(Ecuador, Riobamba) Wolken-Woud + Cotopaxi vulkaan + Duivelsneus

Hoi Allemaal,
Angela heeft het verhaal van de vorige keer afgemaakt hetgeen toen niet lukte omdat het internet cafe ging sluiten. We zijn toen terug naar ons hostel gegaan Residencia Santiago in Latacunga en hadden moeite om weer naar binnen te komen. Ze hadden zo'n groot ijzeren rolluik laten zakken met een deur er in en daar paste onze sleutel natuurlijk niet op. En ook op de bel geen reactie. Sta je dan, 's avonds om 22.00 al je spullen binnen en buiten begon het al behoorlijk fris te worden (zo'n 2800m hoogte). Niet veel later kwamen er nog drie jongens die hetzelfde probleem hadden en samen is het gelukt om met veel herrie de huisbewaarder naar buiten te lokken; konden we toch nog binnen slapen :)
Maar nu even terug in de tijd...

Mindo in het Wolken-Woud
Zoals Angela al schreef hebben we niet de 9 uur terug in de bus gekozen, maar 30 min in het vliegtuig naar Coca. Dit was dan wel 5x zo duur (50 dollar pp), maar zo kochten we wat extra tijd en konden we een D-tour maken naar Mindo wat erg mooi zou moeten zijn. We hadden een beetje genoeg van Quito en wilden toch liever natuur zien dan deze niet zo frisse stad. In Quito hebben we met onze reisgenoten uit de jungle een taxi gepakt naar een bushalte langs de weg waar beide bussen langs zouden komen (onze naar Mindo, hun bus naar Otavalo). De taxi was nog niet gestopt of de bus voor hen was er al, wij konden een 15 min later al mee. De bus is op zich al een avontuur...
Je moet je voorstellen dat je op de stoep staat en daar tientallen bussen voorbij komen. Op de bus werken hier een chauffeur en een conducteur (laten we het zo maar noemen). Deze laatste is meestal een jonge jongen die in de opening staat te schreeuwen waar de bus heen gaat; er uit springt om je tassen onderin te mikken terwijl jij instapt en dan de bus weer op springt voordat deze uit het zicht is. Ze rijden dus gewoon met de deuren open en je moet snel in/uitstappen want de bus stopt amper helemaal (behalve voor kleine kinderen). Tussen al die herrie van voorbijrasend verkeer moet je dan jouw bus vinden (riep hij nu Mindo???) Je roept een paar keer Mindo en als hij stopt dan had je de goede :)

Twee uur later waren we in Mindo dat in het Wolken-Woud ligt, waar het tempo vele malen lager ligt. Het is een dorpje met pickup trucks als taxis (moet wel vanwege de onverharde wegen) en de mensen zijn er erg vriendelijk. Waar de bus stopt boven aan de doorgaande weg stond een pickup truck te wachten en we werden aangesproken door een man die zich voorstelde en vroeg of we mee wilden. In het begin een beetje achterdochtig gingen we mee, maar het bleek dat de taxi pas zou vertrekken bij 5 personen of meer en ze dus blij waren dat wij mee wilden. Voor een halve dollar pp reden we zo', kwartier de berg af en onderweg kregen we allerlei informatie van de man die ons aansprak (wij dachten nog steeds dat hij ons iets wilde verkopen). Het bleek echter een enthousiaste dorpeling te zijn die ons de informatie uit zijn enthousiasme deelde met ons (wat een verschil met Quito!). We kwamen uit bij een hostal Caskaffesu genaamd. Een erg mooie locatie waar we na een drankje maar zijn gebleven om te slapen. Het wordt gerund door een Ecuadoriaans-Amerikaans koppel die ons erg welkom lieten voelen.

De reden om naar Mindo af te reizen was vooral omdat we geen zin meer hadden in Quito, maar meer interesse hadden in een iets natuurlijkere omgeving. Toen we lazen dat je in Mindo ook via de "zip lines" kon gaan was het oordeel geveld. Dat had ik altijd nog eens willen doen en Angela was er ook wel voor te vinden. 's ochtends hebben we allereerst de "Mariposario" (vlindertuin) bezocht, dat was erg leuk om te zien. Je zag daar alle stadia van rups tot vlinder; vlinders werden ter plekke "geboren"! Vervolgens hebben we een halve dag gewandeld langs allerlei mooie watervallen waar je terecht kon komen via de miniatuur kabelbaantje. Bergafwaarts kwamen we dan bij de zip lines... "Mindo Canopy Adventure". Je kreeg daar een tuigje om (net zoals bij abseilen) en dan werd je aan een kabel gehaakt en gaan met die banaan... Je vloog zo van de ene kant naar de overkant over lijnen van 50 tot 300 meter. In totaal hebben we zo 2500 meter afgelegd waar we een uurtje mee bezig waren. Op sommige lijnen mocht je kiezen uit normaal (zeg zittend), superman (kun je je vast iets bij voorstellen, of als mariposa (vlinder; hoofd naar beneden, voeten in de lucht). We hebben alles een keer geprobeerd natuurlijk en het is een aanrader :)'s Avonds zijn we naar het kikker concert geweest (concierto de ranas) waar ze allerlei kikkers lieten horen door ze te laten antwoorden op vooraf opgenomen kikkergezang (die de kikker waarschijnlijk zelf had ingezongen ;). Zo probeerden we de kikkers dan te spotten in het donker hetgeen soms lukte. Ook zagen we insekten en een stuk houd dat licht gaf in het donker. Geen Tsjernobil, maar micro-organismen die het hout doen vergaan en fluoriseren. 's Avonds hebben we onder genot van een pizza en een pilsener (zo heet de cerveza hier) nog lekker nagesproken over dit alles en Nederland-Ecuador vergeleken met twee mensen die ook op het kikker concert waren; een leuke afsluiter.

De volgende ochtend hebben we op ons gemak alles ingepakt en gevraagd hoe een charango (kleine gitaar) nu eigenlijk werkt. DE twee eigenaars bleken toen als musikant heel Europa, Canada en de VS doorgetrokken te hebben en gingen in op ons verzoek om een demonstratie :)Het was echt erg leuk en klonk geweldig, we hebben zelfs een CD gekocht toen bleek dat ze die hadden. Hun oorspronkelijke idee bleek een kroeg te zijn waar ze zouden spelen voor publiek, maar toen dat was uitgegroeid tot een cafe-restaurant-hostel hadden ze daar niet veel tijd meer voor helaas. De plannen zijn er nog altijd, en wij zijn van mening dat ze dat zeker moeten gaan doen!

Latacunga nabij Nationaal Park Cotopaxi
's Middags hebben we de bus gepakt en zijn doorgereden naar Latacunga onder het Cotopaxi Nationaal Park. Daar een toer geboekt en geslapen in Residencia Santiago (waar we deze post mee begonnen waren). Om 8:00 uur 's ochtends vertrok de tour naar Cotopaxi onder begeleiding van onze gids Luis. Hij zat al 18 jaar in het vak en wist enorm veel te vertellen. We hebben het vermoeden dat zijn Engels niet te best was, maar we kwamen er prima uit in het Spaans. Allereerst bezochten we drie markten in Saquisili op weg naar de vulkaan Cotopaxi. De markten (zeven!) zijn een keer per week (allemaal tegelijk) en dat was toevallig die dag (donderdag). Eigenlijk is het hele dorpje een grote markt. We hebben een kijkje genomen op de vee-markt, ambachtelijke markt en vismarkt. Elke beschrijving die ik nu zou geven doet alles teniet dus dat ga ik niet doen. Ik zal proberen een foto erbij te zetten dan kun je voor je zelf oordelen. Dingen die we te zien kregen waren vruchten waar we nooit van gehoord hadden, koeien, varkens, schapen, lama's, cuy (cavia), kippen enzovoort. Angela heeft er nog een portemonnaie en shawl gekocht en ik een hand-geschilderd lijstje (beetje de lokale bevolking ondersteunen). Uiteraard nog even op de foto met de maakster (schilderster? ;) en haar dochtertje; dat overigens erg blij was met de twee druifjes die wij haar gaven.

Vervolgens hebben we de grote rugzakken afgezet in het huis van onze gids en zijn een klein uur over een heerlijke hobbelweg gereden. Zonder 4wd had hij het zeker niet gered. Onderweg een museum bekeken en uitleg gekregen over de lokale planten en dieren (condor, vos, cara cara, bergkonijn en nog een paar). Vervolgens naar boven gereden waar onze 300 meter klim begon (van 4500m tot 4800m). We hebben er een uurtje over gedaan wat volgens de gids goed was. Hijzelf had het echter ook wel in 30 min gekund zei hij later toen ik er naar vroeg. In de berghut op 4800m hebben we onze lunch gegeten en een chocomelk gekocht. Chocola is goed ter voorkoming van hoogte ziekte en smaakte ook wel lekker op die frisse hoogtes. Het klimmen is aanzienlijk moeilijker dan op lagere hoogtes zoals we al wisten, maar nu weer eens opnieuw hebben ervaren. Wel is ons beider hoogte record aan diggelen... Na de lunch zijn we nog een stukje omhoog gelopen tot 4903m (fijn zo'n GPS :). Toen begon het steeds meer te regenen/sneeuwen en zijn we omgedraaid. We kwamen op dat stukje trouwens nog een vos (hier wolf genoemd) tegen. Een erg mooi beestje en niet eens zo heel erg bang. Verder hebben we alle dieren gezien die vooraf genoemd werden, behalve de condor. Die zal op een later moment nog aan bod moeten komen (hopelijk!). Op de terugweg hebben we nog 3 Columbiaanse lifters opgepikt die drijfnat waren van de regen. Onze tour ging via een meertje waar we nog zo'n 10 min konden rondkijken. Het druppelde nog een beetje de we spraken af dat de gids de drie jongens naar de camping zou brengen en wij even 10 min konden wandelen. Dat was het meest slechte idee ooit, want toen ze net weg waren begon het enorm te gieten :/ Dat hebben wij weer... Voordat hij terug was waren we natuurlijk behoorlijk doorweekt, maar goed, kan gebeuren. Nadat we onze rugzakken weer hadden opgehaald hebben we de bus gepakt en zijn tussen allemaal hoge bergen door naar Riobamba gereden.

Riobamba vertrekplaats van de trein naar `El nariz del diablo`In Riobamba hebben we ingecheckt in Hotel Tren Dorado (de gouden trein) en kaartjes proberen te regelen voor de trein naar "El nariz del diablo" (duivelsneus). Dit keer hadden we echter pech want de trein zat vol. Een alternatief is de bus naar Alausi en daar de trein alsnog proberen te nemen over het laatste stukje. Deze rijdt namelijk het hele stuk een keer, en dan nog drie keer het laatste, meest spectaculaire stuk. Daarvoor moeten we dan wel om 6.00 uur de bus hebben, dat betekent om 5:15 ontbijt... dat noemen ze dan vakantie :/

Tot zover voor vandaag, volgende keer meer !

Groetjes,
Berend & Angela