(Bolivia, La Paz) Cusco, Machu Picchu, Puno en Copacabana

Hoi Allemaal,

Eigenlijk hadden we al eerder een berichtje achter willen laten, maar we hebben tot nu toe geen internet beschikbaar gehad. Hopelijk is niemand van jullie ongerust geweest!!

Even terug in de tijd...

Cusco + Inca jungle
De nachtbus naar Cusco is best goed bevallen, het was een behoorlijk luxe bus met ruime stoelen en goed zicht (we zaten bovenin EN vooraan). 's Ochtends vroeg meteen naar het hostel van onze keuze gegaan en daar de spullen afgegooid. Vervolgens zijn we met Michiel, een KLM-piloot die met dezelfde bus mee was gekomen, naar het Plaza de Armas gegaan voor een ontbijt. Heerlijk in het zonnetje op een balkonnetje gegeten en toen op zoek gegaan naar een leuke tour tot aan Machu Picchu. Die hebben we gevonden en de volgende ochtend ging onze trip van vier dagen van start.

's Ochtends begon het meteen goed, we werden een uur te laat opgehaald (niet 7:00, maar 8:00u), maar ach, het is natuurlijk Zuid-Amerika en de bus vertrekt vast ook te laat. Dit bleek ook zo gelukkig (hadden we best wat meer uit kunnen slapen :/). Onderweg werden we voorzien van een bekertje met bonensap (we zijn er nog niet uit of het nu wel of niet lekker is) en een snack (cake met aardbeienvulling) en zo'n vier uur later kwamen we aan in Alfamayo.
Daar werden wij en een aantal mountainbikes de bus uitgeladen en mochten we beginnen aan onze boxed-lunch. Die zakjes met etenswaren die ze je dan meegeven zijn vaak een stuk beter dan de standaard ontbijtjes die je hier krijgt, zo ook dit keer. Terwijl wij lekker genoten van alle etenswaren, waren onze twee gidsen hard aan het werk om alle mountainbikes weer van wielen te voorzien en klaar te maken voor de afdaling. Deze zou zo'n 4 tot 6 uur gaan duren.
Onze groepsgenoten gingen snel van start, maar wij deden het iets rustiger aan. Helaas had Berend al na een kwartier een lekke band te pakken en toen was het wachten op de gidsen die ons als een soort veeg-ploeg achterna zouden komen. Waarschijnlijk hebben ze ook eerst lekker gelunched want dat duurde even, maar toen ze er eenmaal waren werd Berend´s fiets verruild en mochten wij verder. Intussen zouden zij de boel wel fixen (wat een luxe; maar goed, wij hadden dan ook niks aan pomp oid meegekregen). Na grotendeels afgedaald te hebben met af een toe een stijginkje als afwisseling en een korte pauze tussendoor, kwamen we zo'n 3,5 uur later aan in Santa Maria, de eindbestemming voor die dag. Dit was dus een stuk sneller dan de planning, maar we begrepen later dat slechts een lekke band toch wel erg weinig was, normaal ging er meer tijd in het plakken zitten :).

De volgende ochtend was het de dag van het vele wandelen. 6:00 uur op, 6:30 ontbijt (het beste ontbijt tot nu toe in Zuid-Amerika met lekkere broodjes, vers fruitsap, verse fruitsalade en pannenkoeken met banaan en chocolade) en 7:00 uur aan de wandel. Het was een flinke wandeling, van 2 uur vlak (zoals ze dat hier dan noemen) en daarna 3 uur stijgen. Dit was een behoorlijke klim en iedereen was dan ook blij toen we bij de rustplaats aankwamen. Dit was een boerderijtje op de weg naar boven, helemaal ingericht op de passanten, met hangmatten, fonteintje, neusbeertje, aapje, kat, honden, eenden, cavias en kippen. Het neusbeertje en het aapje zaten aan een touwtje en waren bedoeld om de toeristen blij te maken. Wij zien ze toch liever in de vrije natuur.
Na een uur rusten, drinken en luieren zijn we doorgelopen over het inca pad totdat we het hoogste punt bereikt hadden en vervolgens zijn we afgedaald tussen de koffie, coca en nog vele andere planten naar de lunch plek. Ook daar hadden ze weer hangmatten, maar vooral ook een grote boomgaard met limoenen, mangos, bananen, koffie, cacao, enz, enz. Daar mochten we naar believen plukken. Na het plukken was de lunch geserveerd en na nog even lekker luieren was het tijd voor het laatste stuk. Nog zo'n 3 tot 4 uur vlak (hun definitie van vlak is nog steeds niet gelijk aan onze definitie van vlak) langs een riviertje lopen. Op zo'n drie kwart kwamen we nog een brug tegen die openlag. Men was hard aan het werk om alles weer dicht te maken. Met vereende krachten hebben we geholpen planken aan te dragen totdat we konden oversteken en verder konden tot aan de kabelbaan. Daar 2 aan 2 over gestoken (alles op eigen handkracht aangedreven natuurlijk) en het laatste half uurtje tot aan de thermale baden gelopen. Toen was het eindelijk tijd voor een plons in het heerlijk hete water... Puur natuur, komt geen verwarming aan te pas daar. Wel sandflies (of zoals ze ze hier noemen: kleine muggen), maar daar hadden we weinig last van dachten we. We hadden met onze Nieuw-Zeeland ervaringen beter moeten weten...
Het laatste stukje met zijn allen in een te kleine collectivo gepropt naar het centrum van het dorpje (Santa Teresa) gereden en bij het hostel afgezet. Na het diner was het vrij snel naar bed.

Om er 's ochtends achter te komen dat de sandflies bij de thermale baden de tijd van hun leven gehad hadden. We zaten (en zitten nog steeds) helemaal onder de bulten! Deze derde dag stond er weer een uurtje of 6 lopen op het programma. Het eerste deel werd echter vervangen door een stuk in een andere collectivo, dit keer met nog 3 mensen extra. De twee gidsen mochten op het dak mee (buiten het oog van de politie dan). Stel je voor: over een hobbelweg, zonder asfalt met een hoop keien en gaten en dan over een bergpas. Op de rechte stukken had de chauffeur er ook nog eens plezier in om lekker te slingeren. Wij waren blij dat wij niet bovenop zaten in ieder geval :).
Boven op de berg begon het wandeldeel van die dag en dat viel uiteindelijk toch wel tegen. Het was redelijk vlak allemaal, maar alleen maar over het spoor van de trein daar. De bielzen liggen daar zeer onregelmatig dus je bent continu aan het opletten waar je je voeten neerzet. En als je naast de bielzen of het spoor loopt, zakken je voeten steeds weg in de net iets te grote kiezels (vooral fijn als de blaren nog niet helemaal weg zijn!). De zware klim van de dag ervoor was bijna prettiger :/.
Na een lange tocht met een korte picknick en iets verder nog een plons in een bergriviertje kwamen we eindelijk aan in Aguas Calientes, ook wel Machu Picchu dorp genoemd. Iedereen werd weer gesplitst over verschillende hostels en wij mochten natuurlijk in het hostel boven op de berg slapen... Het was wel een erg net hostel dus dat was dan wel weer positief. 's Avonds als afwisseling eindelijk eens een keer geen aspergesoep en alpaca biefstuk, maar mexicaanse burritos, quesedillas en tacos :).

Machu Picchu
De vierde dag was het nog vroeger opstaan, 4:30 op, 5:00 uur naar beneden en om 5:30 met de eerste bus omhoog naar Machu Picchu (MP vanaf nu). Boven was het even wachten totdat het openging, maar dan mochten we toch binnen. Helaas liet onze MP-gids dit keer bijna een uur op zich wachten. Toen hij er eenmaal was bleek hij gelukkig wel goed te kunnen vertellen en op alle vragen had hij een antwoord, dus dat maakte het wachten dan toch weer waard. Na een rondleiding van zo'n 2 uur mochten we zelfstandig MP gaan bekijken. Angela, Ruben (een spanjaard uit onze groep) en ik zijn de MP-berg gaan beklimmen. MP heeft eigenlijk drie mogelijke beklimmingen: Huayna Picchu (jonge berg; 2700m), Machu Picchu (oude berg; 3000m) en Intipunku (zonne-poort; 2700m). Het dorp MP ligt op 2500m. Na een klim van 1 uur en 50 min kwamen we boven op de top en een uur lang waren we de enige drie daarboven. We hebben lekker ontbeten/geluncht en een hoop foto's gemaakt. Daarna zijn we weer aan de afdaling begonnen.
We zijn daarna met zijn tweeen nog naar de zonnepoort gelopen (weer een 20 min omhoog). De bewaker daar vertelde dat het leuk was om een stukje van het inka pad te volgen tot aan het uitkijkpunt, zo'n 15 min verder. We hebben dat gedaan en kregen even een blik op het pad dat we de dag ervoor gelopen hadden, hetgeen trouwens ook vanaf de top van MP berg te zien was. Hoe dan ook, we kunnen nu in ieder geval ook zeggen dat we over HET inca pad MP zijn binnengekomen. En Marloes&Yuri en Leo&Christien, we weten nu hoe de laatste minuten van jullie zware tocht eruit hebben gezien! Wat een machtig mooie eerste aanblik van MP zeg!
Na ook deze korte klim en weer afdaling, was het tijd om terug te keren naar Aguas Calientes om met de trein (tot Ollantatambo) en de bus weer terug te keren naar Cusco.
In Cusco, waar we ´s avonds laat bekaf aankwamen, hebben we weer geslapen in hetzelfde hostel waar gelukkig onze spullen nog lagen en heel luxe onze was voor ons gedaan was (op aanvraag natuurlijk). De volgende ochtend stond om 7 uur een taxi voor ons klaar die ons naar het busstation bracht waar we onze tocht naar Puno zijn begonnen.

Puno
De rit naar Puno was met een touristenbus die onderweg bij verschillende interessante bezienswaardigheden stopte. Zo zagen we een hele oude kerk, een aantal inca-ruines en een museum. Ook zagen we hoe de mensen hier ¨bakstenen¨ maken en hoe ze daarmee hun huizen bouwen. We hebben een paar mooie foto´s voor je gemaakt papa (Adriaan)! De omgeving tussen deze twee plaatsen was overigens zowiezo een bezienswaardigheid op zich: prachtig!

Aangekomen in Puno stond de eigenaar van ons nieuwe hostel (aangeraden en geboekt door het hostel in Cusco) al op ons te wachten. Een hele aardig man met een prachtig hostel, waarvan de naam ¨jouw huis¨ betekent. We hebben wat te eten gezocht in een echt local-kiphuis (lekker kluiven voor Angela!) en een tour geboekt om de Uros eilanden te bekijken.

De volgende dag, gisteren, zijn we in de ochtend naar de Uros eilanden geweest. In eerste instantie waren ze ons vergeten op te halen, maar zoals altijd alles weer goed komt, kwam ook dit op zijn pootjes terecht. Met een andere boot en via een ander eiland (gelukkig hebben ze zelf op de eilanden bereik op hun mobiele telefoons!) kwamen we uiteindelijk bij de juiste groep terecht. Het was erg leuk om de rieteilanden te bekijken en om daar zelf bovenop te staan. Berend had het natuurlijk al eens gedaan, voor Angela was het allemaal nieuw.
Een groot nadeel vonden we wel dat het erg commercieel is allemaal. De bewoners van ieder eilandje hebben een kraampje voor hun huisje staan en proberen er alles aan te doen om je iets te verkopen. We konden het niet over ons hart verkrijgen om helemaal niks aan te schaffen en hebben uiteindelijk een mooi kralenkettinkje gekocht. Ook zagen we daar de school. Heel grappig, want die drijft los aan een touw dat verbonden is met een van de eilandjes. Pas als het tijd is voor de kinderen om naar school te gaan, wordt hij ¨binnengehaald¨ (de school dus) en mogen de kinderen ¨instappen¨. Heel grappig.

Copacabana, Bolivia
Na ons bliksembezoek aan de eilandjes, zijn we op de bus gestapt naar Copacabana, Bolivia. Bij de grensovergang moesten we de bus uit om te voet een ¨uit¨stempel van Peru en een ¨in¨stempel van Bolivia te halen in de politiekantoortjes aldaar, waarna we dezelfde bus weer in mochten stappen om onze reis te vervolgen.
Aangekomen in Copacabana hadden we wat moeite om een hostel te vinden. Uiteindelijk zijn we voor 15 bolivianos per persoon (2 US dollars en ongeveer 1,5 euro) blijven slapen op een 7-persoons dorm room die we voor ons samen hadden.
We hebben geld gewisseld, pinnen ging daar niet, en een busticket geboekt om naar La Paz te gaan. Verder hebben we ontzettend lekker gegeten: (vegatarische) lasagna en een chocolade fondue als toetje! En dat alles voor 150 bolivianos (ongeveer 16 euro)! Dat is natuurlijk ontzettend luxe en duur voor de mensen hier, maar voor ons prima te betalen.

La Paz
Na een nacht in Copacabana (en een restaurant dat speciaal voor ons een half uur eerder open ging om ontbijt te serveren) zijn we vandaag rond half 12 in La Paz aangekomen. De busreis verliep niet zo goed: Berend heeft een paar keer moeten overgeven. We besloten daarom tijdens de reis om niet volgens plan meteen door te vliegen naar de pampa´s in Rurrenabaque, maar om toch in La Paz te gaan overnachten.
Aangekomen in LaPaz checkte de vreemdelingenpolitie eerst de taxi die wij uit hadden gekozen en legden ze de chauffeur ervan nogmaals uit waar wij precies heen wilden, voordat we erin mochten stappen. Dat geeft aan de ene kant natuurlijk een veilig gevoel, maar aan de andere kant ook weer helemaal niet. De taxi zette ons voor de afgesproken prijs netjes af voor het hostel (hoe kon hij ook anders, al zijn gegevens zijn bekend bij de politie!) en in het hostel werden we verwelkomd door een supervriendelijke oude dame die ons ervan verzekerde dat we haar hostel vooral als ons thuis moesten zien zolang we er zouden verblijven. Leuk!

In onze kamer aangekomen, is Berend meteen op bed gaan liggen, waar hij nu nog steeds ligt. Na wat voor de tv te hebben gehangen (Engels gesproken, Spaans ondertiteld; handig!) had ik besloten op zoek te gaan naar een internetcafe, zodat we eindelijk weer wat aan ons thuisfront kunnen laten weten!

Dus, bij deze! Alles gaat goed met ons, nou ja, bijna alles dan. Hopelijk is Berend na een paar uurtjes slaap weer opgeknapt!

Hiermee sluit ik dit bericht af. Leuk dat jullie met ons meelezen/leven!

Groetjes en tot de volgende blog!
Berend & Angela

Ps: Wij willen bij deze de mensen die in de kerstvakantie op skivakantie gaan, een hele fijne tijd toewensen!!! (En Peter: geniet er maar lekker van, volgend jaar gaat het vast nog een stuk soepeler!!!)