(Bolivia, Sucre) Potosi & Fijne Feestdagen

Hoi allemaal,

het is gelukt hoor! Geheel volgens plan met slechts een half uur vertraging is het vliegtuig vertrokken van Rurrenabaque naar La Paz met ons er in! Het blijft een geweldige belevenis zo'n betrekkelijk klein vliegtuigje (max 17 personen) op een grasmat/stuk landbouwgrond dat ze hier vliegveld noemen. Zie de foto's voor een indruk. Het enige dat gecontroleerd wordt is de grote rugzak voor een indicatie van het gewicht (max 20 kg). Verder kun je alles meenemen wat je wilt want rontgen apparatuur en dergelijke hebben ze niet. Ook vreemd dat het vliegtuig begint op zo'n 200m boven zeeniveau, dan enorm veel stijgt en amper hoeft te dalen om te landen (La Paz ligt op bijna 4000m). Het grootste verschil van allemaal is de klimaatverandering... van 40graden in een klein uur naar 15 graden is toch wel even wennen.

Toen we eenmaal alle broekspijpen aangeritst hadden en sandalen voor bergschoenen hadden verruild zijn we naar het busstation gegaan en hebben tickets gekocht naar Potosi. 20:30 vertrekken en de volgende ochtend om 6:00 uur aankomen. Bij het verlaten (te voet) van het busstation begon het enorm te regenen en hebben we snel een restaurantje opgezocht om te gaan lunchen. Voor 8 bolivianos (bijna een euro) een salade, gevolgd door een soep en een hoofdgerecht gegeten; en niet alles opkunnen omdat het veel te veel is... Dat was toch wel het goedkoopste eten tot nu toe. 's Middags hebben we de tijd gedood met internetten (Wifi in de Burger King ;) en als avondeten hebben we gegeten in restaurant Vienna... een grote schnitzel voor Berend en pasta-parmaham-met-champignons voor Angela.

De busreis ('s nachts) was niet zo best dit keer, allebei niet al te best geslapen (veel herrie in de bus) en in Potosi hebben we een hostal opgezocht. De stad sliep nog helemaal om 7:00 uur 's ochtends, een grote tegenstelling tot alle andere steden tot nu toe waar alles om 5:00 uur 's ochtends al volop leeft. Het hostal was gelukkig open en we konden daar zelfs nog mee op een tour naar de mijnen om 9:00 uur. Tot die tijd hebben we ontbijt gezocht in de stand, maar niet gevonden (wat een tegenstelling tot eerdere ervaringen!). Toen maar wat broodjes gekocht bij een lief vrouwtje en wat bananen op een klein marktje dat inmiddels wel was geopend. De stad begon zo tegen 9:00 uur toch te ontwaken.

Om 9:00 uur werden we opgepikt voor de tour naar de mijnen en werden we eerst in een klein huisje in mijnwerkers-kleding gehesen. Vervolgens werden we bij een winkeltje gedropt waar we uitleg kregen over het mijnwerkers leven en waar we vervolgens de noodzakelijke cocabladeren, alcohol (95% drinkbaar), drankjes en natuurlijk het belangrijkste "dynamiet" konden kopen. Het was bedoeld als gifts voor de mijnwerkers in ruil voor het binnenmogen in de mijnen (en om ze blij te houden met die toeristen die het werk ophouden). Voordat we de mijn echt binnengingen mocht mijn persoonlijk gekochte stukje dynamiet nog even het luchtruim gaan verkennen... Eindelijk een keer echt dynamiet de lucht in zien vliegen :) [Happy Berend]

In de mijnen was het voor ons al enigszins afzien; het was er laag (er kon af en toe net een wagonnetje onderdoor), benauwd, nat, heet en er hing veel stof in de lucht. We waren ook blij met onze helmen want anders hadden we toch meermalen ons hoofd gestoten. Gelukkig hoefden wij er niet voor een paar euro per dag te werken zeg!

Het bleef eigenlijk maar regenen in Potosi en we hadden niet veel zin om daar veel langer te blijven. We zijn daarom naar de bus terminal gegaan en hebben daar de bus naar Sucre genomen. Rond 18:00 uur waren we in Sucre en hebben daar HI Hostel Sucre opgezocht. Ze hadden nog maar een kamertje vrij en dat hebben we genomen. Later bleek het een klein kamertje met stapelbed te zijn, maar goed. We hadden geen zin om weer iets anders te gaan zoeken, hoewel het voor de begrippen hier best duur is. We blijven hier toch maar even hangen voor de Kerst en de 26e nemen we wel de bus weer, dit keer naar Uyuni voor een tour over de zoutvlakte. 's Avonds hebben we gegeten met een Argentijn die we in het hostel leerden kennen, hetgeen erg gezellig was. Daarna op tijd naar bed gegaan.

Vandaag hebben we lekker uitgeslapen en daarna ontbeten met zijn drieen. Nu zitten we in een internetcafe om alles weer eens online te zetten :=)

Via deze weg wensen we iedereen fijne feestdagen doormiddel van dit kaartje gemaakt in Rurrenabaque:

Groetjes,

Berend en Angela