(Galapagos) Amper hier, en al vele dieren gezien

Hallo allemaal,

Hierbij weer een update van onze avonturen in Zuid-Amerika.

Jungle
Huh? Alweer? Nou eigenlijk nog steeds...
Ik ben in de jungle blog namelijk iets vergeten te schrijven wat ik jullie toch niet wilde onthouden. Tijdens een van de hikes lieten onze gidsen ons een type boom(pjes) zien waarvan de stam en takken hol waren van binnen. Die boompjes werden bewoond door een speciaal type hele kleine miertjes. De Engels sprekende gids brak een zijtakje af en brak het takje op een dikker stukje open. Daar zag je heel duidelijk dat er heel veel miertjes in rondliepen. Vervolgens raapte ze een ander takje van de grond en schepte ze daar wat mieren mee op, die ze daarna in de mond van de locale gids stopte. Gatver! Natuurlijk waren we niet overtuigd: die locals eten wel meer rare dingen. Toen ze echter ook zelf liet zien "wel een miertje te lusten", konden we er niet meer onderuit. Berend trok als eerste de stoute schoenen aan en toen hij niet over z'n nek ging, durfde ik ook. En eigenlijk waren ze best wel lekker; ze smaakten naar citroen. Maar het idee dat die beestjes in mijn mond nog rond zouden kunnen lopen was wat minder :-D. Wellicht herkenbaar Harald?!?!

Nariz del Diablo
Zoals in de vorige blog beschreven, was het ons niet gelukt om kaartjes te kopen voor de trein. We zijn de volgende dag dus heeeel vroeg opgestaan (en inderdaad...dat noemen ze vakantie...) om de bus te pakken naar Alausi. Gelukkig lukte dat: eigenlijk hadden we ook voor de bus al een dag eerder kaartjes moeten kopen, maar er waren nog precies 2 plaatsen voor ons over (en ja, dat betekent 40 toeristen die zo gek waren om belachelijk vroeg op te staan!). Toch nog een beetje geluk dus!

Aangekomen in Alausi rende iedereen als een gek naar het kaartjes-office. Met als gevolg een lange rij die pas een tijd later begon te vorderen. De eerste trein zou gaan vertrekken en opeens riep Berend me dat ik snel moest komen. Bleek dat de conducteur ineens gezegd had dat Berend zijn reisgenoten moest halen en toch mocht instappen. Wat een vage bedoening weer; we begrepen er niks van. Maar anyway; we zaten dan toch in de trein (en het geld dat we ter plekke betaalden is vast in de zak van de conducteur verdwenen!). Ik was altijd in de veronderstelling dat de Narriz een heel stijl stukje rails zou zijn, maar dat bleek niet zo te zijn. Het was zoals ze noemen een "zig-zag". De trein rijdt dan een stuk rails achteruit om een niveau lager weer vooruit verder te gaan. Waar deze trein nog meer om bekend is, is het feit dat je er bovenop mag zitten. Op de heenweg lukte ons dat niet, dat zat al vol. Maar aan het einde van het traject moest iedereen er bovenaf en mochten we wisselen. Toch nog bovenop de trein gezeten dus; echt leuk!

Cuenca
Na de treinreis zijn we in 4 uur met de bus naar de volgende bestemming gereden: Cuenca, na Quito en Guayaquil de 3e grootste stad van Ecuador. Tijdens de reis hebben we de Lonely Planet (een voor ons heilig boek!) nageslagen op slaapplaatsen en degene uitgekozen die ons het meeste aanstond. Daar aangekomen bleek het een prima hostel te zijn. Het balkon van onze kamer heeft uitzicht op een kerk en een marktplein; het beste uitzicht tot nu toe. En tsja, de naam van het hostel mag in deze blog absoluut niet ontbreken. Jammer dat ik geen sms kan sturen, anders hadden jullie hem al ontvangen Anke&Milan! Een keer raden (50% kans)... Juist, het heet "Hotel Milan" :-D.

Na een wandeling door de stad kunnen we beamen wat anderen ons al hadden verteld: Cuenca is een veel mooiere stad dan Quito! De panama-hoeden worden hier gemaakt en dan ook ruimschoots tentoongesteld. En verder is de architectuur prachtig. Bovendien kwamen we onderweg ook nog een Engelse school voor kinderen tegen met een leuke naam: moeder gans (we hebben speciaal voor jou een foto gemaakt Natasja!).

's Nachts was er enigszins storm in Cuenca met wind en vooral veel regen. De volgende ochtend duurde het nog tot een uur of 10 voordat het weer droog was. Het hoeden museum dat we bezochten viel een klein beetje tegen, we hadden gehoopt dat we ook een demo hoeden-maken zouden krijgen, maar dat was er niet bij. Wel als bonus een mooi uitzicht over Cuenca. Terug in het hostel hebben we de tassen gehaald en een taxi naar de Bus Terminal genomen. Kaartjes gekocht en na een half uur wachten de bus in. Bussen zijn hier heel anders dan we gewend zijn in Nederland. Ik vertelde eerder al over een jongen die de mensen naar binnen en buiten jaagt en roept waar de bus heen gaat. Dit keer hadden we echter een erg luxe bus, met slaap stoelen. Ze hebben hier de een voorkeur voor een soort van veelal slechte vechtfilms, maar vandaag twee leuke. Het nadeel is dat ze die draaien terwijl je midden door een Nationaal Park rijdt op een gemiddelde hoogte van 2500-3000 m met een-en-al bochten en mooie vergezichten.

Tenminste, tot op zekere hoogte, want we hebben een half uur bochten gedraaid met slechts 20m zicht door dichte mist. Als je dan alleen een rotswand met hoge snelheid voor je langs ziet gaan en niet kan kijken waar de weg heen gaat (zo erg ja) dan ben je blij als je daar voorbij komt zonder alles er uit te gooien (wat we niet van alle mede-passagiers konden zeggen). Een van hen had trouwens nog een levensecht zwaard mee in de bus (zie foto's Cuenca-Guayaquil in de bus). Dat mag hier allemaal :).

Guayaquil
In Guayaquil aangekomen een hotel uitgezocht (hostels hebben ze niet in Guayaquil) en de taxi daarheen genomen. Een klein misverstand tussen ons en de taxi chauffeur bracht ons naar hotel Alexander (ipv hotel Sander). Ik probeerde hem dit duidelijk te maken, maar hij was er van overtuigd dat ik het fout had. Dit bleek 40 $ per nacht, en we zijn toch maar op zoek gegaan naar het andere. Dit was een stuk minder luxe, maar wel veel betaalbaarder. Het bleek slechts 50m verder in dezelfde straat en voor nog minder dan de helft.

Hoewel we merken dat Guayaquil beduidend duurder is dan de rest van Ecuador is alles voor onze begrippen nog erg goedkoop. Een half uur in de taxi kost zo ongeveer 1 a 2 dollar. Een uur in de bus kost 1$ (in/naar Guayaquil het dubbele). Een hoofdgerecht in een restaurant kost ongeveer 5 $, dat moesten we in Nederland ook maar weer eens invoeren!Stadsbussen zijn tot nog toe het leukste volgens ons, 15 cent voor de gewone bus (12 meter) en 25 cent voor de metrobus (18m gelede bus).

's Avonds zijn we op de Malecon geweest, de boulevard aan het water. Deze is erg gezellig ingericht met allerlei ijstentjes, speeltuintjes, bioscopen, bruggen en tunneltjes enz. De boulevard eindigt bij Las Peñas, een kleurige wijk op een berg. Deze is voorzien van een aantal trappen waarvan de treden genummerd zijn. Bovenaan stopt de nummering (bij 444) en kom je op een plein met een kerk en uitkijk toren die je gratis en voor niks ook nog kan beklimmen (nog meer treden ;). Het uitzicht over het nachtelijke Guayaquil was erg mooi (zie foto's). Bovenop hebben ze alles versierd met piraten spullen en er een soort van openlucht museum van gemaakt. Langs de trap vind je allerlei kroegen, huizen, disco's pleintjes enzo. We troffen nog een groep Capoeira dansers die een demo gaven, erg leuk om te zien. Op de terug weg was de boulevard inmiddels ook uitgebreid met muziekgroepjes.

Galapagos
Sinds een paar uur zijn we gearriveerd op de Galapagos. Het tijdsverschil is hier nog een uur groter (het is hier 7 uur vroeger). Tussen het vliegveld en het hostel zagen we een zeeleeuw, die wachtte ons op op de loopplank van de haven :-), een aantal reigers van heel dichtbij en een paar schildpadden in een weiland tussen de koeien. Ons hostel hier, georganiseerd door de duikschool, is prima in orde. Het uitzicht gaf ons krabben, zeeleeuwen, iguana´s en pelikanen. En al die beesten zijn helemaal niet bang. Je kunt tot op 10 cm naderen. Of mischien nog dichterbij, maar dat proberen we maar niet uit.
De komende dagen gaan we duiken, het materiaal is zojuist uitgezocht, en daarna 5 dagen dobberen op een boot (Angelique).

Tot de volgende keer!

Groetjes,
Berend en Angela