Ecuador, Quito) Geland in Zuid-Amerika

Hoi Allemaal,

hierbij even een kort berichtje om te laten weten dat de reis goed is verlopen. Na een lange zit in het vliegtuig na heel erg vroeg (3 uur) opgestaan te hebben zitten we nu in Quito in ons hostel. Morgen gaan we op pad richting de jungle, vanwaar we een dag of 5 niks van ons kunnen laten horen. Daarom nu alvast dit korte berichtje :=)

Op dit moment hebben we helaas geen bereik met onze gsm dus het zal even bij mailen en bloggen blijven. Hier is het nu 20:30 op 12 november, bij jullie een dagje later 2:30 op 13 november (Voor de niet wiskundigen: het is hier 6 uur vroeger).

Groetjes en weltrusten,

Berend en Angela

Het aftellen is bijna ten einde, nog 10 dagen!

Het begin van onze reis komt in zicht. Nog maar 10 dagen te gaan en dan zitten we al in het vliegtuig. Momenteel zijn we nog druk bezig met van alles behalve onze reis. Berend is nog heel druk met de laatste fase van zijn afstuderen, ikzelf heb volgende week mijn laatste werkweek en ben nog bezig met mijn (3e) cursus Spaans.

Ondanks de drukte begint het nu toch al een beetje te kriebelen. Ik ben dit weekend begonnen met nadenken over wat ik allemaal ga meenemen (en vooral wat ik allemaal niet ga/kan meenemen!) en dat valt nog niet zo mee. Alles moet in 1 rugzak mee te nemen zijn en omdat de temperatuur verschillen waaraan we zullen worden blootgesteld nogal groot zijn, moeten we "slim pakken". Niks geen elegante kleding, alles moet functioneel zijn! Ook wel weer makkelijk, want hoe minder ik heb om uit te kiezen, hoe minder tijd het me iedere dag zal kosten om uit te kiezen wat ik aan ga doen :-)!

De benodigde vaccinaties (Hepatitis A, Gele koorts, Buiktyfus en DTP), tabletten (malaria) en zonnebrandcreme (factor 50, speciaal voor mij) hebben we inmiddels gehaald en we hebben onszelf ingelezen in wat we vooral beter niet kunnen doen of eten. Hopelijk is dat alles afdoende om tijdens onze reis niet ernstig ziek te worden. Ik moet zeggen dat dat, samen met het verliezen van onze rugzakken, mijn grootste zorg is. Gelukkig overheerst nog steeds het gevoel van lekker op vakantie mogen en 3 maanden lang niks moeten!

Met dat in mijn achterhoofd ga ik dit weekend afsluiten met het maken van mijn Spaanse huiswerk voor deze week.

De groeten en "hasta la proxima noticia" (tot het volgende bericht)!
Angela

Het aftellen is begonnen, Nog 88 dagen

12 November 2008 gaat het gebeuren, dan vertrekken Angela en ik voor 3 maanden richting zuidamerika. We beginnen in Quito (Ecuador) en eindigen in Buenos Aires (Argentinie) op 5 februari 2009. Tussendoor hebben we nog wel een enkele activiteit geboekt, maar het meeste ligt nog open en bekijken we wel als we daar zijn. Hieronder staat de geplande route.

We hebben ideeen en wensen genoeg, maar we zien daar wel wat we waar kunnen maken Op deze pagina zullen we alles zo'n beetje bij proberen te houden als we daar zijn en we zullen ook wel wat foto's online zetten indien mogelijk. Zodra dat lukt, zullen we op deze site ook een link daar naar toe plaatsen indien nodig!In de aanloop er naar toe zullen we nog wel wat extra's erbij zetten, maar voor nu laat ik het even hierbij!Fijn dat je mee wilt lezen, we hopen je regelmatig terug te zien tijdens onze reis!

Groetjes,

Angela en Berend

De geplande route (Quito naar Buenos Aires)

Grotere kaart weergeven