(Argentinie, Ushuaia) Het einde van de wereld

Hoi Allemaal,

Om te beginnen willen we jullie bedanken voor het duimen want het heeft kennelijk geholpen! We hebben een prachtige dag gehad in nationaal park Torres del Paine waar het weer in 5 minuten kan omslaan van zonnig naar regen met wind van meer dan 120 km/u.

Torres del Paine
‘s Ochtends vroeg zijn we samen met Sandra en Renee in een mooie 4x4 Nissan huurwagen vertrokken naar het park. De wegen waren niet al te best, alhoewel we eerder met een kleine volkswagen gol (wij noemen ze golf) al erger hadden getrotseerd in het noorden van Argentinie. Met deze auto was het een stuk makkelijker natuurlijk. We zijn het park van Noord-Oost tot Zuid-West doorgereden en hebben allerlei moois gezien. Hoewel de meeste bergen in de wolken lagen en er af en toe even uit kwamen, werd onze auto vooral in zon gehuld. In het park zagen we vele meren waaronder Lago Azul met heel veel guanacos (soort lama) langs en op de weg, Lago Amargo, Lago Njordenskjol en Lago Grey. Verder een paar mooie watervallen en de bergen waar het park bekend mee is geworden: Las Torres, en Los Cuernos (de torens en horens). De laatste stop was bij de Grey gletscher, die we na een wandeling van een half uurtje konden zien. In het water vonden we een paar ijsbergen met een hele grote erbij. Allemaal hadden ze die supermooie blauwe kleur. Tijdens de wandeling vingen we nog wel wat regen, maar alle spullen zijn dan ook weer no-time droog als het stopt met regenen; daar zorgt de harde wind wel voor.

Op de terugweg hebben we de grot van Milodon bezocht, waar lang geleden de eerste huid is gevonden van een uitgestorven dier (de milodon). In dit geval een beest dat iets weg had van een beer of zo. Zie de foto’s voor een replica.

Punta Arenas – fort Bulnes
De volgende ochtend zijn we met de bus naar Punta Arenas gegaan. Dit duurde ongeveer 3 uur. Daar hadden we een erg leuk hostel te pakken. ’s Middags hebben we de stad verkend en het kleurrijke kerkhof bezocht. Erg mooi ingericht. ’s Avonds met Sandra en Renee gegeten die vlakbij in een hostel zaten. We hadden een buffet voor niet teveel geld met heel veel lekkere dingen. Toen we naar buiten liepen ontdekten we het ijs pas, maar met al die lekkere dingen hadden we dat nog niet gemist. Helaas hadden we daar dus geen plek meer voor!

De volgende ochtend zijn we samen met Sandra naar Fort Bulnes geweest, een houten verdedigingswerk van zo’n honderd jaar oud. Het was erg mooi om te bekijken en voldeed aan de voorstellingen die ik vroeger had bij de indianenverhalen in de boeken. Deze was echter ook nog voorzien van kanonnen enzo. Een leuke tour van een paar uurtjes met dolfijnen op de achtergrond en ook nog een bezoekje aan een haventje vlakbij.

Terug in het hostel hebben we nog net gezien dat Obama president is geworden en zijn toen gaan lunchen. Na de lunch hebben we afscheid genomen van Sandra en Renee en hebben we onze tassen ingecheckt voor ons boottripje (cruise?) naar Ushuaia. Daarna hadden we nog een uurtje over voordat we ons zelf moesten melden en hebben dat gebruikt om nog snel even handschoenen te kopen voor de trip. Ze hadden gezegd dat die echt wel noodzakelijk waren. Om de laatste minuten te doden hebben we nog een cappuccino gedronken in het Cafe del Puerto en om 19:00 uur begon ons onvergetelijke avontuur naar het einde van de wereld.

Via Australis
Aan boord van de Via Australis zijn we dus van Punta Arenas (Chili) naar Ushuaia, de meest zuidelijke stad van Zuid-Amerika (Argentinie) gevaren. Toen we aan boord gingen ontmoetten we meteen twee Nederlanders Inge en Johan waar we mee aan de praat raakten. De bemanning nam aan dat we samen reisden en we moesten maar samen een tafel reserveren. Bovendien bleek dat we buren waren op het schip. Ze namen ons mee naar beneden naar een hut die veel te luxe leek. Deze was dan ook voor hen, maar de volgende (identieke) bleek wel voor ons!! Veel groter en luxer dan verwacht. Even later hadden we dan samen een tafel gereserveerd die we deelden met twee Britten en een Amerikaans gezin van drie uit Buenos Aires. Na voorstellen van de bemanning en het welkomswoord van de kapitein vertrokken we op ons avontuur naar het einde van de wereld.

Iedere dag was er minimaal een excursie en tussendoor werden we bezig gehouden met lezingen over de flora en fauna, en geschiedenis van het gebied. We ontmoetten allemaal leuke mensen, die allemaal voor het eerst van hun leven een dergelijke cruise ondernamen en hadden de grootste lol samen. Dit geholpen door de bar die compleet vrij was (ook van appelsap) J.

Onderweg bezochten we allerlei leuke en mooie plaatsen zoals Ainsworth Bay, Tucker Islet, de Pia gletscher, Wulaia Bay en uiteindelijk Ushuaia. We zagen daarbij allerlei mooie natuur en fauna zoals pinguins, vogels en dolfijnen. Het hoogte punt van de reis werd bezocht tussen Pia gletscher en Wulaia Bay in: Kaap Hoorn!!!! Na drie weken waren wij weer de eerste groep die de mogelijkheid had om aan land te gaan, hetgeen tijdelijk verhinderd werd door het weer. Gelukkig niet voor ons dus! We hadden zon toen we aankwamen, afgewisseld met regen, hagel, en toen nog meer zon. Het weer verandert hier met de minuut (serieus!) en je weet dus nooit van te voren wat er gaat gebeuren. Wij snappen nu ook helemaal hoe de vaarders van vroeger zich moeten hebben gevoeld in deze onheilspellende wateren. Gelukkig hebben ze tegenwoordig techologieen zoals sonar, radar, GPS en goede kaarten, waardoor gevaarlijke plekken gemeden kunnen worden. Tussen Kaap Hoorn en Wulaia kregen we (op grote afstand) ook nog eens walvissen te zien, dus toen was het feest compleet!

Iedere avond tijdens het eten moesten we een vragenlijst invullen die betrekking had op de dingen die die dag verteld waren. Op deze manier ontstond er een grote competitie tussen alle tafels en kregen we erg leuk contact met onze tafelgenoten. Op de laatste avond bleken we het erg goed gedaan te hebben met de vragen en stonden we met drie tafels op een gedeelde eerste plaats. Een laatste vragenlijst moest uitwijzen wie het “beste” was... en we hebben gewonnen!
’s Avonds na de afscheidsrede van de kapitein werden we naar voren geroepen en kregen allen een speldje van Kaap Hoorn als aandenken. Daaropvolgend werd de vlag verloot die voor op het schip gewapperd had tijdens onze reis, deze ging ook naar een Nederlander. Wat niet heel verrassend was, want onder de in totaal 122 (grotendeels Europese) passagiers waren er 12 Nederlanders! Tot slot vond er een veiling plaats waarbij de kaart van Kaap Hoorn onder de hamer ging die was gebruikt tijdens de navigatie. Daarbij werd duidelijk dat er toch ook mensen met geld aan boord waren... Tot de US$100 deden er nog verschillende mensen mee, maar daarna ging het tussen twee Fransen totdat hij voor US$400 verkocht werd. De opbrengsten waren waarschijnlijk verdiensten voor de bemanning J.

Zoals altijd kwam ook aan dit avontuur een eind en samen met Inge en Johan kwamen we terecht in hotel Monaco in Ushuaia, nadat we heel vriendelijk opweg waren geholpen door de eigenaresse van het hostel La Casa de Alba. De verhalen van Ushuaia komen mee met de volgende blog, voor nu weltrusten en tot de volgende keer!

Berend en Angela